രണ്ടു ചെവിയും രണ്ടു ഫോണും!

പുതിയതായി പണി തീര്‍ത്തു താമസം തുടങ്ങിയ വീട്ടിന്റെ കോണിയുടെ ഹാന്‍ഡ് റെയില്‍ പിടിപ്പിക്കാന്‍ പണിക്കാരുടെ ഗ്രൈന്ററിന്റെയും അടുക്കളയില്‍ ശ്രീമതിയുടെ മിക്സിയുടെയും ബഹളത്തിനിടയിലാണ് മൊബൈലടിച്ചത്.

വല്ലഭനും പുല്ലും!

വല്ലഭനു പുല്ലും ആയുധം!.ചെറുപ്പത്തില്‍ കേട്ടിരുന്ന ഒരു പഴഞ്ചൊല്ലാണത്. ഇവിടെയിപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറയാന്‍ പോകുന്ന കാര്യം നിത്യ ജീവിതത്തില്‍ നാം അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഓരോ സംഭവങ്ങളില്‍ ഒന്നു മാത്രമാണ്. ഇതു കഥയല്ല,കവിതയല്ല..എന്നാലൊ ഒരു സംഭവം എന്നു തന്നെ ഞാന്‍ പറയും !. അപ്പോള്‍ റെഡിയല്ലെ, തുടങ്ങാം...
*   *    *   *    *    *    *    *   *   *
“അല്ല നിങ്ങളാ മോട്ടോറിട്ടിട്ടു നേരമെത്രയായി?” ശ്രീമതിയാണ്.

കരള്‍ പറിച്ചു തന്നു ,ജീവിതവും.

മാധ്യമം പത്രത്തില്‍ കുറച്ചു നാളുകള്‍ക്ക് മുമ്പ് വന്നൊരു ലേഖനമാണിത്. സ്വന്തം 
പിതാവിന്റെ ദീര്‍ഘായുസ്സിനായി കരള്‍ ദാനം ചെയ്ത മകന്റെ കഥ!  
വായിക്കാത്തവര്‍ക്കായി സമര്‍പ്പിക്കുന്നു.

പറയാത്ത കഥ.

ഇന്നീ കേരളപ്പിറവി ദിനത്തില്‍ എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ക്കായി ഞാനെന്റെ കഥ സമര്‍പ്പിക്കുന്നു!.ഞാനിതിനു മുമ്പു പോസ്റ്റ് ചെയ്ത എന്റെ ഫ്ലാഷ് ബാക്കില്‍ പറയാതിരുന്ന കുറെ കാര്യങ്ങള്‍ പഴയ വീഡിയോ ക്ലിപ്പിങ്ങുകളിലൂടെ പറയാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്.      പോരായ്മകള്‍ കണ്ടേക്കാം,  എന്നാലും ഇതു ജീവിതമല്ലെ? അഭിനയമല്ലല്ലോ?  

ഗുരു ശിഷ്യനെ തേടി!

തദ്ദേശ ഭരണ സമിതിയിലേക്കുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് വോട്ട് ചെയ്യാന്‍ വന്നിരുന്ന ഇളയ മരുമകളെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ടു വിട്ടു തിരിച്ചെത്തിയതേയുള്ളൂ. രാത്രി അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ലാന്റ് ഫോണ്‍ നിര്‍ത്താതെ അടിക്കുന്നത് കേട്ട് ഓടി വന്നെടുത്തു.                                                                
അപ്പുറത്തു നിന്നു “മുഹമ്മദു കുട്ടിയല്ലെ?”
“അതെ” 
“ഇതു ഫാറൂഖ് കോളേജിലുണ്ടായിരുന്ന മുഹമ്മദാണ്..., നിങ്ങള്‍ക്ക് ഫിസിക്സ് എടുത്തിരുന്ന...”


ഞാനാകെ അമ്പരന്നു പോയി! .