ഓര്‍മച്ചെപ്പ്.

ഒരു നിമിഷം ചിന്തിക്കൂ......

2012-01-14T06:30:00.000+05:30

ഈ വീഡിയോ ഒരു പക്ഷെ നിങ്ങള്‍ കണ്ടതാവാം. പക്ഷെ യാതൊരു അംഗ വൈകല്യങ്ങളുമില്ലാത്ത നമ്മള്‍ കണ്ടു മനസ്സിലാക്കേണ്ട പല കാര്യങ്ങളും ഇതില്‍ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഒരു ആത്മ പരിശോധന നടത്താന്‍ ഇതു നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഒന്നു കണ്ടു നോക്കുക.

തെരുവില്‍ നിന്നൊരു ബാലന്‍.

2012-01-04T06:49:00.002+05:30

മഹാരാഷ്ട്രയിലെ തെരുവില്‍ നിന്നും കണ്ടെത്തിയ ഈ ബാലന്‍ എത്ര നന്നായി ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്നുവെന്നു നോക്കുക. ജീവിതം പഠിപ്പിക്കുന്നത്‌ എന്തും ഏതു പ്രായത്തിലും പഠിക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഹിന്ദിയും മറാടിയും നന്നായി സംസാരിക്കുന്ന ഈ കുട്ടിയെ കണ്ടു പഠിക്കുക.

ഈ വീഡിയോയുടെ കൂടെയുള്ള നോട്ടും വായിക്കുക.

This is a note about YOU..., six degrees of separation and that butterfly wing thing...

Something incredible that happened mainly because of you. It looks like you might just be changing a life.

Thanks to you, our supporters of The Tibetan Photo Project, we were able to return to India and under the direction of several Tibetans produced "Save Tibet... Why?" (Amazon.com... we/they could use the sales)

But that is not what this is about...

For the price of a few extra tapes (under $50) we figured we could collect

extra footage of India and add an India travel film ("India 101) to our catalog

for a more general audience, and it could introduce the Tibetans in the

context of India and sales when it releases will benefit The Tibetan Photo Project...

This is where you and your support come in...

So... With a wider eye and camera pointed into India, we tripped over an interview with an 11-year old street kid and given this was not long after Slumdog Millionaire won the Oscar for best picture in the entire world, this interview felt very relevant....

We got home and about a year ago posted the entire interview as raw footage and it had a few hundred quiet views...

then...

Something happened and last week it began to gather about 60,000 views and its still climbing at at least 5,000 views a day... People have watched it and contacted us about helping the boy... including

many people in India...

To respond, first we had to get on the email machine and try to see if the boy was still around... and it looks like we found both a connection and an NGO that works with kids like him in the Dharamsala.... and we are

connecting folks interested in helping to the NGO (we do not make endorsements but connections), so we hope that people will look to this or another avenue that satisfies them and then Raj and maybe even other kids will get some help...

All of this is because of your support... We would not have been there without you... its nothing that was intended... But you get to be the butterfly wings who through your support stir the air...helped us make it to India where we somehow landed in this exact minute and space to film the interview and your support moved everything to end up possibly helping kids in India...

Or maybe you want to link the actions, starting at the moment of your support and see how many elements or degrees of separation have to fall into place in order to link you to this boy in India..

You are pretty darn impressive.... thank you

Here is your video http://www.youtube.com/watch?v=gqXYS1tG5yU

It looks like you might just be changing a life!

ഫേസ് ബുക്കും കൃഷിയും പിന്നെ ഭാര്യയുടെ മൊബൈലും!

2011-12-04T06:43:00.001+05:30

ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങളും സ്ഥലങ്ങളും സംഭവങ്ങളും സാങ്കല്പികമല്ല!
കുറച്ചു കാലം ബ്ലൊഗൊക്കെ ഒന്നു നിര്‍ത്തി ഫേസ് ബുക്കില്‍ കറങ്ങി നടക്കുകയായിരുന്നു. ഫാം വില്ലയും ലൈക്കലും ഇഷ്ടപ്പെടാതെ കറങ്ങുന്നതിന്നിടയിലാണ് ഗ്രൂപ്പുണ്ടാക്കാന്‍ തോന്നിയത്. സ്വന്തമായി മലയാളികള്‍ക്കൊരു ഗ്രൂപ്പുണ്ടാക്കി മംഗ്ലീഷെനെതിരായി പട വെട്ടുമ്പോഴാണ് കൃഷി സംബന്ധമായൊരു ഗ്രൂപ്പു ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടതും അതില്‍ അംഗമായതും.
പിന്നെ സമയം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെ അതില്‍ കയറുകയും പൂക്കളുടെയും ചെടികളുടെയും ഫോട്ടോ ചേര്‍ക്കലും കമന്റിടലും നടക്കുന്നതിന്നിടയില്‍ ജില്ലയിലെ മെബര്‍മാരുടെ ഒരൊത്തു ചേരല്‍ പ്ലാനിടുകയും അങ്ങിനെ നവമ്പര്‍ 27നു തിരൂരിലെ നാരായണന്‍ കുട്ടിയുടെ വീട്ടില്‍ സമ്മേളിക്കാന്‍ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. പണ്ടു തുഞ്ചന്‍ പറമ്പില്‍ ബ്ലോഗേഴ്സ് മീറ്റ് നടത്തിയ പോലെ!.

പ്രസ്തുത ദിവസം നേരത്തെ തന്നെ പുറപ്പെട്ട് കക്ഷിയുടെ വീട്ടില്‍ ഞങ്ങള്‍ സമ്മേളിച്ച് പഴം പൊരിയും ചായയും കുടിച്ച് ഗൃഹനാഥന്റെ ടെറസ്സിലെ പച്ചക്കറി കൃഷി നോക്കിക്കാണുമ്പോഴാണ് മൊബൈലിടിച്ചത്. ശ്രീമതിയാണ്,

ഉച്ചയൂണിനു തിരിച്ചെത്തുമോ എന്നു ചോദിക്കാനായിരിക്കും. പക്ഷെ ,കക്ഷി അല്പം വെപ്രാളത്തിലാ.
“നിങ്ങളീ നമ്പരൊന്നെഴുതി വെക്ക്”
“നില്‍ക്ക് ഞാന്നൊരു പേന സംഘടിപ്പിക്കട്ടെ”
കൂട്ടത്തിലെ കൊച്ചു പയ്യന്‍ നൌഷാദിന്റെ പക്കല്‍ നിന്നും പേന വാങ്ങി നിലത്തു കിടന്ന കടലാസു തുണ്ടത്തില്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞ നമ്പര്‍ കുറിച്ചെടുത്തു.
“ഒമ്പത്..ഏഴ്..നാല്..ഏഴ്...പൂജ്യം..രണ്ട്...അഞ്ച്..ഏഴ്..എട്ട്..ആറ്.”
അവള്‍ ഒന്നു കൂടി ആവര്‍ത്തിച്ചു നമ്പര്‍ ഉറപ്പു വരുത്തി.
“ ഇനി കാര്യം പറ” ഞാന്‍ .
“അതേയ്, അന്നൊരു ചെക്കന്‍ വിളിച്ചില്ലെ. അവന്‍ ഇപ്പോള്‍ വീണ്ടും വിളിച്ചു. നിങ്ങള്‍ ഒന്നു ചൂടായി സംസാരിക്കണം.”

കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് അവളുടെ ഫോണില്‍ ഒരു മിസ് കാള്‍ വന്ന കാര്യം അവള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു. പിന്നെ വീണ്ടും അതേ നമ്പരില്‍ നിന്നു തന്നെ കാള്‍ വരികയും അവള്‍ ഫോണെടുക്കുകയും ചെയ്തത്രെ.
“പൂവിയല്ലെ?,മാപ്പള പോയപ്പോഴേക്കും നീ കിടന്നുറങ്ങിയോ?”
“ഇതു പൂവിയല്ല, പിന്നെ എന്റെ മാപ്പള ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട് എവിടെയും പോയിട്ടില്ല” ഇതും പറഞ്ഞവള്‍ ഫോണ്‍ കട്ടു ചെയ്തത്രെ.
തനി മലപ്പുറം ശൈലിയിലെ സംഭാഷണമായതിനാല്‍ നമ്പര്‍ നോട്ടു ചെയ്തു വെച്ചു. ഇനി ആവര്‍ത്തിക്കുകയാണെങ്കില്‍ വല്ലതും ചെയ്യാമെന്നു പറഞ്ഞു അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.
പിന്നെയും ഒരിക്കല്‍ കൂടി ആ പയ്യന്‍ വിളിച്ച് സംസാരിച്ചത്രെ!.
അന്നു തെറ്റി വിളിച്ച നമ്പരാണല്ലെ? വീണ്ടും അറിയാതെ അതേ നമ്പരില്‍ തന്നെ വന്നതാണെന്നും എവിടെയാണ് സ്ഥലം,പരിചയപ്പെടുന്നതില്‍ വിരോധമില്ലല്ലോ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞത്രെ.
പരിചയപ്പെടുന്നതില്‍ വിരോധമുണ്ടെന്നും വീണ്ടും വിളിക്കരുതെന്നും പറഞ്ഞു അവള്‍ ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തിരുന്നു.

ആ പയ്യനാണ് ഇപ്പോള്‍ വീണ്ടും വിളിച്ചതത്രെ. തന്റെ പേര്‍ റഷീദ് എന്നാണെന്നും വേങ്ങരയാണ് സ്ഥലമെന്നും ഒന്നും പരിചയപ്പെടാനാണെന്നും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവള്‍ ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തു എനിക്ക് വിളിച്ചതാണ്.
എന്റെ പക്കലുള്ള ബി.എസ്സ് .എന്‍.എല്ലിന്റെ പ്യാരി ജോഡി മൊബൈലില്‍ നിന്നും പയ്യന്റെ നമ്പര്‍ ഡയല്‍ ചെയ്തു. ( സാധാരണ വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കാന്‍ മാത്രമേ ആ നമ്പര്‍ ഉപയോഗിക്കാറുള്ളൂ)
എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള്‍ നോക്കി നില്‍ക്കെ തന്നെ

“ഹലോ,ഇതാരാ?”
അങ്ങെ തലക്കല്‍ നിന്നും വെറും ഹലോ എന്നു മാത്രം!.
“റഷീദല്ലെ?” എന്നു പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും “ഇല്ല,കാക്ക ഇനി വിളിക്കില്ല” എന്നു പറഞ്ഞു.
“അല്ല, ഇജ്ജ് ഇതു വരെ പെണ്ണുകെട്ടിയിട്ടില്ലെ? എന്നാല്‍ ഉടനെ കെട്ടണം. അല്ലെങ്കില്‍ ഈ അസുഖം ചികിത്സിച്ചും മാറ്റാം. അടുത്തു തന്നെ അതിനു പറ്റിയ ആസ്പത്രിയുണ്ടല്ലോ?”
(കോട്ടയ്ക്കലുള്ള ആയുര്‍വ്വേദ മാനസികാസ്പത്രി ഉദ്ദേശിച്ചാ അങ്ങിനെ പറഞ്ഞത്!)
“അല്ല, കാക്കാ അറിയാതെ പറ്റിയതാ..ഇനി പറ്റില്ല സോറി.”
“എടാ, ഈ പെണ്ണുങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ ഒന്നുകില്‍ ആങ്ങളമാര്‍ അല്ലെങ്കില്‍ കെട്ടിയ ഭര്‍ത്താവ് ഒക്കെ കാണും, പിന്നെ നിന്റെ നമ്പര്‍ അറിയിക്കേണ്ടിടത്തൊക്കെ എത്തിച്ചിട്ടുണ്ട് അവര്‍ ഇപ്പോളവിടെ ടവര്‍ നോക്കി എത്തിക്കോളും.”
ഇത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ചെക്കന്‍ ഫോണ്‍ കട്ടു ചെയ്തു.
(പണ്ടു ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ മൊബൈലൊക്കെ വരുന്നതിനു മുമ്പ് ലാന്റ് ഫോണില്‍ ഒരു വീട്ടിലേക്ക് നിരന്തരം വിളി വരികയും അവസാനം ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച ദിവസം ആളുകള്‍ പള്ളിയില്‍ പോകുന്ന സമയം വീട്ടില്‍ വരാന്‍ ആ സ്ത്രീയെക്കൊണ്ട് പറയിപ്പിച്ച് ആളെത്തിയപ്പോള്‍ കയ്യോടെ പിടിച്ച് നാട്ടുകാര്‍ നന്നായി കൈകാര്യം ചെയ്ത സംഭവം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അന്ന് ആ വിളിച്ചിരുന്നത് ടെലഫോണ്‍ എക്സേഞ്ചിലെ ഒരു സ്റ്റാഫായിരുന്നു. അയാളെ ഉടനെ സ്ഥലം മാറ്റുകയും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.)

അല്പ സമയത്തിനു ശേഷം വീണ്ടും ശ്രീമതിയുടെ ഫോണ്‍.
“എന്തായി?”
“അതിനുള്ള മരുന്നു കൊടുത്തിട്ടുണ്ട് ഇനി വിളിക്കില്ല”
ഇതും പറഞ്ഞു ഞാന്‍ വീണ്ടും കൃഷി ചര്‍ച്ചയിലേക്കു കടന്നു.

കൂടോത്രം!.

2011-12-02T00:38:00.001+05:30

നാടന്‍ കോഴികളെ വളര്‍ത്തല്‍ ഒരു ശീലമാക്കിയ ശേഷം ഒരു ദിവസം ആരംഭിക്കുന്നതു തന്നെ കോഴിക്കൂടു തുറന്നു കൊണ്ടാണ്. ഒരു പാത്രത്തില്‍ കുറച്ചരിയുമായി ചെന്ന് സാവധാനം കൂടു (3 മുറികളായി) തുറന്നു എല്ലാവരെയും നിരീക്ഷിക്കും ചിലപ്പോള്‍ മുട്ടകള്‍ ഉണ്ടാവും അതും എടുക്കും. പിന്നെ അവര്‍ക്ക് തീറ്റ കൊടുത്ത ശേഷമേ ബാക്കി കാര്യങ്ങളുള്ളൂ.

ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ കോഴികളുടെ മൊത്തം ചാര്‍ജ്ജ് ശ്രീമതിയേക്കാള്‍ എനിക്കാണ്. ചില കോഴികള്‍ മുട്ടയിടാന്‍ എത്ര പ്രാവശ്യം കൂടു കാണിച്ചു കൊടുത്താലും ഇലക്ക്ട്രിക് മീറ്റര്‍ ബോഡിന്റെ മുകളിലും ഷണ്‍ ഷെയിഡിലും കയറിയിറങ്ങും. പിന്നെ അവയെ ഓടിചു കൂട്ടില്‍ കയറ്റുന്ന ജോലിയും മുട്ടയിട്ട “അനൌണ്‍സുമെന്റ് ” കേട്ടാല്‍ കൂട്ടില്‍ ചെന്ന് മുട്ട കൊണ്ടു വരലും എന്റെ ഡ്യൂട്ടിയില്‍ പെടും!.

പിന്നെ ശ്രീമതി ചില പൊടികൈകളൊക്കെ പറഞ്ഞു തരാറുണ്ട്. അതായത് കൂട്ടില്‍ നിന്നു മുട്ടയെടുത്താല്‍ ഒരു കരിക്കട്ട കൊണ്ട് അന്നത്തെ തീയതി അതില്‍ മാര്‍ക്ക് ചെയ്യാന്‍ പറയും. പ്രയോറിറ്റി അനുസരിച്ച് മുട്ട ഉപയോഗിക്കാന്‍ അതുപകാരപ്പെടുന്നു.

അങ്ങിനെ കോഴികള്‍ മുട്ടയിട്ടും ഞാനവ ശേഖരിച്ചും കഴിയുന്നതിന്നിടയില്‍ അടുത്തൊരു വീട്ടുകാര്‍ കുറച്ചു മുട്ട ചോദിച്ചു, വിലക്കു തന്നെ. ശ്രീമതി അതും കൊണ്ടവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ ആ വീട്ടില്‍ ആളില്ല, അവര്‍ അടുത്തെവിടെയോ പോയതാണ്. ശ്രീമതിയപ്പോള്‍ മുട്ടകള്‍ മറ്റൊരു വീട്ടില്‍ കൊടുത്തേല്പിച്ചു.

സന്ധ്യയായപ്പോള്‍ മുട്ടയുടെ അവകാശിയുടെ വക ഒരു ടെലഫോണ്‍ കാള്‍. ശ്രീമതിയാണ് ഫോണെടുത്തത്. കുറെ സംസാരിച്ച ശേഷം ചിരിച്ചു കൊണ്ടാവളുടെ വരവ്. കാര്യമെന്തെന്നോ വീട്ടുകാര്‍ വന്നപ്പോള്‍ തന്നെ അയല്‍ക്കാര്‍ മുട്ട കൊടുത്തിരുന്നു. എന്നാല്‍ അവിടെ അപ്പോള്‍ വിരുന്ന വന്ന ചിലര്‍ക്ക് ഈ മുട്ടകള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ എന്തോ പന്തി കേട് തോന്നിയത്രെ!.. “ ഇതെന്തോ കൂടോത്രം ചെയ്യാന്‍ ഉപയോഗിച്ച മുട്ടകളാ....തിന്നാന്‍ കൊള്ളില്ല!, അതില്‍ കരിയില്‍ ചില അക്കങ്ങളൊക്കെ കണ്ടില്ലെ? ”

അപ്പോ അതാണ് അവളുടെ ചിരിക്കു കാരണം. ഒരു വിധം കാര്യങ്ങല്‍ അവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കിയത്രെ!.

എനിക്ക് ആരെയും പിരിഞ്ഞിരിക്കാന്‍ വയ്യ!.

2011-05-31T06:48:00.005+05:30

സത്യത്തില്‍ എനിക്ക് ആരെയും പിരിഞ്ഞിരിക്കാന്‍ വയ്യ!. ഞാനിപ്പോഴും പോസ്റ്റുകള്‍ വായിക്കാറും കമന്റിടാറുമുണ്ട്. ഇതിപ്പോള്‍ ചിലര്‍ പുക വലി നിര്‍ത്തിയ പോലെയായി!. എന്റെ ഒട്ടധികം സുഹൃത്തുക്കള്‍ മെയില്‍ വഴിയും ഫേസ് ബുക്കു വഴിയും എന്നോട് ബ്ലോഗില്‍ നിന്നും വിരമിക്കരുതെന്നു ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. ആയതിനാല്‍ ഞാന്‍ തല്‍ക്കാലം എന്റെ കമന്റ് ബോക്സ് തുറന്നിടുന്നു.

പുതിയ പോസ്റ്റുകള്‍ സൌകര്യം പോലെ നോക്കാം. എല്ലാവരും കാണിക്കുന്ന ഈ സ്നേഹത്തിനു ഒരിക്കല്‍ കൂടി നന്ദി പറയുന്നു!

സ്വരം നന്നാവുമ്പോള്‍..........

2011-05-06T09:32:00.005+05:30

സ്വരം നന്നാവുമ്പോള്‍ പാട്ടു നിര്‍ത്തുക, നമ്മള്‍ സാധാരണ കേള്‍ക്കാറുള്ളൊരു പഴ മൊഴിയാണിത്. ഇന്നിപ്പോള്‍ ഇതെപ്പറ്റി പറയാന്‍ പ്രത്യേക കാരണമുണ്ട്. ഇന്നലെ രാത്രി ഞാന്‍ വളരെ വൈകിയാണുറങ്ങാന്‍ കിടന്നത്. കാരണം ഇന്റര്‍ നെറ്റും ബ്ലോഗും തന്നെ!. ഈയിടെയായി വല്ലാതെ ഇതിന്റെ അഡിക്റ്റായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
ഇതു കൊണ്ട് പല ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങളും വരാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഈ പ്രായത്തില്‍ ഇങ്ങനെയൊരു ഹോബി വേണ്ടായെന്നിപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു. അതിനും കാരണമുണ്ട്.

കമ്പ്യൂട്ടറും ഇന്റര്‍നെറ്റും പരിചയപ്പെട്ടതു മുതല്‍ എന്നും ഇതൊരു ദിന ചര്യ പോലെ ആയിരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ സ്വന്തമായി ഒരു വെബ് പേജുണ്ടാക്കി അതില്‍ കുറെ ചിത്രങ്ങളും മറ്റും നിരത്തി മറ്റുള്ളവരെ കാണിച്ചു ആളാവാന്‍ ശ്രമിച്ചു!. പതുക്കെ ഗസ്റ്റു ബുക്കായി. ധാരാളം സുഹൃത്തുക്കള്‍ വരാന്‍ തുടങ്ങി. അതില്‍ ചിലര്‍ മെയിലയക്കാനും മറ്റും തുടങ്ങി.

പിന്നെ ഓര്‍ക്കൂട്ടും അതു പോലെയുള്ള സോഷ്യല്‍ നെറ്റു വര്‍ക്കുകളും പരിചയപ്പെട്ടു. അന്നൊക്കെ മനസ്സിലാക്കിയ ഒരു കാര്യം, ഒരിക്കലും എന്റെ സമ പ്രായക്കാരോ സഹ പാഠികളോ സഹ പ്രവര്‍ത്തകരോ ഈ രംഗത്തു കാണുന്നില്ല എന്നതായിരുന്നു. അധികവും പുതിയ തലമുറയിലെ കുട്ടികള്‍. ആണും പെണ്ണും കാണും. പെണ്ണിന്റെ പേരിലുള്ള ആണുങ്ങളും ആണിന്റെ പേരില്‍ പെണ്ണുങ്ങളുമുണ്ടാവാം!.

സോഷ്യല്‍ നെറ്റു വര്‍ക്കുകളില്‍ സജീവമായതോടെ അവിടെ ഒരു കാരണവര്‍ എന്ന നിലയില്‍ പല പ്രശ്നങ്ങളും , തര്‍ക്കങ്ങളും പരിഹരിക്കാന്‍ അതില്‍ ഇട പെടേണ്ടതായും വന്നിട്ടുണ്ട്. പലരും ഫോണില്‍ വിളിക്കാനും കാര്യങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യാനും തുടങ്ങി. അതിന്നിടയില്‍ മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളുടെ ചാറ്റിങ്ങ് വേറെയും. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ നമ്മുടെ കുടുംബത്തില്‍ ചിലവഴിക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ സമയം നെറ്റിലും അതിലെ പരിചയക്കാര്‍ക്കും വേണ്ടി ചിലവഴിക്കേണ്ടി വരുന്നു.

അതിന്നിടയിലാണ് ബ്ലോഗെഴുതാനും ബ്ലോഗില്‍ കമന്റെഴുതാനും തുടങ്ങിയത്. വീണ്ടും പരിചയക്കാരുടെ എണ്ണം കൂടുകയും പലരുമായും സംസാരിക്കാനും അതു വഴി സൌഹൃദം വീണ്ടും കൂടുവാനും കഴിഞ്ഞു. ലോകത്തിന്റെ നാനാ ഭാഗത്തു നിന്നും ആണും പെണ്ണും വിളിക്കാനും ഒരു കുടുംബാംഗത്തെ പോലെ കണക്കാക്കി പരാതികളും പരിഭവങ്ങളും പങ്കു വെക്കാന്‍ വരെ തുടങ്ങി.

ഇതിന്നിടയില്‍ എന്റെ പോസ്റ്റുകളിലൂടെ പരിചയപ്പെട്ട പലരും വീട്ടില്‍ വന്നിട്ടുമുണ്ട്. വീടു നിര്‍മ്മാണത്തെപ്പറ്റി പോസ്റ്റഴുതിയപ്പോള്‍ പുതുതായി പണിത വീടു കാണാന്‍ വന്ന ദമ്പതികളും അക്കൂട്ടത്തില്‍ പെടും. അതു പോലെ നെറ്റില്‍ ആരംഭ കാലത്തു പരിചയപ്പെട്ട ഗള്‍ഫിലായിരുന്ന ഒരു കുടുംബം നാട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ എന്നെ കാണാന്‍ വരികയുണ്ടായി. ഇതൊക്കെ വളരെയധികം സന്തോഷം തരുന്ന അനുഭവങ്ങളായിരുന്നു.

അതിന്നിടയില്‍ മലയാളം ബ്ലോഗേഴ്സിന്റെ കൂട്ടായ്മയായ തുഞ്ചന്‍ മീറ്റു നടന്നു. പുതുതായി പലരെയും പരിചയപ്പെടാനും പഴയ പല പരിചയക്കാരെയും നേരില്‍ കാണാനും അതു മൂലം കഴിഞ്ഞു. അതും ഒരു ആഘോഷം പോലെയായിരുന്നു.

എന്നാല്‍ ഈയിടെയുണ്ടായ രണ്ടു സംഭവങ്ങള്‍ എന്നെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു. ഒന്നു തിരൂര്‍ മീറ്റില്‍ അമരത്തു പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്ന രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കള്‍, രണ്ടു പേരും എന്നെ നന്നായി അറിയുന്നവര്‍, തമ്മില്‍ ബ്ലോഗിലൂടെ നേര്‍ക്കു നേര്‍ കമന്റ് യുദ്ധം നടത്തി. അതു ഒരു വിധം കെട്ടടങ്ങിയപ്പോയതാ മറ്റൊരു ബ്ലോഗിണി ,നേരിട്ടറിയില്ലെങ്കിലും ബ്ലോഗ് മീറ്റില്‍ കാണുകയും അറിയുകയുംചെയ്യുന്ന , അവര്‍ മറ്റൊരു ബ്ലോഗറില്‍ നിന്നുണ്ടായ അനുഭവത്തെപ്പറ്റി പോസ്റ്റിറക്കുകയും അതു വഴി ഒരു കമന്റു യുദ്ധം തന്നെ നടക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

നേരിട്ടറിയാത്ത ആളായിട്ടും കൂടി മറ്റുള്ളവര്‍ തന്ന ലിങ്കിലൂടെ മേല്‍ പറഞ്ഞ കമന്റുകള്‍ മുഴുവന്‍ വായിക്കാനിടയായി. ഇന്നലെ രാത്രി കൂടുതല്‍ സമയം ചിലവഴിച്ചതതിനായിരുന്നു. അവിടെ കമന്റ് ക്ലോസ് ചെയ്തതിനാല്‍ അഭിപ്രായമൊന്നും എഴുതാതെ പോന്നു. അതില്‍ പറയുന്ന പരാമര്‍ശങ്ങള്‍ എത്രത്തോളം ശരിയാണെന്നറിയില്ലെങ്കിലും ഞാന്‍ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി, അതായത് നമ്മള്‍ ബ്ലോഗിലെ പോസ്റ്റുകള്‍ വായിക്കുന്നതിന്നപ്പുറം ആരുമായും കൂടുതല്‍ അടുക്കാതിരിക്കുന്നതായിരിക്കും നമ്മുടെ കുടുംബ ജീവിതത്തിന്റെ ഭദ്രതക്കു നല്ലതെന്ന്. പലപ്പോഴും പലരുടെയും പോസ്റ്റുകള്‍ക്ക് കമന്റിടുമ്പോള്‍ പല വിവാദങ്ങളും ഉയരാനും അതില്‍ നമ്മുടെ അഭിപ്രായം പറയുമ്പോള്‍ ചിലര്‍ക്കതിഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്തിനു വെറുതെ വയ്യാ വേലി?. ജീവിതത്തിലെ പല പിരിമുറുക്കത്തില്‍ നിന്നും തെല്ലൊരാശ്വാസം കിട്ടാനാണ് ഇത്തരം വേദികളില്‍ വരുന്നതു തന്നെ. എന്നിട്ട് അതു തന്നെ ഒരു തല വേദനയായാല്‍ പിന്നെ!.

മുമ്പു കണ്ടിരുന്ന പല ബ്ലോഗര്‍മാരും പതുക്കെ പിന്‍ വലിഞ്ഞതായി കാണുന്നുണ്ട്. എന്റെ ബ്ലോഗിലെ പല ഫോളോവേഴ്സിനേയും ഇപ്പോള്‍ രംഗത്തു കാണാനില്ല. അതു പോലെ കമ്യൂണിറ്റി സൈറ്റുകളില്‍ ഫ്രന്റ്സായി ആഡ് ചെയ്തു അനവധി കാലം സജീവമായിരുന്ന പലരും എവിടെയോ പോയി ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു!. പിന്നെ ഞാന്‍ മാത്രം എന്തിനിത്ര കഷ്ടപ്പെടണം?. രണ്ടു വര്‍ഷമായി ഈ രംഗത്തു വളരെ സജീവമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഇനിയും തുടരുന്നതില്‍ വലിയ അര്‍ത്ഥമില്ലെന്നാണിപ്പോള്‍ തോന്നുന്നത്.

വല്ലപ്പോഴും സൌകര്യം പോലെ നെറ്റില്‍ കയറി നമുക്കാവശ്യമുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ നോക്കുകയും വായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന്നപ്പുറം ഇതൊരു ദിന ചര്യയായി തുടരേണ്ടെന്നു ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിന്നുള്ള മുന്നോടിയായി എന്റെ ബ്രോഡ് ബാന്റ് കണക്ഷന്‍ തല്‍ക്കാലത്തേയ്ക്ക് സീറോ പ്ലാനിലേക്ക് മാറ്റുകയും തല്‍ക്കാലാവശ്യത്തിനായി ഒരു മൊബൈല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്ക് കണക്ഷന്‍ എടുക്കുകയും ചെയ്തു. ഇനി ഈ വയസ്സാം കാലത്തു ഇത്രയൊക്കെ മതി.

സ്വരം നന്നാവുമ്പോള്‍ പാട്ടു നിര്‍ത്തുന്നതാണ് ബുദ്ധി!. എല്ലാവര്‍ക്കും നന്ദി!. ഇവിടെ കമന്റും വേണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു.

വി.കെ.അബ്ദുവിന്റെ ക്ലാസ്സ് - ഒരു വീഡിയോ ക്ലിപ്പ്.

2011-04-23T22:38:00.000+05:30

പുതിയ ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ക്കായി വി.കെ. അബ്ദു സാഹിബിന്റെ [ ഇന്‍ ഫോ മാധ്യമവും ,ഇന്‍ ഫോ കൈരളിയും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന] ഒരു ക്ലാസ്സ് നടത്തുകയുണ്ടായല്ലോ ബ്ലോഗേഴ്സ് മീറ്റില്‍. അതിന്റെ ഒരു ചെറിയ വീഡിയോ ക്ലിപ്പിവിടെ ചേര്‍ക്കുന്നു.

ബ്ലോഗേഴ്സ് മീറ്റ് ഫോട്ടോകള്‍.

2011-04-19T23:12:00.001+05:30

എന്റെ സ്ലൈഡ് ഷോ ചിലര്‍ക്കൊന്നും കാണാന്‍ പറ്റിയില്ലെന്നറിഞ്ഞു.

സോവനീര്‍ പ്രകാശനം

ആയതു കൊണ്ടു ചിലതു വീണ്ടും പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നു. കൂട്ടത്തില്‍ പലയിടത്തു നിന്നും അടിച്ചു മാറ്റിയവയും കാണും.

അല്പം കുശലം.

ബ്ലോഗര്‍ക്കെന്താ തലയില്‍ കെട്ടിക്കൂടെ?

ആളു ഞമ്മളാ..!

ഉന്നക്കായി എങ്ങിനെ കഴിക്കാം..

സമൂസയാണെങ്കില്‍ എന്തു ചെയ്യണം?

ഫോട്ടോയില്ലെങ്കിലും ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍മാര്‍?

ക്ലാസൊക്കെ നന്നായില്ലെ?

അത്രക്കു കൂതറയല്ല.

ചിലര്‍ക്കിയാള്‍ കൊണ്ടോട്ടിയാ..

പുസ്തകം വില്‍ക്കാന്‍ വന്നതാ....

ഇനി ഇതു കഴിഞ്ഞ് എല്ലാം.

സമൂസയും ഉന്നക്കായും തീര്‍ന്നു..ഇനി ഇവിടെ നിന്നാല്‍?

ഞാന്‍ ..ഞാന്‍ തന്നെ!

ഒരു കമന്റിനു ഒരു സമൂസ..!

ചട്ടിക്കരി വായിക്കാന്‍ മറക്കരുത്.

കുഞ്ഞാലിക്കുട്ടിയോ റഊഫോ...........?

2011-04-18T08:31:00.002+05:30

തിരഞ്ഞെടുപ്പു കഴിഞ്ഞു. ബാലറ്റു പെട്ടികള്‍ ഭദ്രമായി സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നു. കോലാഹലങ്ങളെല്ലാം ഒന്നടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇതൊന്നും എനിക്കു പ്രശ്നമല്ല. എന്റെ സംശയം ഇലക്ട്രോണിക് യന്ത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഇങ്ങനെയൊരു തിരഞ്ഞെടുപ്പു നടത്തിയിട്ട് അതിന്റെ ഫലമറിയാന്‍ ഇത്രയും കാത്തിരിക്കേണ്ടതുണ്ടോ?.
യന്ത്രത്തകരാറു മൂലം വോട്ടുകള്‍ രേഖപ്പെടുത്താതെ പോയതിനു റീ പോളിങ്ങ് വേണ്ടി വന്നിട്ടുമുണ്ട്. ബാറ്ററി തകരാറു വന്നതും പത്രത്തില്‍ വായിച്ചു. ഇനിയിപ്പോള്‍ ഈ യന്ത്രത്തിലെ മെമറി പോവില്ലെന്നെന്താണുറപ്പ്? ( വെറും സംശയമാണു കെട്ടോ?) .

പാവം, ഞാന്‍!

ങ്ഹാ...അതെന്തെങ്കിലുമാവട്ടെ.

അപ്പോ ഈ തിരക്കൊക്കെ കഴിഞ്ഞാണല്ലോ നമ്മുടെ ബ്ലോഗേഴ്സ് മീറ്റ് തുഞ്ചന്‍ പറമ്പില്‍ നടന്നത്. തിരൂരിലെ എന്നു പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ല, അതിപ്പോള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കുമറിയാം. വളരെ ആവേശത്തോടെ തന്നെ അതില്‍ ഈയുള്ളവനും പങ്കെടുക്കാന്‍ പോയി. രണ്ടു ലക്ഷ്യങ്ങളായിരുന്നു
എന്റെ മനസ്സില്‍. ഒന്നു, ഇനിയും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ചില “പുലി”കളെ ഒന്നു കാണണം . രണ്ട് , തട്ടുകടയില്‍ ദോശയുണ്ടാക്കുന്ന പോലെ കാര്‍ട്ടൂണ്‍ വരക്കുന്ന ആ കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റിനെ കൊണ്ട് എന്റെ ഒരു കാര്‍ട്ടൂണ്‍ വരപ്പിക്കണം.

അങ്ങിനെ അവിടെ നേരത്തെ തന്നെയെത്തി. റജിസ്ട്രേഷനും നടത്തി കറങ്ങി നടന്നപ്പോഴല്ലെ മനസ്സിലായത്, അധികവും വെറും എലികളാണെന്നു!. ചിലര്‍ക്കു സംസാരിക്കാന്‍ തന്നെ മടി. ചിലര്‍ പന്തം കണ്ട പെരുച്ചാഴിയെ പോലെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നു!. ചിലര്‍ വെറും ബുജി കളായി നടക്കുന്നു. ദോഷം പറയരുതല്ലോ, നന്നായി വാ തോരാതെ സംസാരിച്ചു എല്ലാവരുമായും ഇടപഴകുന്നവരുമുണ്ട് കൂട്ടത്തില്‍. ഉച്ച വരെ പരിചയപ്പെടുത്തലും കറന്റു പോക്കും വിയര്‍ക്കലും എല്‍.സിഡി പ്രോജക്റ്റര്‍ പണി മുടക്കലും നെറ്റ് കണക് ഷന്‍ മര്യാദയ്ക്കു കിട്ടാതെയും വിക്കി പീഡിയ പരിചയപ്പെടുത്തലുമൊക്കെയായി സമയം പോയി. വളരെ കുറച്ചു പേര്‍ മാത്രമേ വരികയുള്ളുവെന്നു കണക്കാക്കി 50 “ഉന്നക്കായ”യും 50 പോത്തിറച്ചി “സമൂസ”യും കൊണ്ടു വരാന്‍ ധൈര്യം കാട്ടിയ കോയിക്കോട്ടു കാരിയും കൂട്ടത്തിലുണ്ട് !.

ഊട്ടുപുരയില്‍ തഞ്ചത്തില്‍ കയറാന്‍ പറ്റിയതിനാല്‍ ശാപ്പാടു സമയത്തിനു തരപ്പെട്ടു. പായസവും കുടിച്ച് പലരോടും വെടിയും പറഞ്ഞു നടക്കുമ്പോഴാണ് കാര്‍ട്ടൂണിന്റെ കാര്യം ഓര്‍മ്മ വന്നത്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഘനം കൂടിയ കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റാണെന്നു സ്വയം അവകാശപ്പെട്ട കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റ് സജ്ജീവ് തകൃതിയായി വരച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കുറച്ചു നേരം കൌതുകത്തില്‍ നോക്കി നിന്നപ്പോഴാണ് ചെറിയ ഒരു “ക്യൂ” ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്. അങ്ങിനെ അതില്‍ മൂന്നാമനായി സ്ഥലം പിടിച്ചപ്പോഴേക്കും മൊബൈലില്‍ ശ്രീമതിയുടെ റിങ്ങ് ടോണും പടവും. പെട്ടെന്നു കട്ടാക്കി. ഇനി സംസാരിക്കാന്‍ നിന്നാല്‍ ഊഴം പോയാലോ?

കാര്‍ട്ടൂണിസ്റ്റ് സജ്ജീവ്

അല്ലെങ്കിലും മെയിലില്‍ ഒരു കാര്‍ട്ടൂണ്‍ കിട്ടാന്‍ മുമ്പൊരിക്കല്‍ ഇദ്ദേഹത്തിനു ഫോട്ടാ അയച്ചു ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടും തരാത്ത കക്ഷിയാ!. ഇന്നേതായാലും പടം കിട്ടിയിട്ടേ പോവൂ. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുമ്പിലെത്തിയതും മൂപ്പര്‍ തറപ്പിച്ചൊരു നോട്ടം എന്നിട്ടൊരു ഡയലോഗ്. സമയം കുറെയായി ഇനി ബാക്കിയുള്ളത് പിന്നീട്. മൂപ്പര്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല!. സമയം ഒന്നേ മുക്കാല്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഏതായാലും ഇരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. തുറിച്ചൊന്നു കൂടി നോക്കി, പേടിപ്പിച്ചു!. പിന്നെ ഒരു സാധനം വരച്ചു കയ്യില്‍ തന്നു . അതു ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചതിന്റെ ഫോട്ടോ മൂപ്പരുടെ മൊബൈലിലും പകര്‍ത്തി. പെട്ടെന്നു അവിടന്നു സ്ഥലം വിട്ടു. മറ്റു സുഹ്രൂത്തുക്കള്‍ക്കു കാണിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ക്കൊരു സംശയം. പടം മാറിപ്പോയോ?. ഇതു കുഞ്ഞാ ലിക്കുട്ടിയുടെ പടമല്ലെ? അതോ റഊഫിന്റെയോ?.

വിശദമായി പടം പരിശോധിച്ചപ്പോള്‍ ചില കാര്യങ്ങള്‍ ബോദ്ധ്യമായി. മൂപ്പര്‍ വരച്ച മറ്റു പടങ്ങളിലെല്ലാം ആളുകള്‍ക്കു ചെറിയ തോതില്‍ കാലുണ്ട്. ചിലതില്‍ മേശയും!. ഇതില്‍ അതൊന്നുമില്ല!. അല്ലെങ്കിലും ബ്ലോഗര്‍ക്കെന്തിനാ കാല്?. എന്തിനാ മേശ!. കടിയ്ക്കുന്ന നായയ്ക്കു തല പോലും ആവശ്യമില്ല!. പിന്നെ നല്ല നിരീക്ഷണം നടത്തിയിട്ടുണ്ട് മൂപ്പര്‍ . കഷണ്ടി നന്നായി പകര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇരട്ടത്താടിയും (chin) വിട്ടു പോയിട്ടില്ല. അതു പോലെ, മെഗാ സ്റ്റാര്‍ മമ്മൂട്ടിക്കും, കാവ്യാ മാധവനും പിന്നെ എനിക്കുമുള്ള മൂക്കിന്റെ ഇടതു വശത്തുള്ള സ്റ്റഡ് പോലുള്ള ചെറിയ മുഴയും! .
ഇതൊക്കെ തന്നെയല്ലെ കാര്‍ട്ടൂണ്‍.....‍?

ബൂലോകരെ കാണാനായി..!

2011-04-15T09:46:00.001+05:30

എല്ലാ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും എന്റെ വിഷു ദിനാശംസകള്‍! വളരെ പ്രതീ‍ക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്ന ആ ദിവസം ഇങ്ങെത്തിക്കഴിഞ്ഞു. മലയാള ബ്ലോഗേഴ്സിന്റെ തുഞ്ചര്‍ പറമ്പിലെ മീറ്റ് ഈ ഞായറാഴ്ചയാണല്ലോ?. ഇതിനകം തന്നെ ധാരാളം ചര്‍ച്ചകള്‍ നടന്നു കഴിഞ്ഞു.
ഇപ്പോഴും പലരും

പല നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും നല്‍കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇത്തരം ഒരു പരി പാടി സംഘടിപ്പിക്കുകയെന്നത് അത്ര എളുപ്പമുള്ള കാര്യമല്ല. പലരും ആദ്യം തന്നെ പറഞ്ഞത് “ഈറ്റ”ലിനെപ്പറ്റിയായിരുന്നു. ഈ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ ഈറ്റലിനല്ല നമ്മള്‍ മുന്‍ തൂക്കം കൊടുക്കേണ്ടത്. പരസ്പരം പരിചയപ്പെടാനും ഉള്ള സമയ പരിധിയില്‍ വെച്ചു കൊണ്ട് മലയാളം ബ്ലോഗിനു കൂടുതല്‍ പ്രചാരം സൃഷ്ടിക്കുകയുമാണ് വേണ്ടത്. ഇന്നത്തെ യുവ തലമുറയില്‍ പെട്ട പലരും ദിവസവും ഒരു ചടങ്ങു പോലെ ഫേസ് ബുക്കിലും ഓര്‍ക്കൂട്ടിലും അതു പോലെയുള്ള മറ്റു സോഷ്യല്‍ കമ്യൂണിറ്റി സൈറ്റുകളിലും കറങ്ങി വെറുതെ ഗോസിപ്പു നടത്തി സമയം കളയുന്നു. പലര്‍ക്കും ബ്ലോഗെന്താണെന്നോ മലയാളത്തിലെങ്ങിനെ തെറ്റില്ലാതെ എളുപ്പത്തില്‍ ടൈപു ചെയ്യാമെന്നോ അറിയില്ല!. കഴിവുള്ള പലരും ഇക്കൂട്ടത്തിലുണ്ട്. പക്ഷെ ഒന്നുകില്‍ മറ്റുള്ളവരോട് ചോദിച്ചു മനസ്സിലാകാനുള്ള മടി, അല്ലെങ്കില്‍ അറിവില്ലായ്മ. അതാണ് പലരെയും പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നത്. ഏതായാലും അതിനൊക്കെയുള്ള ഒരു പോം വഴിയായി ഈ സന്ദര്‍ഭത്തെ ഉപയോഗപ്പെടുത്താന്‍ എല്ലവരും ശ്രമിക്കണം. ഇതിന്റെ സംഘാടകര്‍ ഒരു അജണ്ട നിശ്ചയിച്ചു കാര്യങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി ഉള്ള സമയം പാഴാക്കാതെ പരമാവധി ആളുകള്‍ക്കു ഉപകാരം വരത്തക്ക വിധത്തില്‍ നാമതു കൈകാര്യം ചെയ്യണം. മീറ്റിനു വരുന്നവര്‍ രാവിലെ കഴിയുന്നതും നേരത്തെ [9മണിക്കു തന്നെ] തുഞ്ചന്‍ പറമ്പിലെത്താന്‍ ശ്രദ്ധിക്കണം. എന്നിട്ടു എല്ലാ പരിപാടിയിലും പങ്കെടുക്കാനും അനാവശ്യമായ വിവാദങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവാതിരിക്കാനും ശ്രദ്ധിക്കുക. ഉള്ള സമയ പരിധിയില്‍ വെച്ചു അന്യോന്യം അറിയാനും പരിചയപ്പെടാനും നോക്കുക. ഇതൊക്കെയാണ് ഈ അവസരത്തില്‍ എനിക്കു പറയാനുള്ളത്. കൂടുതല്‍ പുതിയ ബ്ലോഗര്‍മാരെ സൃഷ്ടിക്കാന്‍ ഇതൊരവസരമാക്കാന്‍ എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിക്കുക. ധാരാളം പുതിയ ആളുകള്‍ പങ്കെടുക്കുന്നുണ്ടെന്നാണറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞത്. ഇതിനു മുമ്പു നടന്നിട്ടുള്ള ബ്ലോഗേഴ്സ് മീറ്റിലെല്ലാം സ്ഥിരം ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ മാത്രമാണ് പങ്കെടുത്തിട്ടുള്ളതെന്നാണെന്റെ അറിവ്. അതില്‍ നിന്നും വിത്യസ്തമായ ഇതു പുതിയൊരനുഭവമായിത്തിരട്ടെയെന്നു ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എല്ലാ വിധ ഭാവുകങ്ങളും നേര്‍ന്നു കൊണ്ട് തിരൂരില്‍ വെച്ച് കാണാമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ.

കടപ്പാട് : ചിത്രങ്ങള്‍ ഗൂഗിളില്‍ നിന്ന്.

നിങ്ങള്‍ക്കും ഭരിച്ചു കൂടെ?- യുവാക്കളേ മാറി ചിന്തിക്കൂ.

2011-03-03T06:57:00.002+05:30

ഇന്നത്തെ രാഷ്ടീയക്കാരുടെ കളി കണ്ടു മടുത്തിട്ടാണിങ്ങനെ ചിന്തിക്കാന്‍ എന്ന പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. സ്വതന്ത്രനു നാടു ഭരിച്ചു കൂടെ?.എത്ര കാലമായി നമ്മള്‍ ഈ ഒരേ നാടകം വീണ്ടും വീണ്ടും കാണുന്നു. അഞ്ചു വര്‍ഷം ഒരു കക്ഷി ഭരിക്കുന്നു ( നമ്മള്‍ സഹിക്കുന്നു!) അടുത്ത അഞ്ചു വര്‍ഷം മറ്റേ കക്ഷി
ഭരിക്കുന്നു. ഭരണ പക്ഷവും പ്രതി പക്ഷവും മാറി മാറി കേരളം ഭരിക്കുന്നു.
പലരും അഴിമതികള്‍ നടത്തുന്നു ,പല കേസുകളില്‍ കുടുങ്ങുന്നു.നമ്മള്‍ മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ എല്ലാം അറിയുന്നു. എന്നാലും ആര്‍ക്കും യാ‍തൊരു പരാതിയുമില്ല. അടുത്ത അഞ്ചു വര്‍ഷം ഭരിക്കാന്‍ പറ്റുമെന്ന സമാധാനത്തില്‍ ഓരോ കക്ഷിയും ആശ്വസിക്കുന്നു. നമ്മുടെ നികുതിപ്പണം പല വിധത്തില്‍ ചോര്‍ന്നു പോകുന്നു. പല വികസനങ്ങളും വഴി മുട്ടി നില്‍ക്കുന്നു. ഇവിടെ യുവാക്കള്‍ തൊഴില്‍ രഹിതരായി തുടരുന്നു. അതേ സമയം നേതാക്കള്‍ നമ്മുടെ നികുതിപ്പണം ദുര്‍വ്വ്യയം ചെയ്യുന്നു.

ഇതെല്ലാവര്‍ക്കും അറിയുന്ന കാര്യമാണ്. സംസ്ഥാനത്തിന്റെ മാത്രം കാര്യമല്ല. കേന്ദ്രത്തിലും സംഭവിക്കുന്നത് ഇതു തന്നെയാണ്. നമുക്കിതൊന്നു മാറ്റിയെടുത്തു കൂടെ? .ഇവിടെ ധാരാളം വിദ്യാഭ്യാസവും കഴിവുമുള്ള ചെറുപ്പക്കാരില്ലെ?. അവര്‍ക്കെന്താ തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ മത്സരിച്ചു വിജയിച്ചു
കൂടെ?.കക്ഷിയില്ലാതെ സ്വതന്ത്രനായി മത്സരിക്കാന്‍ പൌരനവകാശമില്ലെ?. അങ്ങിനെ കുറെ സ്വതന്ത്രന്മാര്‍ ജയിച്ചു വന്നാല്‍ ഭരിക്കാന്‍ പറ്റില്ലെ?. ഇപ്പോഴുള്ള ഇടതു പക്ഷവും വലതു പക്ഷവും പ്രതി പക്ഷത്തിരിക്കുന്നത് നമുക്ക് കാണാന്‍ പറ്റുമോ?. കുറെ നാളായി അലട്ടുന്ന ഒരു ചോദ്യമാണിത്.

നമ്മുടെ വിവര സാങ്കേതിക വിദ്യ ഇത്രയും പുരോഗമിച്ചിട്ടും നമ്മുടെ ഭരണം മാത്രമെന്തേ ഇപ്പോഴും പഴഞ്ചന്‍ രീതിയില്‍?.ഈജിപ്തിലെയും മറ്റും കാര്യങ്ങള്‍ ടീവിയില്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ ഉയര്‍ന്നു വന്ന ഒരു ചോദ്യമാണിത്. ഇനിയും വൈകിയിട്ടില്ലെന്നാണെന്റെ അഭിപ്രായം. ഇപ്രാവശ്യം നാമ നിര്‍ദ്ദേശ
പത്രിക കൊടുക്കുമ്പോള്‍ യുവാക്കള്‍ മുന്നോട്ടു വരട്ടെ. അങ്ങിനെ കഴിവുള്ള കുറെ ചെറുപ്പക്കാര്‍ എല്ലാ നിയോജക മണ്ഠലങ്ങളില്‍ നിന്നും തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ മത്സരിക്കട്ടെ. അപ്പോള്‍ തീര്‍ച്ചയായും കഴിവും പ്രാപ്തിയും ഉള്ളവരെ ആ പ്രദേശത്തുകാര്‍ ജയിപ്പിക്കുമെന്നുറപ്പാണ്. എന്നിട്ടെന്തു സംഭവിക്കുമെന്നു നമുക്കു കാണാമല്ലോ?.സ്ത്രീകള്‍ക്കും അവരുടേതായ പങ്കു ഇവിടെ നിര്‍വ്വഹിക്കാവുന്നതാണ്. വിഡ്ഡിത്തം പ്രസംഗിക്കുന്ന വനിതാ /പുരുഷ മന്ത്രിമാരുള്ള നാടാണ് നമ്മുടേത് !.

എല്ലാവരും ഒത്തു ശ്രമിച്ചാല്‍ നമുക്കീ പഴഞ്ചന്‍ ചിന്താഗതി മാറ്റിയെടുക്കാന്‍ കഴിയും . അങ്ങിനെ ദൈവത്തിന്റെ നാട് എന്ന ആ പഴയ പേര് തിരിച്ചു കൊണ്ടു വരാന്‍ കഴിയും . കൂടുതല്‍ വിശദീകരിക്കാന്‍ എനിക്കു കഴിയില്ല. എന്നാലും ഒരു സൂചന എന്ന നിലയില്‍ ഈ അഭിപ്രായം മുഖ വിലക്കെടുത്തു ഇക്കാര്യം എത്രയും പെട്ടെന്നു ചര്‍ച്ച ചെയ്തു നമ്മുടെ യുവാക്കള്‍ മുന്നോട്ടു വന്നാല്‍ ഇന്നു നാം അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഒട്ടെറെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കു പരിഹാ‍രം കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയുമെന്നാണെനിക്കു തോന്നുന്നത്.

ഉണരൂ യുവാക്കളേ!. ഇനിയുള്ള കാലം നിങ്ങളുടേതാണ്. ഒട്ടും സമയം പാഴാക്കാതെ പ്രവര്‍ത്തിക്കൂ. വിജയം സുനിശ്ചിതം!

വാല്‍ക്കഷ്ണം: കൂടുതല്‍ വിശദമായി പറയേണ്ട കാര്യങ്ങളുണ്ട്. അതെല്ലാം ആ മേഖലയില്‍ കൂടുതല്‍ അറിവുള്ളവര്‍ക്ക് ചര്‍ച്ച ചെയ്യാമല്ലോ?.എല്ലാവരും പ്രതികരിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ.

പൈസ പോയാലെന്താ...!

2011-02-24T23:05:00.005+05:30

“ഇതെന്താ മനുഷ്യാ ഇങ്ങനെ മൊച്ച ചത്ത കൊറേന്റെ മാതിരിയിരിക്കുന്നത്? ”
രണ്ടു ദിവസത്തെ ലീവിനു വീട്ടില്‍ പോയി വന്നതിനു ശേഷം ശ്രീമതി പിന്നെയും രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞാണ് അങ്ങിനെ ചോദിച്ചത്.
ഈയിടെയായി പോസ്റ്റാനൊന്നും കിട്ടാതെ ലാപും വെച്ച് കുത്തിയിരിക്കുമ്പോളാണ് മൂപ്പത്തിയുടെ ചോദ്യം.

“ഓ,ഇപ്പോ എനിക്കു പിടി കിട്ടി, ഇങ്ങക്ക് ബ്ലോഗാന്‍ ഒന്നും കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവില്ല, എന്തെങ്കിലും എഴുതി പിടിപ്പിച്ചാലല്ലെ കണ്ട അവളുമാരും ചെക്കന്മാരും കമന്റെഴുതുകയുള്ളൂ.... വയസ്സാന്‍ കാലത്ത് ഈ മനുഷ്യനു വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലെ?”

“ന്നാ ഇങ്ങളു കേട്ടോളീ , ഇങ്ങക്ക് പറ്റിയ ഒരു സാധനം എന്റെ കയ്യിലുണ്ട് ” ഇതെന്താണാവോ പുതിയ അവതാരം?

“ഞമ്മള ബാവാന്റെ മോളില്ലെ നസി, ഓക്ക് പറ്റിയ ഒരു സംഭവമാണ് ”.
മൂത്ത അളിയന്റെ മകള്‍ നസീമ അവരുടെ തന്നെ സ്കൂളില്‍ ടീച്ചറാണ്. ദിവസവും ഭര്‍ത്താവിന്റെ വീട്ടില്‍ നിന്നു സ്ക്കൂളില്‍ വരും. ഉച്ചയ്ക്ക് വീട്ടില്‍ ഉമ്മാന്റടുത്ത് നിന്നു ഊണും കഴിഞ്ഞു വൈകുന്നേരം ബസ്സില്‍ നേരെ വീട്ടിലേയ്ക്ക്. ഇതാണ് പതിവ്. ഇപ്പോ ചെറിയ കുഞ്ഞുള്ളതിനാല്‍ അതിനേയും കൊണ്ടാണ് യാത്ര. അതു കൊണ്ട് കുഞ്ഞിനെ ഉമ്മാന്റെയടുത്ത് വിട്ടിട്ടാണ് സ്കൂള്‍ പോക്ക്.

“ ആ എന്നിട്ട് സംഭവം പറ” എനിക്ക് ക്ഷമ കെട്ടു.
“ഓള് വൈന്നേരം ഒക്കത്തു കുട്ടിനേം മറ്റേ കയ്യില്‍ ബാഗും എല്ലാമായി ബസ്സില്‍ കയറി”
“എന്നിട്ട്?”
“കുട്ടീനെ ഓലെ സ്കൂളിലെ ഒരു ടീച്ചര്‍ വാങ്ങി മടിയിലിരുത്തി”
“ആയിക്കോട്ടെ”
“ എടരിക്കോട്ടിന്ന് ഏതായാലും ബസ്സ് മാറിക്കേറണല്ലോ?”
“ആ, എന്നിട്ട്’”
“അപ്പോ കൊറച്ച് പച്ചക്കറി വാങ്ങാന്‍ നോക്കുമ്പോ ഓളെ പേഴ്സ് ബാഗില്‍ കാണുന്നില്ല!”
“ അപ്പോ കാശ് കുറെ പോയിക്കാണും അല്ലെ?”
“അതല്ല പ്രശ്നം,കാര്യപ്പെട്ട കുറെ കടലാസുകള്‍ അതില്‍ വെച്ചിരുന്നത്രെ”
“കാശോ?”
“കാശ് ഇരുന്നൂറ് ഉറുപ്പികയുണ്ടാവും”.
“എന്നിട്ടെന്തു ചെയ്തു?”
“ഇനിയല്ലെ രസം, ഓള്‍ അപ്പത്തന്നെ ഉമ്മാനെ മൊബൈലില്‍ വിളിച്ച് ആ ബസ്സിന്റെ അടയാളവും മറ്റും പറഞ്ഞു കൊടുത്ത് പച്ചക്കറിയൊന്നും വാങ്ങാതെ നേരെ വീട്ടിലേക്ക് ബസ്സ് കയറി.”
“അപ്പോ വൈലത്തൂരിലേക്ക് പോകാന്‍ ബസ്സിനു കാശ് കൊടുക്കണ്ടെ ?” എന്റെ കൊസറാ കൊള്ളി ചോദ്യം.
“ ദാ പ്പൊ നന്നായെ, ചില്ലറയൊക്കെ ബാഗിലുണ്ടായിരുന്നു, അതൊക്കെ നുള്ളിപ്പെറുക്കി അക്കാര്യം ഒപ്പിച്ചു.”
“പിന്നീടെന്തായി?”
“ഓളെ ഇമ്മ അപ്പോഴേക്കും കോട്ടയ്ക്കല്‍ ബസ് സ്റ്റാന്റിലെത്തി ബസ്സു കാരെ കണ്ടു”.
“എന്നിട്ട് പേഴ്സു കിട്ടിയോ?” ഞാനൊരു മണ്ടന്‍ ചോദ്യം ഇട്ടു.

“പേഴ്സൊന്നുംകിട്ടിയില്ല, എന്നാല്‍ ബസ്സില്‍ രണ്ട് നാടോടി സ്ത്രീകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നതും അവര്‍ ആയുവ്വേദ കോളേജിന്റടുത്ത് ഇറങ്ങിയതും ബസ്സുകാര്‍ കണ്ടിരുന്നത്രെ”

“അപ്പൊ അതോടെ കഥ തീര്‍ന്നുവല്ലെ?”

“ഇനിയാണ് രസം!” ശ്രീമതി വിവരണം തുടര്‍ന്നു.
“ഏതോ രണ്ട് കുട്ടികള്‍ക്ക് വഴിയില്‍ നിന്ന് നല്ലൊരു പേഴ്സു കിട്ടിയപ്പോള്‍ അവരത് അടുത്ത ഫര്‍ണ്ണീച്ചര്‍ ഷാപ്പില്‍ കൊടുത്തത്രെ”
“അപ്പോ കാശ് കിട്ടിയോ”
“കാശില്ലെങ്കിലും ബാക്കി കടലാസൊക്കെ അതിലുണ്ടായിരുന്നു”
നാടോടികള്‍ കാശെടുത്തു പേഴ്സ് വലിച്ചെറിഞ്ഞതു നന്നായി!

“എന്നിട്ട് ”
“ആ കൂട്ടത്തില്‍ ചേച്ചി എന്നെഴുതിയ ഒരു ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ കണ്ടത്രെ, അവരതില്‍ വിളിച്ചു നോക്കിയപ്പോള്‍ നസീമ ടീച്ചറെ അറിയുന്ന ഒരു സ്ത്രീയാണെന്നും അതു നമ്മുടെ മാഷിന്റെ മോളാണ് എന്നും പറഞ്ഞത്രെ ”

“എന്നിട്ടോ” കഥയ്ക്ക് അല്പം രസം പിടിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
“ ആ സ്ത്രീ അപ്പോ തന്നെ നസിയെ വിളിച്ച് പേഴ്സ് ഫര്‍ണീച്ചര്‍ ഷാപ്പിലുള്ള കാര്യം പറഞ്ഞു”.

“അതു കൊണ്ട് സാധനം കിട്ടുമോ?”
“അതിനല്ലെ സൂത്രം, അവളപ്പോ തന്നെ മെഡിക്കല്‍ ഷാപ്പിലുള്ള റമീസിനെ വിളിച്ച് അതിനുള്ള ഏര്‍പ്പാട് ചെയ്തു”.

റമീസ് മറ്റേ അളിയന്റെ [മാഷിന്റെ അനിയന്‍] മോനാണ്. അവനപ്പോ അവരുടെ മെഡിക്കല്‍ ഷാപ്പിലായിരുന്നു.
“ആ കുട്ടികള്‍ക്ക് കൊടുക്കാന്‍ 200 രൂപക്ക് കേയ്ക്ക് വാങ്ങി ആ ഫര്‍ണീച്ചര്‍ കടക്കാരനെ ഏല്പിച്ചിട്ടാണ് റമീസ് പേഴ്സു മായി മടങ്ങിയത് ”
“അപ്പോ മൊത്തം നാനൂറ് രൂപ” ഞാന്‍ കണക്കു കൂട്ടി. പണ്ടെന്റെ ഏ.ടി.ഏം കാര്‍ഡിന്റെ കൂടെ പോയതും 200രൂപ!”

കഴിഞ്ഞ കൃസ്തുമസ് കാലത്ത് നടന്ന ഈ സംഭവം ഇപ്പോഴാണ് നമ്മുടെ ബി.ബി. സി അറിഞ്ഞുള്ളൂ!
“എന്നാ നീയാ സ്കൂള്‍ വണ്ടി വരുന്നത് നോക്ക്, മോളിപ്പോ വരും. ഞാനിതൊന്നു പോസ്റ്റാന്‍ നോക്കട്ടെ”.

ഞാന്‍ പൊട്ടനോ?

2011-02-04T21:51:00.001+05:30

പണ്ടത്തെപ്പോലെ കമുകിലൊന്നും അടയ്ക്ക ഉണ്ടാവാതായി. മാത്രമല്ല ഉള്ളത് പറിച്ചെടുക്കാനും ഇപ്പോള്‍ ആളെ കിട്ടില്ല. അങ്ങിനെ ഉള്ള കമുകു മരങ്ങളൊക്കെ നശിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നതിനാല്‍ വീണു കിട്ടുന്ന പഴുക്കടക്ക ശേഖരിച്ചു ഉണക്കി വെക്കും . എന്നിട്ട് വല്ലപ്പോഴും ടൌണില്‍ കൊണ്ടു പോയി വില്‍ക്കും. അല്പം പോക്കറ്റു മണിയുമാവും!.

അങ്ങിനെ ശേഖരിച്ചു വെച്ചതില്‍ നിന്നു കുറച്ചു പൊളിച്ചെടുത്തു (മുക്കാല്‍ ഭാഗവും സഹായിച്ചത് വാമ ഭാഗം തന്നെ!) ഒരു ചെറിയ ചാക്കിലിട്ടു വണ്ടിയില്‍ വെച്ചു. അപ്പോഴേക്കും ശ്രീമതി ഒരു ലിസ്റ്റും തന്നു. ഈയിടെയായി വല്ലപ്പോഴുമേ ഒന്നു പുറത്തിറങ്ങൂ. അതു കൊണ്ടു എപ്പോ പുറത്തിറങ്ങിയാലും ലിസ്റ്റൊന്നു റെഡിയായിരിക്കും!.

ടൌണില്‍ വണ്ടി പാര്‍ക്കു ചെയ്യല്‍ ശ്രമകരമായ പണിയാണ്. മലഞ്ചരക്കു കച്ചവടക്കാരനാണെങ്കില്‍ ടൌണിന്റെ ഒത്ത നടുക്കും. മുമ്പു കുട നന്നാക്കാനൊക്കെ പോയപ്പോള്‍ ( ആ കഥ ഇവിടെ) വണ്ടി ദൂരെയിട്ടാണ് പോയിരുന്നത്. ഇതിപ്പോ ചാക്കില്‍ സാധനവുമില്ലെ?. മുമ്പും ഇതു പോലെ അയാളുടെ കടയുടെ അടുത്തു സൈഡാക്കി അടക്ക വിറ്റിട്ടുണ്ട്. അന്നൊക്കെ ഞാന്‍ സൈഡാക്കുമ്പോഴേക്കും അയാള്‍ വന്നു ഡിക്കി തുറന്നു ചാക്കെടുത്തു തൂക്കുകയും സധനം പരിശോധിച്ച് വേഗം കണക്കു കൂട്ടി കാശ് തരികയും ചെയ്യും. (കാരണം പാന്റ്സിട്ടു അടക്ക വില്‍ക്കാന്‍ ആരും ചെല്ലാറുണ്ടാവില്ല!) ഞാന്‍ പെട്ടെന്നു സ്ഥലം വിടുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

ഇന്നിപ്പോ അതിന്നടുത്തുള്ള ഒന്നു രണ്ടു കടകളിലും കയറേണ്ടതുണ്ട്. അതു കൊണ്ട് തല്‍ക്കാലം വണ്ടി ഇവിടെ നിര്‍ത്തി പെട്ടെന്നു എല്ലാ പരിപാടികളും നടത്തി മടങ്ങാമെന്നു കരുതി. അയാള്‍ വരുന്നതിനു മുമ്പായി ഞാന്‍ തന്നെ വണ്ടിയില്‍ നിന്നു ചാക്കെടുത്ത് കടയില്‍ വെച്ചു. അയാള്‍ പെട്ടെന്നു തൂക്കം നോക്കി. ഒരു കുട്ടയില്‍ പരത്തിയിട്ട് ഇടയില്‍ നിന്ന് ചിലതെടുത്തു വെട്ടി നോക്കി ഗുണനിലവാരം ഉറപ്പും വരുത്തി. എന്നിട്ടെന്നോട് ആംഗ്യത്തില്‍ ശരി കച്ചോടമാക്കുകയല്ലെ എന്നും ചോദിച്ചു.

ഞാനും തലയാട്ടി. അയാള്‍ കണക്കു കൂട്ടി കാശും തന്നു. മുമ്പും ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും സംസാരിക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നില്ല.

പെട്ടേന്നാണതു സംഭവിച്ചത്. “വണ്ടി ഇവിടെ കിടക്കട്ടെ, ഞാന്‍ പത്ത് മിനിറ്റു കൊണ്ടു തിരിച്ചു വരാം” എന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അയാള്‍ അമ്പരന്നു കൊണ്ടെന്നെയൊരു നോട്ടം!. അതു വരെയും അയാള്‍ കരുതിയിരുന്നത് ഞാനൊരു മൂകനാ (പൊട്ടന്‍) ണെന്നായിരുന്നു!

ഏതായാലും വീട്ടില്‍ ചെന്നു പറഞ്ഞു ചിരിക്കാനൊരു കഥയായി.

ടൈം പീസ്.

2011-02-03T01:05:00.000+05:30

പഴയ സാധനങ്ങള്‍ തിരയുന്നതിന്നിടയിലാണത് ശ്രീമതിയുടെ കയ്യില്‍ പെട്ടത്. ഉടനെ തന്നെ എന്നെ ഏല്പിക്കുകയും ചെയ്തു. വളരെ പഴകിയ ഒരു ജര്‍മ്മന്‍ നിമ്മിത ടൈ പീസാണത്. ഇന്നത്തെ തലമുറ അതൊന്നും കണ്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല.

ഞാന്‍ ചെറിയ കുഞ്ഞായ കാലം മുതല്‍ കാണുന്നതായിരുന്നു. വീട്ടില്‍ ക്ലോക്കൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്ന അക്കാലത്ത് അതിനെ ഒരു പ്രത്യേക പെട്ടിക്കുള്ളില്‍ പുറത്തേക്ക് കാണാവുന്ന തരത്തിലാണ് ഉപ്പ വെച്ചിരുന്നത്. ചുവരില്‍ ഒരാണിയില്‍ ആ പെട്ടി കൊളുത്തി വെച്ചിരുന്നു. രാവിലെ എണീക്കാനും നോമ്പു കാലത്ത് അത്തായത്തി( പുലര്‍ച്ചെ കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണം) നു എണിക്കാനുമെല്ലാം അതില്‍ അലാറം സെറ്റ് ചെയ്തു വെച്ചിരുന്നു.

ഞാനേറ്റവും ഓര്‍ക്കുന്ന ഒരു സംഭവം: - പിതാവ് മരിക്കുന്ന ദിവസം ( അന്നെനിക്കു 15 വയസ്സാണ്) അദ്ദേഹം സുഖമില്ലാതെ കിടക്കുന്നതിനിടയില്‍ ,എന്റെ ഒരു വലിയ അമ്മായി(ഉപ്പാന്റെ മൂത്ത സഹോദരി) സഹായത്തിനു വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു, അവരോട് ഈ ടൈം പീസ് എടുത്തു കൊടുക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ടദ്ദേഹം അതില്‍ അലാറം സെറ്റ് ചെയ്തു. മരണ സമയത്ത് (പുലര്‍ച്ചെ ഏകദേശം 5 മണിയ്ക്കും 6 നുമിടയില്‍ ) അലാറം അടിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു!

പിതാവിന്റെ മരണ ശേഷം അതെന്റെ സ്വത്തായി മാറി. കോളേജിലെല്ലാം പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് അതും കൂടെ കൊണ്ടു പോയിരുന്നു. ഇടക്കൊക്കെ കേടാവുമ്പോള്‍ ചില്ലറ റിപ്പയറുകള്‍ വേണ്ടി വന്നാലും അവനൊരു നല്ലൊരു ഉരുപ്പടിയായിരുന്നു.

പിന്നെ കാലം മാറി. ക്ലോക്കുകള്‍ ,പ്രത്യേകിച്ച് ഇലക്ട്രോണിക് ഇനങ്ങള്‍ വന്നപ്പോള്‍ ഇവന്‍ വിസ്മൃതിയിലായി. പിന്നെ അതിനു ചാവി കൊടുക്കാനോ ശ്രദ്ധിക്കാനോ സമയം കിട്ടിയില്ല. ഒരു കൌതുക വസ്തുവായി അലമാറയില്‍ കിടന്നിരുന്നു.

പിന്നീട് ജോലി കിട്ടി ഒരിക്കല്‍ കുറ്റിപ്പുറത്ത് ഓഫീസിലിരിക്കുമ്പോള്‍ വെറുതെ ചര്‍ച്ചയില്‍ പഴയ ടൈം പീസിന്റെ കാര്യം എങ്ങനെയോ വന്നപ്പോള്‍ അവിടെയുള്ള ഒരു വാച്ച് മെക്കാനിക്കിനെപ്പറ്റി സെക്യൂരിറ്റി സ്റ്റാഫിലെ ബാലന്‍ നായര്‍ പറഞ്ഞു. വളരെ വിദഗ്ദനായ ഒരു മെക്കാനിക്കാണ്. ഏത് പഴയ വാച്ചും ക്ലോക്കും അയാള്‍ ശരിയാക്കുമെന്ന്.

വെറുതെ ഒരു രസത്തിനും അയാളുടെ വൈദഗ്ദ്യം ഒന്നളക്കാനും വേണ്ടി ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ നമ്മുടെ ടൈ പീസുമെടുത്തു ബാലന്‍ നായരെയും കൂട്ടി മേപ്പടി മെക്കാനിക്കിനെ കാണാന്‍ പോയി. ആളൊരു വയസ്സായ നമ്പൂതിരിയാണ്. ടൈം പീസ് തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കിയ ശേഷം “ ഇത് നിന്നിട്ട് 15 ദിവസത്തില്‍ കൂടുതലായൊ ?” എന്നൊരു ചോദ്യം എന്നോട്.
ഞാന്‍ ഒട്ടും ഗൌരവം വിടാതെ “ ആ, ഒരു മാസത്തോളം..” എന്നു മറുപടിയും കൊടുത്തു. രണ്ടു മൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ചെല്ലാന്‍ പറഞ്ഞു.

പിന്നിട് ഞാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ നമ്മുടെ വയസ്സന്‍ ടൈം പീസ് വീണ്ടും പിച്ച വെക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു!. അയാള്‍ പറഞ്ഞ 30 രൂപ ചാര്‍ജ്ജും കൊടുത്തു സാധനം വാങ്ങി അല്‍ഭുതത്തോടെ മടങ്ങി.

പിന്നീടു കുറെ കാലം യാതൊരു കേടുമില്ലാതെ അത് പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നു. ഒരു കൌതുകത്തിനു വേണ്ടി ദിവസവും ചാവി കൊടുത്തു അതിനെ പരിപാലിച്ചു പോന്നു. പിന്നെ എന്നാണ് അതു മുടങ്ങിയതെന്നോര്‍മ്മയില്ല.

ഇപ്പോഴും ഒന്നിളകിയാല്‍ മൂപ്പര്‍ സാവധാനം നടക്കാന്‍ തുടങ്ങും!

സുന്ദരികളുടെ കുളി-ഒളി ക്യാമറയില്‍!

2011-01-27T06:23:00.000+05:30

അവര്‍ ആറു സുന്ദരികള്‍ എപ്പോഴും ഒന്നിച്ചാണ്. കൂടെ മൂന്നു സുന്ദരന്മാരുമുണ്ടാവും. അവര്‍ കുളിക്കുന്നത് വല്ലപ്പോഴും കാണാനിടയായിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ അപ്പോഴൊന്നും ക്യാമറ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അങ്ങിനെയിരിക്കെ പുതിയ ക്യാമറ കയ്യില്‍ വന്ന ശേഷം സുന്ദരികളുടെ കുളി കാണാനിടയായി. വേഗം മുറിയില്‍ പോയി ക്യാമറയെടുത്തു .ധൃതിയില്‍ ബാറ്ററിയും മെമറിയും ചെക്കു ചെയ്തു. കാരണം ഇങ്ങനെയൊരവസരം വല്ലപ്പോഴുമേ കിട്ടുകയുള്ളൂ!.

വാഴയുടെ മറവില്‍ പതുങ്ങിയിരുന്നു പതുക്കെ ഷൂട്ട് ചെയ്തു. അധിക സമയം കാത്തു നിന്നില്ല. അത് യൂ ട്യൂബില്‍ അപ് ലോഡ് ചെയ്യാന്‍ ധൃതിയായി. ഈ അവസരം മുതലാക്കിയാലേ ലോകം മുഴുവന്‍ ആ ക്ലിപ്പ് പരക്കുകയുള്ളൂ. സുഹൃത്തുക്കളുടെയിടയില്‍ വിലസാന്‍ ഇതു തന്നെ വഴി ! ! ! ! ! ! .........................................................................

വീടു പണിയും അല്പം ഹൈ ടെക്കും!

2011-01-17T00:49:00.004+05:30

വിവര സാങ്കേതിക വിദ്യ നമ്മുടെ നിത്യ ജീവിതത്തില്‍ എങ്ങിനെ ഉപയോഗിക്കാമെന്നതിനു ചില ഉദാഹരണങ്ങള്‍ ഇതാ.

വിവിധ ഘട്ടങ്ങള്‍

വയറിങ്ങും കാണാം.

പുതിയതായി ഒരു വീട് നിര്‍മ്മിക്കാനുള്ള ആശയം മനസ്സില്‍ വന്നപ്പോള്‍ ഒരെഞ്ചിനീയറെ സമീപിക്കുന്നതിനു പകരം മനോരമക്കാരുടെ 2006 ലെ “വനിത വീട് ” എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണത്തില്‍ വന്ന ഒരു പ്ലാന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്തു. പക്ഷെ അതില്‍ കാണിച്ച റൂമുകള്‍ നേരെ തിരിച്ചാണ് എനിക്കു വേണ്ടിയിരുന്നത്. ഉടനെ അതിലെ ഫോട്ടോയും പ്ലാനുകളും സ്കാന്‍ ചെയ്തു അതിന്റെ മിറര്‍ ഇമേജെടുത്തു   നിര്‍മ്മാണത്തിന്റെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും ഫോട്ടോയും വീഡിയോ ക്ലിപ്പുകളും എടുത്തു വെച്ചു. വയറിങ്ങ് ചെയ്തപ്പോഴും ഓരോ ഭാഗവും പ്രത്യേകം ഫോട്ടോയെടുത്തു സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചു. ഇനി എപ്പോഴെങ്കിലും ആവശ്യം വന്നാല്‍ സംശയം തീര്‍ക്കാമല്ലോ. അങ്ങിനെ പണി തീര്‍ത്ത വീടിന്റെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലെയും നിര്‍മ്മാണം ഒന്നു കണ്ടു നോക്കിയാലോ?
     ഇനി പണി പൂര്‍ത്തിയായ ശേഷമുള്ള വീഡിയോയും കാണുക.

   വാല്‍ കഷ്ണം :- എന്റെ പക്കലുണ്ടായിരുന്ന നിക്കണ്‍ ഡിജിറ്റല്‍ ക്യാമറ ഇടക്കാലത്ത് വെച്ച് കേടായി. റിപ്പയര്‍ ചെയ്യാന്‍ പുതിയത് വാങ്ങുന്ന കാശ് തന്നെ വരുമെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഈയിടെ ഓണ്‍ ലൈനില്‍ ഒരു 14 മെഗാ പിക്സള്‍ കൊടാക് ഈസി ഷെയര്‍ ഡിജിറ്റല്‍ ക്യാമറ വാങ്ങി. അങ്ങിനെയാണ് പുതിയ ഫോട്ടോയും വീഡിയോയും ചേര്‍ക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞത്. അതിലും അല്പം ഹൈ ടെക് ഉണ്ടല്ലോ!

രണ്ടു ചെവിയും രണ്ടു ഫോണും!

2010-12-08T00:13:00.001+05:30

പുതിയതായി പണി തീര്‍ത്തു താമസം തുടങ്ങിയ വീട്ടിന്റെ കോണിയുടെ ഹാന്‍ഡ് റെയില്‍ പിടിപ്പിക്കാന്‍ പണിക്കാരുടെ ഗ്രൈന്ററിന്റെയും അടുക്കളയില്‍ ശ്രീമതിയുടെ മിക്സിയുടെയും ബഹളത്തിനിടയിലാണ് മൊബൈലടിച്ചത്.

അങ്ങേത്തലക്കല്‍ ബ്ലോഗര്‍ സാബിബാവ. മുഖവുര കഴിഞ്ഞു വേഗം ശ്രീമതിക്കു കൊടുത്തു.അവള്‍ക്കറിയാം അങ്ങേത്തലക്കല്‍ സാബിയാണെന്നു. സാധാരണ ക്ഷേമാന്വേഷണവും കുശലവും കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും മുറ്റത്തൊരു മാരുതിയില്‍ സാക്ഷാല്‍ കൂതറ ഹാഷിം!
അവനും ചെവിയില്‍ ഫോണും പിടിച്ചാണ് വണ്ടിയില്‍ നിന്നിറങ്ങിയത്.

ഇതെന്തൊരു മറിമായം!. എല്ലാവരും കൂടി എന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാണ്?. അവന്‍ ബ്ലോഗര്‍ ഹംസയുമായി സംസാരിക്കുന്നു. പെട്ടെന്നു ഒന്നും പറയാതെ ഹാഷിം ഫോണ്‍ എനിക്കു തന്നു . ആരാണെന്നു പറഞ്ഞില്ല. ഞാനുടനെ സാബിയുടെ കാളുള്ള എന്റെ ഫോണ്‍ ഹാഷിമിനു കൈമാറി.

“ആരാണെന്നു മനസ്സിലായോ?”
“ഇസ്മയിലാണോ”,എന്റെ ചോദ്യം.
“ഞാന്‍ ഹംസയാ.” അപ്പോ, ഇതെല്ലാവരും കൂടി അറിഞ്ഞു കൊണ്ടുള്ള കളിയാ.
ഞാനുടനെ ഹാഷിമിന്റെ ഫോണ്‍ തിരിയെ കൊടുത്തു എന്റെ ഫോണില്‍ സാബിയുമായി സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
അപ്പോഴേക്കും ഹാഷിമിന്റെ ഫോണില്‍ ഹംസ തിരക്കു കൂട്ടുന്നു.
ഹാഷിം കൊണ്ടു വന്ന “മൌനത്തിനപ്പുറത്തേക്ക്..” എന്ന പുസ്തകത്തെ പറ്റി പറയാനാണ് ഹംസക്ക് തിടുക്കം.
28 ബ്ലോഗര്‍മാരുടെ തിരഞ്ഞെടുത്ത 28 കഥകളില്‍ ഹംസയുടെ കഥയുമുണ്ട്.

എന്റെ രണ്ടു ചെവിയിലും ഓരോ മൊബൈല്‍!. പക്ഷെ എങ്ങിനെ സംസാരിക്കും. ആകെ വിഷമത്തിലായി.

അതിനിടയില്‍ ശ്രീമതിയുടെ വക: “നിങ്ങളെന്താ, വന്ന ആളിനോട് ഇരിക്കാന്‍ പോലും പറയാതെ എല്ലാവരും ഫോണില്‍?”.
എങ്ങിനെയൊക്കെയോ ഒരു വിധം ആ മൊബൈല്‍ ബ്ലോഗര്‍ കോണ്‍ഫറന്‍സ് മതിയാക്കി.

ഞാനാണെങ്കില്‍ മരുമകന്‍ തന്ന എല്‍.സി.ഡി ടീവി ചുമരില്‍ പിടിപ്പിക്കാന്‍ പുറത്തേയ്ക്ക് പോകുന്ന പണിക്കാരന്‍ മുഖേന അതിനുള്ള ബോള്‍ട്ടും നട്ടും സംഘടിപ്പിക്കാനുള്ള തിരക്കിലും.

ചുരുക്കി പറഞ്ഞാല്‍ കുറച്ചു നേരം നമ്മളെ ഒന്നു ബേജാറാക്കി “ടാങ്ക്” കലക്കിയ മഞ്ഞ വെള്ളവും കുടിച്ചു “കൂതറ” അടുത്ത ബ്ലോഗറുടെ വീടും നോക്കി യാത്രയായി. ഊണിനു സാബിയുടെ വീട്ടിലാണത്രെ, അവളുടെ ഉമ്മ ചോറും റെഡിയാക്കി കാത്തിരിക്കുന്നുവത്രെ!. സൌദിയില്‍ നിന്നും സാബിയുടെ ഓര്‍ഡറാണ്,ഹാഷിമിനെ സല്‍ക്കരിക്കാന്‍!

എന്നാലും ഈ ബ്ലോഗര്‍മാരും ടെക്നോളജിയും!. ഇന്റര്‍നെറ്റ് ഫോണ്‍ നിന്നാലറിയാം ഇവരുടെ കളി!

വല്ലഭനും പുല്ലും!

2010-11-08T13:20:00.003+05:30

വല്ലഭനു പുല്ലും ആയുധം!.ചെറുപ്പത്തില്‍ കേട്ടിരുന്ന ഒരു പഴഞ്ചൊല്ലാണത്. ഇവിടെയിപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറയാന്‍ പോകുന്ന കാര്യം നിത്യ ജീവിതത്തില്‍ നാം അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഓരോ സംഭവങ്ങളില്‍ ഒന്നു മാത്രമാണ്. ഇതു കഥയല്ല,കവിതയല്ല..എന്നാലൊ ഒരു സംഭവം എന്നു തന്നെ ഞാന്‍ പറയും !. അപ്പോള്‍ റെഡിയല്ലെ, തുടങ്ങാം...
* * * * * * * * * *
“അല്ല നിങ്ങളാ മോട്ടോറിട്ടിട്ടു നേരമെത്രയായി?” ശ്രീമതിയാണ്.

രാവിലെ എണീറ്റാല്‍ ആദ്യത്തെ പണി ഒരു ടാങ്ക് വെള്ളം നിറച്ചു വെക്കലാണ്. പോരാത്തതിനു ഇലക്ടിറിസിറ്റിക്കാരുടെ അറിയിപ്പും വായിച്ചിരുന്നു പത്രത്തില്‍. വടക്കന്‍ ജില്ലകളില്‍ രാവിലെ 7 മുതല്‍ രാത്രി 9 വരെ വൈദ്യുതി തടസ്സമേര്‍പ്പെടും. പോരെ പൂരം!

കേടായ കണ്ടന്‍സര്‍

വെറുതെ ഒന്നു ടെറസ്സില്‍ കയറി നോക്കി. ടാങ്കില്‍ വെള്ളം ചാടുന്ന ശബ്ദമില്ല!.കഷ്ടിച്ച് അര ടാങ്ക് വെള്ളമുണ്ട്. അത് അഷറഫ് (മൂത്ത മോന്‍) എണീറ്റാല്‍ തീരാവുന്നതേയുള്ളൂ. ഞായറാഴ്ചയായതിനാല്‍ ഉച്ചയാവും എണീക്കാന്‍. അതു വരെ പേടിക്കേണ്ട!. വീണ്ടും താഴേയിറങ്ങി. മോട്ടോറിന്റെ സ്വിച്ച് ഓണ്‍ തന്നെ. ഇന്‍ഡിക്കേറ്റര്‍ ചുവപ്പില്‍ കത്തി നില്‍ക്കുന്നു. പക്ഷെ അതിലെ ആമ്പിയര്‍ മീറ്ററില്‍ കറന്റെടുക്കുന്നതായി കാണിക്കുന്നില്ല. അപ്പോള്‍ അതു പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നില്ല എന്നര്‍ത്ഥം!.

പുതിയ വീട്

പഴയ വീട്

അടുക്കള ടാപ്പ്

ഹോസ് പുറത്തേയ്ക്ക്

“നിങ്ങളിനി അതിന്മേല്‍ തിരുപ്പിടിച്ച് അത് കേടാക്കണ്ട, ആ കുഞ്ഞാനെ ഒന്നു വിളിക്കാന്‍ നോക്ക് ” ഭാര്യക്കല്ലെങ്കിലും എന്റെ സാങ്കേതിക ജ്ഞാനത്തില്‍ വലിയ മതിപ്പില്ല!

ഹോസ് നീളത്തില്‍

കുഞ്ഞാനെന്നു പറയുന്നത് ബന്ധത്തില്‍ തന്നെയുള്ളൊരു മെക്കാനിക്കാണ്. വയറിങ്ങും പ്ലംബിങ്ങും എല്ലാം അവനാണ് ചെയ്യാറ്. പോരാത്തതിനു പുതിയ പുരയുടെ പണിയില്‍ ഇനിയും ചില്ലറ കാര്യങ്ങള്‍ ബാക്കിയുമുണ്ട്. അവനെ ഫോണില്‍ വിളിച്ചു കാര്യം പറഞ്ഞു. ഒരൊമ്പതര ആകുമ്പോള്‍ വരാമെന്നു പറഞ്ഞു. എന്തോ 8 മണിയായിട്ടും കറന്റു പോയിട്ടില്ല. ഭാഗ്യം!. തൊട്ടടുത്തുള്ള പുതിയ വീട്ടില്‍ ടാങ്കും മോട്ടോറുമെല്ലാം വെച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരു പതിനഞ്ച് മീറ്റര്‍ അകലമേയുള്ളൂ രണ്ടു വീടും തമ്മില്‍. അവിടുത്തെ മോട്ടോര്‍ ഓണാക്കി പത്ത് മിനിറ്റ് കൊണ്ട് ടാങ്കു നിറച്ചു. പെയിന്റിങ്ങ് പണിക്കാരുള്ളതാ. അവര്‍ക്കും വെള്ളം വേണ്ടി വരും.

പഴയ കുളിമുറിയിലേയ്ക്ക്

പത്ത് മണി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ നമ്മുടെ മെക്കാനിക്കെത്തി. മോട്ടോറും സ്വിച്ചും എല്ലാം നോക്കി. കിണറ്റിനടിയില്‍ വെച്ച സബ്മെര്‍സിബിള്‍ പമ്പാണ്. വെച്ചിട്ട് 4 വര്‍ഷം ആയിട്ടുണ്ടാവും . ഇതു വരെ ഒരു കുഴപ്പവും കാണിച്ചിട്ടില്ല. അതിന്റെ കയര്‍ പിടിച്ചൊന്നു കുലുക്കി നോക്കി . ഓണാക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ഇല്ല, സങ്ങതി കേടു തന്നെ. കണ്ട്രോള്‍ ബോക്സ് അഴിച്ചു നോക്കി. ആളെ പിടി കിട്ടി. കണ്ടന്‍സര്‍ കേടാണ്. മാറ്റിയിടണം. ഇന്നു ഞായറാഴചയല്ലെ, കട തുറക്കില്ല.

കുളിമുറിയില്‍

“അതു നിങ്ങള്‍ തന്നെ വാങ്ങി കണക്ട് ചെയ്താല്‍ മതി”. ഭാര്യ കേള്‍ക്കെ തന്നെ അവന്‍ പറഞ്ഞു. അതും പറഞ്ഞവന്‍ പോയി. ഇപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കല്പം മതിപ്പു തോന്നിയിട്ടുണ്ടാവും എന്നെപ്പറ്റി. ഞാനാരാ മോന്‍!

ഉച്ചയായപ്പോഴേക്കും ടാങ്കിലെ അവശേഷിച്ച വെള്ളം തീര്‍ന്നു. അതിന്നിടയില്‍ സീമന്ത പുത്രന്‍ കുളിയും കഴിഞ്ഞു പുറത്തു പോവുകയും ചെയ്തു. കോഴിക്കോട്ടേക്കാണ്, ഇന്നിനി മടങ്ങില്ല. ഭാര്യാ വീട്ടിലേക്കാണ്. മൂപ്പത്തി പോയിട്ട് രണ്ടാഴ്ചയായി.

തൊട്ടപ്പുറത്തു വെള്ളമുണ്ടായിട്ടും വെള്ളം കോരുകയോ? അതു ശരിയാവില്ല. ഇനി അവിടെ പോയി കുളിയും കര്‍മ്മങ്ങളും നടത്തേണ്ടി വരുമോ?. താമസം തുടങ്ങാത്ത വീട്ടില്‍ അതും വേണ്ട .

ടാപ്പില്‍ ഘടിപ്പിച്ചു

അപ്പോഴാണ് തലയില്‍ ഒരു ബുദ്ധിയുദിച്ചത്. ഈ മുടിയെല്ലാം പോയത് വെറുതെയല്ലെന്നിപ്പോള്‍ മനസ്സിലായി !. പുതിയ വീട്ടിന്റെ അടുക്കള ഭാഗത്തെ ടാപ്പില്‍ ഒരു ഹോസിന്റെ ഒരറ്റം ഘടിപ്പിച്ചു. ഏകദേശം 30 മീറ്റര്‍ നീളമുള്ള ആ അര ഇഞ്ച് ഹോസിന്റെ മറ്റേയറ്റം പഴയ വീടിന്റെ ബാത്ത് റൂമിന്റെ വെന്റിലേറ്ററില്‍ കൂടി അകത്തു കടത്തി,വാഷിങ്ങ് മെഷീന്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ടാപ്പില്‍ കണക്ട് ചെയ്തു. എല്ലാം ഭദ്രമല്ലെയെന്നു ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഉറപ്പു വരുത്തി. കയറു കൊണ്ട് കെട്ടി ഉറപ്പും വരുത്തി. എന്നിട്ടു രണ്ടു ടാപ്പുകളും തുറന്നു വെച്ചു.

വെള്ളം റെഡി!

എന്തൊരല്‍ഭുതം ! സംഭവം കുശാല്‍!. പുതിയ വീട്ടിലെ ടാങ്കിലെ വെള്ളം പഴയ വീട്ടിലെ എല്ലാ ടാപ്പിലും റെഡി!.ശ്രീമതിക്കതൊട്ടും വിശ്വസിക്കാനായില്ല.
“എന്നാലും നിങ്ങളൊരു വല്ലാത്ത സാധനം തന്നെ!” അവളുടെ കമന്റ്.

ഇനി നാളെ പതുക്കെ കണ്ടന്‍സര്‍ വാങ്ങി വന്നാല്‍ മതിയല്ലോ. ഞാനാ ആശ്വാസത്തിലായിരുന്നു.

കരള്‍ പറിച്ചു തന്നു ,ജീവിതവും.

2010-11-03T00:39:00.002+05:30

മാധ്യമം പത്രത്തില്‍ കുറച്ചു നാളുകള്‍ക്ക് മുമ്പ് വന്നൊരു ലേഖനമാണിത്. സ്വന്തം
പിതാവിന്റെ ദീര്‍ഘായുസ്സിനായി കരള്‍ ദാനം ചെയ്ത മകന്റെ കഥ!
വായിക്കാത്തവര്‍ക്കായി സമര്‍പ്പിക്കുന്നു.

കരള്‍ പറിച്ചു തന്നു ,ജീവിതവും.(കടപ്പാട് : കുടുംബ മാധ്യമം)
അഡ്വ: മുഹമ്മദലി, നിലമ്പൂര്‍.

അനുദിനം തകര്‍ന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന എന്റെ കരള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായി നീക്കം ചെയ്തില്ലെങ്കില്‍ ഒരു വര്‍ഷത്തിനുള്ളില്‍ മരിക്കുമെന്നു ഡോക്ടര്‍ സുധീന്ദ്രന്‍ എന്റെ മുഖത്തു നോക്കി പറഞ്ഞു.പകരമൊരു കരള്‍ വേണം.ഡോക്ടറുടെ സംസാരം തീരും മുമ്പെ എന്റെ മകന്‍ അന്‍വര്‍ പറഞ്ഞു “മറ്റാരെയും തിരയേണ്ട,എന്റെ കരള്‍ എടുത്തോളൂ”. അവന്റെ കരള്‍ പറിച്ചു എനിക്കു തന്നു. വാപ്പയുടെ ആയുസ്സു
നീട്ടിക്കിട്ടാന്‍!. 27 വയസ്സു മാത്രമുള്ള എന്റെ ചോരയുടെ കരളെനിക്കു ജീവിതം തിരിച്ചു തന്നു. ഈ ത്യാഗത്തിനു മുമ്പില്‍ ഞാന്‍ സ്തബ്ദനായി നിന്നു പോയി. രണ്ടിറ്റ് കണ്ണീര്‍ മാത്രമാണ് പകരമായി നല്‍കാന്‍ എനിക്കു കഴിഞ്ഞത്.

ജീവിച്ച് കൊതി തീര്‍ന്നില്ല. ജീവിതം അമൂല്യമായ നിധിയാണ്. വയലാര്‍ എഴുതിയ വരികള്‍ ‍“ചന്ദ്ര കളഭം ചാര്‍ത്തിയുറങ്ങും തീരം, ഇന്ദ്ര ധനുസ്സില്‍തൂവല്‍ കൊഴിയുംതീരം, ഈ മനോഹര തീരത്തു തരുമോ ഇനിയൊരു ജന്മം കൂടി എനിക്കിയൊരു ജന്മം കൂടി ”എന്നു ഞാനും പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു തുടങ്ങി. മാര്‍ച്ച് മാസം 18 -ആം തീയതി, ‘അമൃതാ ഇന്‍സ്റ്റിട്യൂട്ട് ഓഫ് മെഡിക്കല്‍ സയന്‍സിലെ’ ഓപറേഷന്‍
തിയേറ്ററിലേക്ക് നീങ്ങുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സ് പ്രക്ഷുബ്ദമായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത്

അസാമാന്യമായ ശാന്തത! പതിനാലു മണിക്കൂര്‍ നീണ്ടു നിന്ന ശസ്ത്ര ക്രിയയില്‍,എന്റെ കരള്‍ ഡോക്ടര്‍മാര്‍ എടുത്തു മാറ്റുകയും അവന്റെ കരള്‍ പകുതിയിലേറെ വെട്ടിയെടുത്ത് എന്റെ ശരീരത്തില്‍ തുന്നി ചേര്‍ക്കുകയും ചെയ്തു. ബോധം തിരിച്ചു കിട്ടിയത് ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം. എനിക്കു അജ്ഞാതരായ 25 പേര്‍ രക്തം തന്നു. ഇന്റന്‍സീവ് കെയര്‍ യൂനിറ്റില്‍ ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോള്‍ പ്രശ്നങ്ങള്‍ തുടങ്ങി. വേദനയകറ്റാന്‍ ഡ്യൂട്ടി നേഴ്സ് ഇഞ്ചക് ഷന്‍ തന്നു. വീണ്ടും ബോധം
മറഞ്ഞു.രാത്രി 2 മണിക്കു മുറിയില്‍ എന്തോ ബഹളം നടക്കുന്നതായി തോന്നി. ഒന്നും
വ്യക്തമാവുന്നില്ല. മുറി നിറയെ ഡോക്ടര്‍മാര്‍. അവരുടെ സംസാരം അവ്യക്തമായി
കേള്‍ക്കാം.ഒരു വാക്കു ഉരിയാടാനോ കണ്ണിമ ചലിപ്പിക്കാനോ കഴിയുന്നില്ല. കൈവിരല്‍
ചലിപ്പിക്കാന്‍ ഒരു വൃഥാ ശ്രമം നടത്തി. സാധിച്ചില്ല.‘എല്ലാ റിസ്കും അര്‍ദ്ധരാത്രിയിലാണു വരുന്നത് ’ ഡോക്ടര്‍ പറയുന്നതു കേട്ടു. ഞാന്‍ വല്ലാതെ ഭയന്നു. ‘എല്ലാം തീര്‍ന്നു’ എന്ന് ഇവര്‍ വിധിയെഴുതാന്‍ പോവുകയാണോ?

മുഹമ്മദലിയും മകനും

എനിക്കു ഉള്ളില്‍ ബോധം തിരിച്ചെത്തുന്നുവെന്നും ഞാന്‍ എല്ലാം കേള്‍ക്കുന്നുവെന്നും വിളിച്ചു പറയാന്‍ ശ്രമിച്ചു. ശബ്ദം പുറത്തു വരുന്നില്ല. ദൈവത്തോട് മനസ്സുരുകി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചു.‘ഞാന്‍ ആരെയും ദ്രോഹിച്ചിട്ടില്ല, ആരുടെ മുതലും കവര്‍ന്നെടുത്തിട്ടില്ല. ഒരു കുറ്റവും ചെയ്തിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും ഇത്ര മാരകമായ രോഗം എനിക്കു എന്തിനു തന്നു? അല്പം ആയുസ്സു കൂടി എനിക്കു തരണമേ നാഥാ.....’

ഒരു ഡോക്ടര്‍ എന്റെ കണ്‍ പോളകള്‍ ബലമായി തുറന്നു ടോര്‍ച്ചു തെളിച്ചു.ശക്തമായ
ഒരുള്‍പ്രേരണയാല്‍,ഞാനെന്റെ കൃഷ്ണമണികള്‍, ടോര്‍ച്ചു വെളിച്ചത്തിനനുസരിച്ച്
ചലിപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. 'PUPIL REACTING'എന്നദ്ദേഹം ഉറക്കെ വിളിച്ചു
പറയുന്നതു കേട്ടു. ഏതാനും മിനിറ്റുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഞാന്‍ കണ്ണു തുറന്നു. തൊട്ടടുത്ത
ഐ.സി.യുവില്‍ ഇതൊന്നുമറിയാതെ അവന്‍ കിടന്നിരുന്നു. പലതരം മരുന്നുകള്‍
നല്‍കി അവരെന്നെ, മരണത്തില്‍ നിന്നു വീണ്ടെടുക്കുകയായിരുന്നു.

ഒരു ‘ഫോറിന്‍ ബോഡിയെ’ സ്വീകരിക്കാന്‍ മനുഷ്യ ശരീരത്തിനു മടിയാണെന്നും
തിരസ്ക്കരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമെന്നും ഡോക്ടര്‍മാര്‍ പറഞ്ഞു. തുടര്‍ന്നു അവര്‍ നല്‍കിയ
മരുന്നുകളും ഇന്‍ ജക് ഷനുകളും മകന്റെ കരള്‍,എന്റെ ശരീരത്തില്‍ പിടിച്ചു
നിര്‍ത്തുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ്.

നഴ്സ് തന്ന ഗുളികകള്‍ ഓരോന്നായി ചര്‍ദ്ദിക്കാ‍ന്‍ തുടങ്ങി. തുടര്‍ന്നു ചര്‍ദ്ദിക്കാതിരിക്കാന്‍ ഡോക്ടര്‍ ‘സ്പെഷ്യല്‍’ ഗുളിക തന്നു. പിന്നീട് ആദ്യമായി ചര്‍ദ്ദിച്ചത് ആ ഗുളിക തന്നെ!

കരള്‍ മാറ്റി വെച്ച രോഗിക്കു ചര്‍ദ്ദി അപകടമാണെന്ന് നഴ്സുമാര്‍.വീണ്ടും വേദന
നിറഞ്ഞ രാവുകളില്‍ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ പ്രാര്‍ത്ഥനകള്‍. സര്‍വ്വ ശക്തനായ
പ്രപഞ്ചകര്‍ത്തവായ ദൈവമേ, ഞാനെത്ര നിസ്സഹായനാണ്. എന്നെ രക്ഷിക്കണേ......

കുഞ്ഞുന്നാളില്‍ ഗുളിക കഴിച്ചാല്‍ മനം പുരട്ടും. തുടര്‍ന്നു തേങ്ങാ ചമ്മന്തിയോ,പഞ്ചസാരയോ വായിലിടും. പെട്ടെന്ന് ഈ രംഗം ഓര്‍മ്മയില്‍ ഓടിയെത്തി. നഴ്സിനോട് ഇവ കൊണ്ടു വരാന്‍ പറഞ്ഞു.
ഗുളിക കഴിച്ചയുടന്‍ ഒരു നുള്ള് ചമ്മന്തി വായിലിട്ടു. ‘സഡന്‍ ബ്രേക്ക്’ ഇട്ട പോലെ
ചര്‍ദ്ദി നിന്നു.ദൈവ ഭയം,പ്രാര്‍ത്ഥന എന്നിവ ഏത് നിസ്സഹായാവസ്ഥയിലും ഏത്
മാരക രോഗത്തിനിടയിലും സാന്ത്വനമരുളുന്നുവെന്ന് തിരിച്ചറിവ് വന്നു.
നിങ്ങളെ കാണാന്‍ ഒരതിഥി വന്നിരിക്കുന്നു. കണ്ണു തുറക്കൂ,അങ്കിള്‍,നഴ്സ് പ്രീത എന്നെ
തട്ടിയുണര്‍ത്തി. കണ്ണു തുറന്നപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച വേദനാജനകമായിരുന്നു. രണ്ടു
നഴ്സുമാര്‍ മകനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് നടത്തിക്കൊണ്ടു വരുന്നു. ഷര്‍ട്ടിനു മുകളില്‍
നെഞ്ചു വരെ, ഒരു വെള്ളത്തുണി പുതപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. നഴ്സുമാര്‍ കൈ വിട്ടാല്‍,
അവന്‍ വീഴും. ഈ രംഗം കണ്ടപ്പോള്‍ എന്റെ നെഞ്ചു പിളരും പോലെ. കരയാന്‍
കണ്ണീര്‍ ബാക്കിയില്ലായിരുന്നു.. ഞാന്‍ കാരണമല്ലെ അവനു ഈ ദുരവസ്ഥ വന്നത്?
അല്പ കാലം കൂടി ജീവിക്കണമെന്ന എന്റെ സ്വാര്‍ത്ഥതക്ക് അവനെ
ബലിയാടാക്കുകയായിരുന്നില്ലെ?. ഒരസുഖവുമില്ലാത്ത അവന്റെ ശരീരത്തില്‍ മേജര്‍
സര്‍ജറി നടത്തിയിരിക്കുന്നു. എന്റെ മന:സ്സാക്ഷി എന്നെ ചോദ്യം ചെയ്തു
കൊണ്ടിരുന്നു. ‘നമ്മളെ തമ്മില്‍ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന അദൃശ്യ കരം ഇപോഴുണ്ട്, അല്ലെ
ഉപ്പാ’. അവന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ ചോദ്യത്തിനു മുന്നില്‍ പിടിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ ഞാന്‍
പാടു പെടുകയായിരുന്നു.

പിന്നിടങ്ങോട്ട്, ബ്ലീഡിങ്ങും പ്രമേഹവും ശല്യപ്പെടുത്താന്‍ തുടങ്ങി. ഇരു കാലുകളിലും
നീര്‍ കെട്ട്. പാദങ്ങള്‍ തറയില്‍ വെക്കുമ്പോഴേക്കും അസഹ്യമായ വേദന.
ഹോസ്പിറ്റല്‍ ബെഡ്ഡിലെ തലയണകള്‍ തറയില്‍ വെച്ചു അതില്‍ കാലൂന്നി നടക്കാന്‍
ശ്രമിച്ചു. ഒരടി പോലും മുന്നോട്ടു നീങ്ങാനായില്ല. പ്രാഥമികാവശ്യങ്ങള്‍ നിറവേറ്റാന്‍
പോലും പറ്റാത്ത അവസ്ഥ. ടോയ് ലറ്റില്‍ എത്താന്‍ ഭാര്യ താങ്ങിയെടുക്കണം.

ഐ.സി.യുവില്‍ നിന്ന് വാര്‍ഡിലേക്ക് മാറ്റിയിരുന്ന എന്നെ, വീണ്ടും
ഐ.സി.യുവിലേക്ക് തന്നെ മാറ്റി. പാല്‍,കോഴിമുട്ടയുടെ വെള്ള,പഴവര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍,കശുവണ്ടി,മുളപ്പിച്ച പയര്‍,അരിയും ഗോതമ്പും മുതലായ പ്രോട്ടീന്‍ നിറഞ്ഞ ഭക്ഷണം ധാരാളം കഴിക്കണമെന്നും കരളിന്റെ വളര്‍ച്ചക്ക് ഇതു അനിവാര്യമാണന്നും ദിനം പ്രതി 3400 കലോറി ഭക്ഷണം
വേണമെന്നും 'Transplantation'ലെ ഡോക്ടര്‍മാര്‍. വെറും 1800 കലോറി ഭക്ഷണമേ കഴിക്കാവൂ, രക്തത്തിലെ ഷുഗര്‍,കൂട്ടുന്ന പാല്‍,മുട്ട, പഴ വര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ , അരി ഭക്ഷണം എന്നിവ കഴിക്കരുതെന്നും എന്‍ഡോക്രൈനോളജി ഡോക്ടര്‍മാര്‍!. ഇതിനിടയില്‍ പെട്ട് ഞാന്‍ തളര്‍ന്നു. ഭക്ഷണത്തിന്റെ അളവു കൂടുമ്പോഴേക്കും ‘ബ്ലഡ് ഷുഗര്‍’ കുതിച്ചുയരുന്നു. അതിനെ പിടിച്ചു നിര്‍ത്താന്‍ ഇന്‍സുലിന്റെ അളവു കൂട്ടുന്നു. അപ്പോഴേക്കും ഷുഗര്‍ പെട്ടെന്നു താഴുന്നതു മൂലം ശരീരം വിറക്കാന്‍ തുടങ്ങി.
ദേഹമാകെ അസ്വസ്ഥത പടര്‍ന്നു. ശരീരത്തിന്റെ തൂക്കം 60 കിലോ ഗ്രാമില്‍ നിന്നു
49 കിലോഗ്രാമായി ചുരുങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി.ആശുപത്രി കിടക്കയില്‍
ആഴ്ചകള്‍ പിന്നിട്ടപ്പോഴേക്കും ശരീരം എല്ലും തൊലിയുമായി. കണ്ണാടിയില്‍ കാണുന്ന
രൂപം എന്റേതല്ലെ?

മനുഷ്യ ശരീരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഗ്രന്ഥി കരളാണത്രെ! ഡോക്ടര്‍ തുടര്‍ന്നു...‘ഒന്നര
കിലോഗ്രാം തൂക്കം വരുന്ന കരള്‍, ആരോഗ്യത്തോടെ നിന്നില്ലെങ്കില്‍ മനുഷ്യ ജീവിതം
തന്നെ അസാധ്യമാകും. സ്വയം വളരുന്ന ഏക അവയവം നാം കഴിക്കുന്ന ഭക്ഷണം
ഊര്‍ജ്ജമാക്കിമാറ്റുന്നതും ശരീരത്തിലെ കൊഴുപ്പിനെ കര്‍ശനമായി നിയന്ത്രിക്കുന്നതും
കരളാണ്. ഒരു chemical power plant എന്ന് കരളിനെ വിശേഷിപ്പിക്കാം’ വേദനക്കിടയിലും ഡോക്ടറുടെ വാക്കുകള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ജീവിതത്തില്‍ ഇന്നേ വരെ മദ്യപിച്ചിട്ടില്ല,പുക വലിച്ചിട്ടില്ല. കാമ്പസുകളില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്ന ‘അടി പൊളി’ ജീവിതം എനിക്കു അന്യമായിരുന്നു. സഞ്ചാരികളുടെ സ്വര്‍ഗ്ഗമായ സ്വിറ്റ്സര്‍ലാന്റിലും ലോക സിനിമയുടെ രോമാഞ്ചമായ ഹോളിവുഡിലും
ഐശ്വര്യത്തിന്റെ മണിമേടയായ അമേരിക്കയിലും താമസിച്ചിരുന്ന കാലഘട്ടത്തില്‍
പോലും യൌവനത്തിന്റെ സീമകള്‍ ലംഘിച്ചിട്ടില്ല. എന്നിട്ടും ഇത്ര മാരകമായ രോഗം
എന്നെ തേടിയെത്തി.

ഇന്റന്‍സീവ് കെയര്‍ യൂനിറ്റിലെ ഇടവേളകളില്‍ വിദഗ്ധരായ ഡോക്ടര്‍മാരും സുന്ദരികളായ നഴ്സുമാരുമുന്നയിച്ച ചോദ്യം എന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു. ‘ചെറുപ്പ കാലത്തു നന്നായി മദ്യപിച്ചിരുന്നു, അല്ലേ? ജീവിതം നന്നായി ആസ്വദിച്ചില്ലേ?’ ഞാന്‍ അന്തം വിട്ടു നിന്നു.

ഇതെഴുതുമ്പോള്‍ സര്‍ജറി കഴിഞ്ഞു രണ്ടു മാസം പിന്നിടുന്നു. ആരോഗ്യം വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലാണ്. മാസ്ക് ധരിച്ചേ പുറത്തിറങ്ങാവൂ. സന്ദര്‍ശകരെ പറ്റെ ഒഴിവാക്കിയിരിക്കുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബാംഗങ്ങളെ കാണാന്‍ പോലും ഡോക്ടര്‍മാര്‍ സമ്മതിക്കുന്നില്ല. ഇന്‍ഫക് ഷന്‍ ഭയന്നാണത്രെ. നിലമ്പൂരിലെ വീട് പൂട്ടിയിട്ടു, എറണാകുളത്ത്, ഡോക്ടര്‍മാരുടെ കണ്‍ മുന്നില്‍ കൊച്ചു വീട്
വാടകക്കെടുത്ത്, പൊറുതി തുടങ്ങി. ഇടക്കിടക്ക് ചെക്കപ്പ് നടത്തണം. വളരെ അപൂര്‍വ്വമായി നടക്കുന്ന, വളരെ ചിലവേറിയ, ഈ ശസ്ത്ര ക്രിയ, സംസ്ഥാനത്ത്, ഇവിടെ മാത്രമേയുള്ളൂ. പ്രതിമാസം 15,000 രൂപയുടെ ഗുളികകള്‍ കഴിക്കണം. പ്രതിമാസം രക്തമെടുത്ത് 'TRACO ടെസ്റ്റ് ’ നടത്തണം. മരണം വരെ മരുന്നുകള്‍ കഴിക്കണം. ദൈവത്തിന്റെ അനുഗ്രഹവും കാവലുമുണ്ടെങ്കില്‍ ഏത് പരീക്ഷണങ്ങളെയും അതിജീവിക്കാം എന്ന വിശ്വാസം എന്റെ ജീവന്‍ നിലനിര്‍ത്തുകയാണ്. എന്റെ മകന്‍ അന്‍വര്‍ പൂര്‍ണ്ണ ആരോഗ്യവാനായി മാറി. അവന്‍ തന്ന കരളില്‍ ഡോക്ടര്‍മാരുടെ കരവിരുതില്‍ ഞാന്‍ ഇന്നും ജീവിക്കുന്നു, ആയിരം കരള്‍ രോഗികള്‍ക്കു പ്രതീക്ഷയായി.

പറയാത്ത കഥ.

2010-11-01T07:10:00.001+05:30

ഇന്നീ കേരളപ്പിറവി ദിനത്തില്‍ എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ക്കായി ഞാനെന്റെ കഥ സമര്‍പ്പിക്കുന്നു!.ഞാനിതിനു മുമ്പു പോസ്റ്റ് ചെയ്ത എന്റെ ഫ്ലാഷ് ബാക്കില്‍ പറയാതിരുന്ന കുറെ കാര്യങ്ങള്‍ പഴയ വീഡിയോ ക്ലിപ്പിങ്ങുകളിലൂടെ പറയാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണ്. പോരായ്മകള്‍ കണ്ടേക്കാം, എന്നാലും ഇതു ജീവിതമല്ലെ? അഭിനയമല്ലല്ലോ?

അപ് ലോഡിങ്ങിന്റെ സൌകര്യാര്‍ത്ഥം 3 ഭാഗങ്ങളായിട്ടാണ് കൊടുത്തിരിക്കുന്നത്. ക്ഷമയുള്ളവര്‍ കണ്ടതിനു ശേഷം അഭിപ്രായം പറയുമല്ലോ?. സഹ ബ്ലോഗറും സുഹൃത്തുമായ സാബു കൊട്ടോട്ടിയുടെ പുല്ലാങ്കുഴല്‍ കരാക്കേ ഇതില്‍ പശ്ചാത്തല സംഗീതമായി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.

മുമ്പൊരു വീഡിയോയില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമ്മതം വാങ്ങിയിരുന്നതിനാല്‍ വീണ്ടും ചോദിച്ചിട്ടില്ല!, ഒരു സര്‍പ്രൈസാവട്ടെയെന്നു കരുതി.
ഭാഗം ഒന്ന് :-

ഭാഗം രണ്ട്:-

ഭാഗം മൂന്ന് :-

ഗുരു ശിഷ്യനെ തേടി!

2010-10-26T20:50:00.003+05:30

തദ്ദേശ ഭരണ സമിതിയിലേക്കുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് വോട്ട് ചെയ്യാന്‍ വന്നിരുന്ന ഇളയ മരുമകളെ വീട്ടില്‍ കൊണ്ടു വിട്ടു തിരിച്ചെത്തിയതേയുള്ളൂ. രാത്രി അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ലാന്റ് ഫോണ്‍ നിര്‍ത്താതെ അടിക്കുന്നത് കേട്ട് ഓടി വന്നെടുത്തു.
അപ്പുറത്തു നിന്നു “മുഹമ്മദു കുട്ടിയല്ലെ?”
“അതെ”
“ഇതു ഫാറൂഖ് കോളേജിലുണ്ടായിരുന്ന മുഹമ്മദാണ്..., നിങ്ങള്‍ക്ക് ഫിസിക്സ് എടുത്തിരുന്ന...”

ഞാനാകെ അമ്പരന്നു പോയി! .

കാരണം 42 വര്‍ഷം മുമ്പു എനിക്ക് ബി.എസ്സ്.സിക്ക് ഫിസിക്സ് എടുത്തിരുന്ന ആളാണദ്ദേഹം. അദ്ദേഹം തുടര്‍ന്നു ഒത്തിരി നേരം സംസാരിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു മകള്‍ സമീപത്തുള്ള ഒരു പ്രൈവറ്റ് ഹോസ്പിറ്റലില്‍ ഗൈനക്കോളജിസ്റ്റാണത്രെ. അവര്‍ ഡോകടറായ ഭര്‍ത്താവിനൊപ്പം ഹോസ്പിറ്റലിനടുത്തു തന്നെ താമസിക്കുന്നു. രണ്ടു വര്‍ഷത്തോളമായത്രെ ഇവിടെ വന്നിട്ട്. ഇടക്കിടെ അദ്ദേഹം മകളുടെയടുത്ത് വരാറുണ്ടത്രെ. കുറെ നാളായി എന്നെപ്പറ്റി അന്വേഷിക്കുന്നു. അങ്ങിനെയാണ് എന്റെ നാട്ടുകാരനും ബന്ധുവും എന്റെ പേരുകാരനുമായ ഒരാളില്‍ നിന്ന് എന്റെ നമ്പര്‍ കിട്ടിയതും വിളിച്ചതും.

ജീവിതത്തില്‍ ഇതേ വരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരനുഭൂതി തന്നെയായിരുന്നു!. എന്റെ പല സഹപാഠികളെപ്പറ്റിയും എന്നെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ അദ്ദേഹത്തിനറിയാം. പലരെയും കാണാനും പറ്റിയിട്ടുണ്ടത്രെ. ആകെ ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന 5 പെണ്‍ കുട്ടികളില്‍ ഒരാളുടെ മരണ വിവരവും അദ്ദേഹത്തില്‍ നിന്നറിഞ്ഞു.

ജോലിയില്‍ നിന്നു വിരമിച്ച് വിശ്രമ ജീവിതവുമായി നടക്കുന്ന എന്നെ എറ്റവും അല്‍ഭുതപ്പെടുത്തിയത് അദ്ദേഹം ഇപ്പോഴും ക്ലാസ്സെടുക്കുന്നുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്. പല സ്ഥലങ്ങളിലായി യാത്ര ചെയ്തു അദ്ദേഹം എന്ട്രന്‍സുകാര്‍ക്ക് ഫിസിക്സ് ക്ലാസ്സെടുക്കുന്നു പോലും!.

കുറെ നേരം പഴയ കാല സംഭവങ്ങള്‍ അദ്ദേഹവുമായി സംസാരിച്ചു മതി വരാതെ നാളെ തന്നെ വീട്ടില്‍ എന്നെക്കാണാന്‍ വരുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞാണദ്ദേഹം ഫോണ്‍ വെച്ചത്.

എനിക്ക് രാത്രി ഉറക്കം വന്നില്ല. സാധാരണ ഗുരുക്കന്മാരെ തേടി നമ്മള്‍ അങ്ങോട്ടു പോകാറാണല്ലൊ പതിവ്. ഇവിടെയിപ്പോള്‍ എന്നെ പഠിപ്പിച്ച ഒരു ഗുരുനാഥന്‍ എന്നെക്കാണാന്‍ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നു. അതും ഒരു സാധാരണ, ബിലോ ആവറേജ് ആയ എന്റെയടുത്തേക്ക്!

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
രാവിലെ പത്രമൊക്കെ ഓടിച്ചു നോക്കിയ ശേഷം പഴയൊരു സഹപാഠിയായ മമ്മുട്ടി മാഷെ വിളിച്ചു തലേന്നത്തെ സംഭവം പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹം പക്ഷെ എന്റെയത്ര അല്‍ഭുതപ്പെട്ടില്ല. കാരണം അദ്ദേഹത്തിനു മേപ്പടി അദ്ധ്യാപകനെ കാണാനവസരം കിട്ടിയിരുന്നത്രെ. മാത്രമല്ല അദ്ദേഹവും അദ്ധ്യാപകനായി റിട്ടയര്‍ ചെയ്ത ശേഷം മറ്റൊരു സ്വകാര്യ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനത്തില്‍ ജോലി നോക്കുന്നുണ്ട്. രാവിലെ അങ്ങോട്ടു പോകാനുള്ള തിരക്കിലാണ്. അദ്ദേഹത്തില്‍ നിന്നു വേറൊരു സഹപാഠി അഹമ്മദു കുട്ടിയുടെ നമ്പര്‍ സംഘടിപ്പിച്ചു വിളിച്ചു നോക്കി.പക്ഷെ മറുതലക്കല്‍ ഫോണെടുത്തില്ല. ഒന്നു രണ്ടു പ്രാവശ്യം ശ്രമിച്ച ശേഷം പരിപാടി ഉപേക്ഷിച്ചു. നമ്പര്‍ സേവ് ചെയ്തു വെച്ചു.

അധികം കഴിഞ്ഞില്ല , മുറ്റത്ത് കാല്‍ പെരുമാറ്റം കേട്ട് നോക്കിയപ്പോല്‍ അതാ നില്‍ക്കുന്നു നമ്മുടെ ഉസ്താദ് !
“മുഹമ്മദു കുട്ടി....”
അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ് നിര്‍ത്തി . വേഗം ഓടിച്ചെന്നു കൈ പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് കയറ്റി.

വലിയ പ്രായ വിത്യാസമൊന്നും അദ്ദേഹത്തില്‍ കണ്ടില്ല. അല്പം നര കയറിയതൊഴിച്ചാല്‍ ആ പഴയ മുഹമ്മദ് മാഷ് തന്നെ. അന്നത്തെ ആ ചിരിയും എല്ലാം അതേ പടി. ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ വയസ്സനായ പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. അന്നു ക്ലാസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന പലരെ പറ്റിയും വാ തോരാതെ അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചു. കുടിക്കാന്‍ എന്തെങ്കിലു മെടുക്കാനായി ശ്രീമതി വന്നപ്പോള്‍ മധുരം വേണ്ട , പ്രമേഹം വല്ലാതെയുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു. എന്നാലും എന്നെക്കാള്‍ ഓര്‍മ്മ ശക്തിയും തന്റെ ഓരോ വിദ്യാര്‍ത്ഥിയെപ്പറ്റിയുമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അറിവും കണ്ട് ഞാന്‍ അസൂയപ്പെട്ടു!.

കുറച്ചു മാസങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പു അന്തരിച്ച എനിക്കു വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ട, കോളേജിനടുത്തു താമസിച്ചിരുന്ന, കുഞ്ഞഹമ്മദ് സാഹിബിനെപ്പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോള്‍ മരിച്ച ദിവസം പള്ളിയില്‍ ഇദ്ദേഹവുമുണ്ടായിരുന്നു പോലും ! തമ്മില്‍ കണ്ടിരുന്നില്ല. മാത്രമല്ല പഴയ കാലത്തെ ഒട്ടനവധി ആളുകളെപ്പറ്റിയും ഇദ്ദേഹത്തിനു നല്ല അറിവുണ്ട്.

അദ്ദേഹത്തിനു മുമ്പില്‍ വാ പിളര്‍ന്നു നില്‍ക്കാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. പഴയ കാലത്തെ ഓരോ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒരു സുഹൃത്തിനോടെന്ന പോലെ അദ്ദേഹവുമായി പങ്കിട്ടു. അതിന്നിടയില്‍ നേരത്തെ വിളിച്ച് കിട്ടാതിരുന്ന പഴയ സുഹൃത്തും സഹപാഠിയുമായ അഹമ്മദു കുട്ടിയെ വിളിച്ചു കുശലം ചോദിച്ച് നേരെ ഫോണ്‍ മാഷിനു കൈമാറി. ആദ്യമൊന്നും അവനും ആളെ പിടി കിട്ടിയില്ല. കൂടുതല്‍ പരിചയപ്പെടുത്തല്‍ തന്നെ വേണ്ടി വന്നു അവനു ആളെ പിടികിട്ടാന്‍.

ഗള്‍ഫിലായിരുന്ന അവന്‍ ഈയിടെ മതിയാക്കി നാട്ടില്‍ വന്നതാണ്. അവനും മാഷിന്റെ നമ്പര്‍ വാങ്ങിയിട്ടാണ് ഫോണ്‍ വെച്ചത്.

അല്പ സമയം കൂടി എന്നോടൊപ്പം ചിലവഴിച്ച് അത്യാവശ്യം വേറെയും ചില സ്ഥലങ്ങളില്‍ പോവാനുണ്ടെന്നും എന്നെയും ഭാര്യയെയും മകളുടെ താമസ സ്ഥലത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു കൊണ്ടും വീണ്ടും കാണാമെന്നും പറഞ്ഞു മാഷ് യാത്രയായി. വളരെ ധൃതിയില്‍ നടത്തം തുടങ്ങി. കുറച്ചു ദൂരം പോലും പോകാന്‍ വണ്ടിയെ ആശ്രയിക്കുന്ന എന്നെ ഞെട്ടിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അദ്ദേഹം നിഷ്പ്രയാസം കയറ്റം കയറി പോയി. നടക്കാന്‍ കൂടുതല്‍ ഇഷ്ടമാണെന്നും പറഞ്ഞു.

അപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആരോഗ്യ രഹസ്യം ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയത്.

ജലസേചനം ഓട്ടോമാറ്റിക്കായി!

2010-10-06T05:46:00.002+05:30

ജലസേചനം-ഓട്ടോമാറ്റിക്കായി.
വായനക്കാര്‍ ഒരു പക്ഷെ സംശയിക്കുന്നുണ്ടാവാം,ഞാനെന്തിനെപ്പറ്റിയാണ് പറയാന്‍ പോകുന്നതെന്ന്?. നമ്മള്‍ ധാരാളം കഥകളും കവിതകളും ചര്‍ച്ചകലും ഒക്കെ വായിക്കാറുള്ളതല്ലെ?.എന്നാല്‍ നിത്യ ജീവിതത്തില്‍ പ്രായോഗികമാക്കാവുന്ന, ഞാന്‍ പരീക്ഷിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു കാര്യമാണിവിടെ പറയാന്‍ പോവുന്നത്.

നമ്മില്‍ പലരും പച്ചക്കറി കൃഷിയും പൂന്തോട്ടവുമെല്ലാം നടത്തുന്നവരാണല്ലോ?, എന്നാല്‍ ദിവസേന ഇവ നനക്കുന്നത് വളരെ പ്രയാസമേറിയ ഒരു കാര്യമാണ്. ഒരു വാദത്തിനു വേണമെങ്കില്‍ , അത് വളരെ ഉല്ലാസം തരുന്ന ഏര്‍പ്പാടാണ് എന്നൊക്കെ പറയാമെങ്കിലും പലര്‍ക്കും അല്‍പ്പം മെനക്കേടുള്ള കാര്യം തന്നെയാണ്. എന്നാല്‍ ഈ പരിപാടി ഓട്ടോമാറ്റിക്കായി ചെയ്യാന്‍ പറ്റിയ ഒരു സംവിധാനത്തെപ്പറ്റിയാണ് ഞാനിവിടെ പറയാന്‍ പോവുന്നത്.

നമ്മള്‍ ദിവസവും ചെയ്യാറുള്ള ഒരു പണിയാണ് മോട്ടോറുപയോഗിച്ച് ടാങ്ക് നിറക്കുകയെന്നത്. നഗരത്തിലും അതു പോലെ ഫ്ലാറ്റുകളിലുമൊക്കെ നടക്കാത്ത കാര്യമായിരിക്കാം, എന്നാല്‍ സാധാരണ വീടുകളില്‍ ഇതൊരു സ്ഥിരം പരിപാടിയാണ്. അപ്പോള്‍ ടാങ്കിലേക്ക് പോകുന്ന വെള്ളത്തിലല്പം വഴി തിരിച്ചു വിട്ടാല്‍ നമ്മുടെ ജലസേചനം നടത്താന്‍ പറ്റും! ടെറസ്സില്‍ വെച്ചിരിക്കുന്ന ടാങ്കിലേക്ക് പോകുന്ന പൈപ്പില്‍ നിന്നു ഒരു T കണക്റ്റു ചെയ്തു അതിനെ Reduce ചെയ്തു അര ഇഞ്ച് ഫ്ലെക്സിബിള്‍ പൊളിത്തീന്‍ പൈപ്പിലൂടെ പച്ചക്കറി തോട്ടത്തിലേക്കും പൂന്തോട്ടത്തിലേക്കും കൊണ്ടു പോയാല്‍ മൈക്രോ സ്പ്രിംഗ്ലര്‍ മുഖേന നനക്കാന്‍ കഴിയും. അല്പം മെനക്കെട്ടാല്‍ നമുക്കു തന്നെ ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്ന പണിയാണ് , ഇനി പ്രയാസമാണെങ്കില്‍ ഒരു പ്ലംബറുടെ സഹായം തേടാം.

ഇതിനുപയോഗിക്കുന്ന ട്യൂബിനു (പൈപിനു) 30 മീറ്ററിന്റെ ഒരു റോളിനു ഏകദേശം 300 രൂപയാകും. മൈക്രോ സ്പ്രിംഗ്ലറുകള്‍ 10-15 രൂപ റേഞ്ചില്‍ മാര്‍ക്കറ്റില്‍ കിട്ടും. പിന്നെ ചില കണക്റ്ററുകള്‍, വാള്‍വുകള്‍ ഒക്കെ 5-10 രൂപ റേഞ്ചില്‍ കിട്ടുന്നവയാണ്.

ഇടക്ക് വാല്‍വുകള്‍ വെച്ചാല്‍ ആവശ്യമില്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങളിലേക്കുള്ള ജല പ്രവാഹം നിയന്ത്രിക്കാവുന്നതാണ്. പൈപ്പുകള്‍ ഘടിപ്പിക്കേണ്ട വിധം ചിത്രത്തില്‍ കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.

മേല്‍ പ്രസ്താവിച്ച പോലെ എല്ലാം ഘടിപ്പിച്ചാല്‍ ദിവസവും രാവിലെയും വൈകുന്നേരവും ടാങ്കിലേക്ക് വെള്ളം പമ്പു ചെയ്യുമ്പോള്‍ തന്നെ ഓട്ടോമാറ്റിക്കായി ചെടികളും പച്ചക്കറികളും നേരിയ മഴ പെയ്യുന്നപോലെ നനയുന്നതായിരിക്കും. അപ്പോള്‍ ഇനി നന ഒരു പ്രശ്നമേയല്ല , കിണറ്റില്‍ വെള്ളവും വൈദ്യുതിയുമുണ്ടെങ്കില്‍!.

എന്റെ തിരിഞ്ഞു നോട്ടം (Revised)

2010-09-28T06:22:00.000+05:30

സുഹൃത്തുക്കളെ, ഞാനിതിനു മുമ്പു പോസ്റ്റ് ചെയ്ത എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏതാനും നിമിഷളെപ്പറ്റിയുള്ള വീഡിയോ കണ്ട് അഭിപ്രായം അറിയിച്ച എല്ലാവര്‍ക്കും നന്ദി!.പലരും കമന്റെഴുതിയ കൂട്ടത്തില്‍ അതില്‍ ഞാന്‍ ഓഫീസില്‍ ഊണ്‍ കഴിക്കുന്ന രംഗം കൂടുതല്‍ ദീര്‍ഘിച്ചതായി അഭിപ്രായപ്പെട്ടിരുന്നു.

അതു പോലെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ സിനിമാ ഗാനം ചേര്‍ത്തതിനെ പറ്റിയും ചില പരാമര്‍ശങ്ങളുണ്ടായി. കമന്ററി കൊടുത്താല്‍ തരക്കേടില്ല എന്നൊരഭിപ്രായം വന്നതനുസരിച്ച് ഞാന്‍ ഊണിന്റെ ദൈര്‍ഘ്യം കുറച്ചും എന്റെ പരുക്കന്‍ ശബ്ദത്തില്‍ കമന്ററിയും ചേര്‍ത്ത് ഒരു പതിപ്പു കൂടി ഇറക്കിയിരിക്കുകയാണ്. എല്ലാം പരീക്ഷണമാണല്ലോ?.ഇതു കൂടി കണ്ടതിനു ശേഷം നിങ്ങളുടെ വിലയേറിയ വിമര്‍ശനങ്ങളും നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും രേഖപ്പെടുത്തുമല്ലോ?

കറന്റ് മോഹന്‍!

2010-09-21T07:57:00.006+05:30

ഇത് നമ്മുടെ കറന്റ് മോഹന്റെ പ്രകടനത്തിന്റെ ഒരു വീഡിയോവാണ്. കണ്ടപ്പോള്‍ അല്‍ഭുതം തോന്നി.കേട്ടറിവല്ലാതെ ഈ പ്രകടനം കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു പക്ഷെ നമ്മുടെ ചാനലുകാരും കാണിച്ചിട്ടുണ്ടായിരിക്കും. എന്നാല്‍ സായിപ്പിന്റെ ചാനലില്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ അല്‍ഭുതകരമായി തോന്നി!.
എന്നാല്‍ പിന്നെ എന്റെ കൂട്ടുകാരും കാണട്ടെ.

ഞാന്‍,ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍.

2010-09-13T02:59:00.005+05:30

ഇതൊരു പരീക്ഷണമാണ്. ഞാന്‍ ഈ “ബൂലോകത്ത്” വന്നതിനു ശേഷം പല വിധ പരീക്ഷണങ്ങളും നടത്തി നോക്കിയിട്ടുണ്ട്. അതെല്ലാം വളരെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ച് എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച എന്റെ കൂട്ടുകാര്‍ക്ക് ഇത്തവണ എന്റെ പെരുന്നാള്‍ സമ്മാനമായി എന്റെ ജീവിതം തന്നെ ഒരു ഡോക്യുമെന്ററി രൂപത്തില്‍ നിങ്ങളുടെ മുമ്പില്‍ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ്. വലിയ സാങ്കേതിക മേന്മയൊന്നും അവകാശപ്പെടാനില്ലെങ്കിലും ഇന്നത്തെ ഈ“ ഹൈ ടെക് ” യുഗത്തില്‍ വിവര സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ ഓരോ സാദ്ധ്യതകള്‍ കാണുമ്പോള്‍ ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു പോവുകയാണ്.
നമ്മുടെ യുവാക്കള്‍ അവര്‍ക്ക് കിട്ടിയ ഈ സാങ്കേതിക പരിജ്ഞാനം നല്ല കാര്യങ്ങള്‍ക്കായി ഉപയോഗപ്പെടുത്തിയാല്‍ എത്ര നന്നായിരിക്കും. ഇതു ഞാന്‍ ഈ പെരുന്നാള്‍ ദിനത്തില്‍ തന്നെ റിലീസ് ചെയ്യാനിരുന്നതാണ്. എന്നാല്‍ എന്റെ സാങ്കേതിക പരിജ്ഞാനത്തിന്റെ പോരായ്മ കൊണ്ട് അല്പം താമസിച്ചു പോയി .

എന്നാലും ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഇത് ഇങ്ങനെ അണിയിച്ചൊരുക്കാന്‍ സാധിച്ചതില്‍ ഞാന്‍ അഭിമാനിക്കുന്നു. കാരണം ഇതെന്റെ സ്വന്തം സൃഷ്ടിയെന്നു തന്നെ പറയാം. ആരുടെയും സഹായമില്ലാതെയാണ് എഡിറ്റിങ്ങും ബാക്കി കാര്യങ്ങളും ചെയ്തത്. എന്റെ ഔദ്യോഗിക ജീവിതത്തിനിടയിലും കുടുംബ ജീവിതത്തിലും പലപ്പോഴായി പല വിധ രൂപത്തില്‍ എടുത്തു സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഫോട്ടോകളും വീഡിയോകളുമാണ് ഇതില്‍ ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. പലപ്പൊഴും ക്യാ‍മറ പല സുഹൃത്തുക്കളെയും കുടുംബാംഗങ്ങളെയും ഏല്പിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. സാധാരണഡിജിറ്റല്‍ ക്യാമറയിലും മൊബൈല്‍ ഫോണിലെ ക്യാമറയിലും കാം കോഡറിലും പണ്ടത്തെ വീഡിയോ കാസററ്റിലും എല്ലാം പലപ്പോഴായി എടുത്തവയാണവ.

പ്രൊഫഷണലായി ഈ രംഗത്ത് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന സുഹൃത്തുക്കള്‍ എന്നെ വിമര്‍ശിക്കാന്‍ വരരുത്. (പ്രായം ചെന്ന ഒരാളുടെ ചാപല്യമായി മാത്രം ഇതിനെ കണ്ടാല്‍ മതി.) പിന്നെ ഇവിടെ എന്റെ വീട്ടില്‍ വന്ന് എന്നെ കണ്ട് സംസാരിച്ച സുഹൃത്തുക്കള്‍ കൂടാതെ, ഒരിക്കലും എന്നെ നേരില്‍ കണ്ടിട്ടില്ലാത്തവര്‍ക്കും ഇതിലൂടെ നമ്മുടെ സ്നേഹ ബന്ധം ഒന്നു കൂടി അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്നു ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്റെ മാന്യ വായനക്കാര്‍/പ്രേക്ഷകര്‍ ഇതെങ്ങനെ സ്വീകരിക്കുമെന്നെനിക്കറിയില്ല?.

ഇതില്‍ പശ്ചാത്തല വിവരണത്തിനു ധാരാളം സാധ്യതകളുണ്ടെങ്കിലും എന്റെ ശബ്ദവും ഉച്ചാരണവും അത്ര ഭംഗിയില്ലാത്തതിനാല്‍ ഒരു സാമ്പില്‍ മാത്രം കൊടുത്തിട്ട് ബാക്കി ഞാന്‍ സിനിമാ ഗാനം കൊണ്ട് നിറച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഇല്ലെങ്കില്‍ ഓഫീസില്‍ ഉച്ചക്ക് വീട്ടില്‍ നിന്നു കൊണ്ടു വരുന്ന ഊണു കഴിക്കുമ്പോള്‍ പറയാറുള്ള തമാശകളും മറ്റും നന്നായി വിവരിക്കാമായിരുന്നു. അന്നത്തെ ആ രസമുള്ള നാളുകള്‍ അയവിറക്കാന്‍ ഇതെങ്കിലും എന്റെ പക്കല്‍ അവശേഷിക്കുന്നണ്ടല്ലോ?.അവിടെയാണ് സാങ്കേതിക വിദ്യക്കു നന്ദി പറയേണ്ടത്.

എന്റെ നാട്ടില്‍ ആദ്യമായി വി.സി.ആറും വീഡിയോ ക്യാമറയും കൊണ്ടു വരികയും അത് തൊട്ടു നോക്കാന്‍ എന്നെ അനുവദിക്കുകയും ചെയത ഗള്‍ഫുകാരനെ ഞാനിന്നും ഓര്‍ക്കുന്നു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടും അതൊക്കെ ഇന്നും ഓര്‍ത്തു പോകുന്നു.

ഏതായാലും സൌകര്യം പോലെ കണ്ടതിനു ശേഷം അഭിപ്രായങ്ങള്‍ എഴുതുമല്ലോ?.ബ്ലോഗില്‍ നമ്മള്‍ സാധാരണ നടത്താറുള്ള ഒരു കമന്റ് യുദ്ധം ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. നല്ലത് പറയാനില്ലെങ്കില്‍ തല്‍ക്കാലം ഒന്നും പറയാതെ എന്നെ വെറുതെ വിടണമെന്നപേക്ഷിക്കുന്നു. കാരണം വടി കൊടുത്തു അടി വാങ്ങാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ?

മരണത്തെ മടക്കിയയച്ച പാഠം - സ്റ്റീഫന്‍ ഹോക്കിങ്ങ്സ്.

2010-09-01T08:31:00.002+05:30

നമ്മുടെ കൂട്ടുകാര്‍ക്കിടയില്‍ തളര്‍ന്നു കിടക്കുന്നവരും ശരീരത്തിനു സ്വധീനമില്ലാത്തവരുമായി ധാരാളം പേരുണ്ട്. ആരുടെയും പേരെടുത്തു പറയാന്‍ ഞാനുദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. എന്നാല്‍ പൂര്‍ണ്ണാരോഗ്യത്തോടെയിരുന്നവര്‍ ചിന്തിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യമുണ്ട്.
അക്കാര്യം പങ്കുവെക്കാനാണ് ഞാനുദ്ദേശിക്കുന്നത്. മാധ്യമം പത്രത്തിന്റെ “വെളിച്ചം” എന്ന സപ്ലിമെന്റില്‍ ഈ വരുന്ന അദ്ധ്യാപക ദിനം പ്രമാണിച്ച് സ്റ്റീഫന്‍ ഹോക്കിങ്ങ്സിനെപ്പറ്റിയുള്ള ഒരു ലേഖനം വായിക്കാനിടയായി. ആ ലേഖനം വായിക്കാത്തവര്‍ക്കായി ഇവിടെ പോസ്റ്റ് ചെയ്യാമെന്നു കരുതിയപ്പോള്‍ എളുപ്പത്തിനായി ഓണ്‍ ലൈന്‍ എഡിഷന്‍ ചെക്കു ചെയ്തു. അവിടെ പി.ഡി.എഫ് ഫോര്‍മാറ്റിലാണ്. എന്റെ പക്കലുള്ള സോഫ്റ്റ് വെയര്‍ വെച്ച് പിക്ചര്‍ ഫോര്‍മാറ്റിലേക്ക് മാറ്റാം. എന്നാലും വായിക്കാന്‍ പ്രയാസമാവും. അപ്പോഴാണ് ഒരു കാര്യം എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്.
ലേഖനത്തില്‍ പറയുന്ന കാര്യം തീരെ സ്വാധീനമില്ലാത്ത ഒരാള്‍ എങ്ങിനെ ആശയ വിനിമയം നടത്തുന്നു എന്നതാണ്. എത്രത്തോളമാവും അതിന്റെ പ്രയാസങ്ങള്?‍. പട്ടിണി കിടക്കുന്നവന്റെ പ്രയാസങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ നോമ്പു നോക്കുന്ന സമയത്തു തന്നെ ഇങ്ങനെ ഒരു പരീക്ഷണത്തിനു മുതിരുന്നത് നന്നായിരിക്കുമെന്നെനിക്കു തോന്നി. ഞാന്‍ പത്രത്തിന്റെ കോപിയെടുത്തു വെച്ച് അതില്‍ നോക്കി ടൈപു ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. ഹൌ....എന്തൊരു പ്രയാസം. പ്രത്യേകിച്ചു കീ ബോഡില്‍ വലിയ പരിചയമില്ലാത്ത എനിക്കു കീമാനുപയോഗിച്ചു ആ മാറ്റര്‍ റ്റൈപു ചെയ്യാന്‍ കുറെ സമയമെടുത്തു.

ഒരു നിമിത്തം പോലെ ഇതേ ദിവസം തന്നെ എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് (ആള്‍ മേല്‍ പറഞ്ഞ പത്രത്തില്‍ ബ്ലോഗുകള്‍ പരിചയപ്പെടുത്തുന്ന കോളം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നയാളാണ്) എന്നെ മറ്റൊരു ബ്ലോഗ് സുഹൃത്തിനെ കാണാന്‍ പോവാന്‍ ക്ഷണിച്ചു. എനിക്കെന്തോ വല്ലാത്ത ഒരു ആവേശമായി !. കാരണം ഞാന്‍ വായിച്ച് കൊണ്ടിരുന്ന ലേഖനത്തില്‍ പറയുന്ന ആത്ര തന്നെ തീവ്രമല്ലെങ്കിലും തീരെ അനങ്ങാന്‍ കഴിയാതെ കിടന്നു കൊണ്ട്, തല മാത്രം ചലിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ആ കിടപ്പില്‍ കിടന്നു കൊണ്ട് തന്റെ മനസ്സിലുള്ളത് ബ്ലോഗ് രൂപത്തില്‍ വീട്ടിലെ മറ്റംഗങ്ങളുടെ സഹായത്തോടെ വായനക്കാരനിലേക്കെത്തിക്കുന്ന ഒരു സുഹൃത്തിനെ കാണാനാണ് ഞങ്ങള്‍ പോവുന്നത്!.

അങ്ങിനെ അദ്ദേഹം കാറുമായി പറഞ്ഞപോലെ എന്റെ വീട്ടില്‍ വരികയും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം മേല്പറഞ്ഞ ബ്ലോഗ് സുഹൃത്തിനെ കാണാന്‍ പോവുകയും ചെയ്തു. കുറെ സമയം അവനോടൊപ്പം ചിലവഴിച്ചപ്പോള്‍ എന്തോ ..വല്ലാത്തൊരനുഭവമായിരുന്നു. അവനെ പരിചരിക്കുന്ന മാതാവും, അനിയത്തിയും അനിയന്മാരും .....

പുറത്തു പോയിരുന്ന പിതാവ് അല്പം കഴിഞ്ഞു വന്നു. അദ്ദേഹവുമായി സംസാരിച്ചിരുന്നു. അതിന്നിടയില്‍ ഒരു വീല്‍ ചെയര്‍ കമ്പനിക്കാരുടെ ഫോണ്‍ വന്നു. മോട്ടോറൈസ്ഡ് വീല്‍ ചെയറിനെപ്പറ്റി അവര്‍ അവനുമായി സംസാരിക്കുന്നു. ഫോണിന്റെ റിസീവര്‍ അവന്റെ ചെവിയില്‍ പിതാവ് വെച്ച് കൊടുക്കുകയായിരുന്നു. വളരെ സൌമ്യനായി പുഞ്ചിരിച്ച് കൊണ്ട് അവന്‍ അവരുമായി വീല്‍ ചെയറിനെപ്പറ്റി സംസാരിക്കുന്നു. അവര്‍ കൊടുക്കുന്ന നമ്പര്‍ എഴുതിയെടുക്കാന്‍ പിതാവിനോട് പറയുന്നു. തനിക്ക് ഇരിക്കാന്‍ പറ്റിയാലല്ലെ വീല്‍ ചെയര്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ പറ്റുകയുള്ളൂ എന്ന് പറയുമ്പോഴും പ്രത്യേകിച്ച് ഭാവ വിത്യാസം ആ മുഖത്ത് കാണുന്നില്ല. എല്ലാം ഒരു ശീലമായിരിക്കുന്നു!( വാട്ടര്‍ ബെഡില്‍ കിടന്നു കൊണ്ടാണവന്‍ സംസാരിക്കുന്നത്. തലക്കു കീഴെ യാതൊരു സ്പര്‍ശനവും അവനറിയുന്നില്ല. സ്കൂളില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍ പറ്റിയ ഒരപകടത്തിലാണവന്‍ ഈ നിലയിലായത്). വീണ്ടും വരാമെന്നു പറഞ്ഞു

അവിടുന്നു തിരിക്കുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സില്‍ എവിടെയൊക്കെയോ ഒരു വല്ലായ്മ. മനസ്സിന്റെ ഒരു ധൈര്യം കൊണ്ടു മാത്രം ജീവിതം തള്ളി നീക്കുന്ന അങ്ങിനെ എത്രയോ പേര്‍ നമുക്കിടയില്‍.................

ഇനി ലേഖനത്തിലേക്ക് :-

മരണത്തെ മടക്കിയയച്ച പാഠം.

ലണ്ടനിലെ സെന്റ് ആല്‍ബര്‍ട്ട്സ് ഹൈസ്കൂളില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് സ്റ്റീഫനു കണക്ക് ഹരമാവുന്നത്. കണക്കദ്ധ്യാപകന്‍ അത്രയ്ക്ക് പ്രതിഭാധനനായിരുന്നുവെന്നതാണ് കാരണം. കണക്കില്‍ വൈദഗ്ധ്യം നേടി മുന്നേറാമെന്ന് സ്റ്റീഫന്‍ തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു. അച്ഛന്റെ നിര്‍ബന്ധം കഥ മാറ്റി; കെമിസ്റ്റ്രി പഠിക്കേണ്ടി വന്നു. പിന്നീട് ഓക്സ്ഫഡ് യൂണിവേഴ്സിറ്റിയില്‍ ഫിസിക്സിലേക്ക് മാറി. പിന്നെ കേംബ്രിഡ്ജില്‍ കോസ്മോളജിയെന്ന പ്രധാന്‍ ഭൌതിക ശാസ്ത്ര ശാഖയില്‍ പഠനം തുടര്‍ന്നു. സ്റ്റീഫന്‍ ഹോക്കിങ്ങ്സ് എന്ന പ്രതിഭാശാലി പുതിയ ഉയരങ്ങള്‍ തേടാന്‍ തുടങ്ങി. ഈ സമയത്താണ് താന്‍ വല്ലാതെ മെലിയുന്നുവെന്ന് സ്റ്റീഫന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നത്. അമ്മയുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി ഡോക്ടറെ കണ്ടു.മാരകമായ മോട്ടോര്‍ ന്യുറോണ്‍ രോഗമാണ് സ്റ്റീഫനെന്നു പരിശോധനയില്‍ വ്യക്തമായി. ഓക്സ്ഫഡിലെ ഡോക്റ്ററേറ്റ് പൂര്‍ത്തിയാക്കാ‍ന്‍ ആയുസ്സ് അനുവദിക്കില്ലെന്ന് ഡോക്ടര്‍മാര്‍ വിധിയെഴുതി.

ഇക്കാലത്തെക്കുറിച്ച് സ്റ്റീഫന്‍: ‘എന്റെ ഭാവിക്കുമേല്‍ മേഘങ്ങള്‍ ഉരുണ്ടു കൂടുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഞാന്‍ സന്തോഷവാനായിരുന്നു. എന്റെ ഗവേഷണം കൂടുതല്‍ പുരോഗമിച്ചു.’തന്റെ ജീവിത സഖിയെ സ്വീകരിക്കാനും ജോലി സമ്പാദിക്കാനുമുള്ള ധൃതിയാണ് ഗവേഷണത്തിനു ആക്കം കൂട്ടിയത്.

പിന്നീട് സ്റ്റീഫന്‍, ജെയ്ന്‍ വില്‍ഡെയെ വിവാഹം കഴിച്ചു. മൂന്നു കുട്ടികള്‍ ജനിച്ചു. അതിനിടയില്‍ ശരീരം കൂടുതല്‍ തളര്‍ന്നു തുടങ്ങി. ഇലക്ട്രിക് വീല്‍ ചെയറില്‍ കഴിയേണ്ടതായി വന്നു. 1985-ല്‍ ശക്തമായ ന്യൂമോണിയ ബാധയെ തുടര്‍ന്നു ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്ക് വിധേയനായി 24 മണിക്കൂറും പരിചരണം വേണമെന്ന ഘട്ടത്തിലെത്തി. ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്ക് മുമ്പു സ്റ്റീഫനു അവ്യക്തമെങ്കിലും സംസാരിക്കാന്‍ സാധിച്ചിരുന്നു. ഒരു സെക്രട്ടറിയെ നിയോഗിച്ചു വേണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ പതുക്കെ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത് എഴുതിപ്പിക്കുമായിരുന്നു.

സെമിനാറുകള്‍ക്കു തന്റെ ദുര്‍ബലമായ ശബ്ദം തിരിച്ചറിയാവുന്ന ഒരാളെ നിയോഗിച്ചു ഏറ്റു പറയിക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷെ ശസ്ത്രക്രിയ കാര്യങ്ങള്‍ മാറ്റി മറിച്ചു. സംസാര ശേഷി പൂര്‍ണ്ണമായി ഇല്ലാതായി.

മനസ്സു തുറക്കാനുള്ള മറ്റു വഴികള്‍.

മനസ്സിലുള്ളത് പറയാന്‍ മറ്റൊരു രീതി സ്റ്റീഫന്‍ പരീക്ഷിച്ചു. പുരികക്കൊടികള്‍ ചലിപ്പിച്ച് തന്റെ മുന്നില്‍ കാണിക്കുന്ന കാര്‍ഡില്‍ സൂചിപ്പിച്ചായിരുന്നു ആശയ വിനിമയം. ഗവേഷണ പ്രബന്ധങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു കൊടുക്കാനും കാര്യങ്ങള്‍ വ്യക്തമാക്കാനുമൊക്കെ ഈ രീതിയില്‍ ധാരാളം സമയം വേണ്ടി വന്നു.

കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പ്രോഗ്രാം തുണക്കെത്തുന്നു.

മഹത്തായ ഭൌതിക ശാസ്ത്രകാരന്റെ ദുര്‍വിധി കണ്ട് വാള്‍ട്ട് വോള്‍ട്ടോസ് എന്ന കമ്പ്യൂട്ടര്‍ വിദഗ്ധന്‍ ഒരു പുതിയ പ്രോഗ്രാം രൂപ കല്പന ചെയ്തു സ്റ്റീഫനു നല്‍കി. ‘ഇക്വലൈസര്‍’ എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേര്. സ്ക്രീനില്‍ നിന്നും വാക്കുകള്‍ കൈയിലെ സ്വിച്ചമര്‍ത്തി തിരഞ്ഞെടുക്കാവുന്ന രീതിയായിരുന്നു അത്. തലയുടെയും കണ്ണിന്റെയും ചലനത്തിലൂടെയും സ്വിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിപ്പിച്ച് മനസ്സിലുള്ള വാക്ക് തിരഞ്ഞെടുത്ത് കാര്യം വ്യക്തമാക്കാം.

‘ഡേവിഡ് മേസണ്‍ എന്നയാള്‍ കുറെക്കൂടി പരിഷ്കരിച്ച സ്പീച്ച് ഇക്വലൈസര്‍ സജ്ജമാക്കിത്തന്നു. എനിക്കു മിനിറ്റില്‍ 15 വാക്കു വരെ കൈകാര്യം ചെയ്യാവുന്നത്ര പുരോഗതിയുണ്ടായി. ഈ സംവിധാനം ഉപയൊഗിച്ചു ഞാനൊരു ശാസ്ത്ര പുസ്തകമെഴുതി. നിരവധി പ്രബന്ധങ്ങള്‍ തയ്യാറാക്കി.’ സ്റ്റീഫന്റെ വാക്കുകള്‍.

തളരാത്ത വീര്യവുമായിസ്റ്റീഫന്‍ ഹോക്കിങ്ങ്സ് എന്ന ശാസ്ത്രകാരന്‍ പ്രപഞ്ച രഹസ്യങ്ങളുടെ ചുരുളഴിക്കാന്‍ ഗവേഷണങ്ങള്‍ തുടരുന്നു. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള നിരവധി ശാസ്ത്രകാരന്മാര്‍ക്ക് പാഠങ്ങള്‍ പകരുന്ന മികച്ച അദ്ധ്യാപകനായി തിളങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു.
ലേഖനത്തോട് കടപ്പാട് : മാധ്യമം വെളിച്ചം
Pictures from Wikipedia
മാണിക്യച്ചേച്ചി തന്ന ലിങ്കില്‍ നിന്നും കിട്ടിയ വീഡിയോ ഇതാ:-

ബൂലോകവും ഞാനും!

2010-08-29T22:02:00.011+05:30

എന്റെ ചില ബ്ലോഗ് സുഹൃത്തുക്കളെ ഞാനിവിടെ പരിചയപ്പെടുത്തട്ടെ. ചിലര്‍ വീട്ടില്‍ വന്നതും ചിലരുടെ ഫോട്ടോ എന്റെ കൈവശമുള്ള സ്റ്റോക്കില്‍ നിന്നും!

തണല്‍ ഇസ്മയില്‍ വീട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍

ഫോട്ടോ: ഇസ്മയില്‍

തണല്‍ ഇസ്മയില്‍ എന്റെ വീട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍
കൂടെ മിന്നു മോളും

ഇസ്മയില്‍

റഈസ് വെളിമുക്ക്

സാക്ഷാല്‍ കൊട്ടോട്ടിക്കാരന്‍
(അന്നു മീശയുണ്ടായിരുന്നു!)


നുറുങ്ങെന്ന ഹാറൂണ്‍ സാഹിബ്

ജിഷാദ്, ആള്‍ ക്രോണിക്കൊന്നുമല്ല!

മനോരാജ്

ഇസ്മയില്‍,കൊട്ടോട്ടി,കുമാരന്‍

ഞാനും
ഈ കുടയും ഒരു പോസ്റ്റാ..!!

കേരളത്തിന്‍റെ പകുതി മുക്കാലും അറബിക്കടലിലേക്ക് ??

2010-08-29T07:26:00.000+05:30

കഴിഞ്ഞ കുറേ ദിവസങ്ങളായി പ്രമുഖ മാദ്ധ്യമങ്ങളിലൊക്കെമുല്ലപ്പെരിയാറിനെപ്പറ്റി എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ വാര്‍ത്തകളുണ്ട്. അണക്കെട്ടിലെ ജലനിരപ്പ് 136 അടിയാകാന്‍ പോകുന്നു, അണക്കെട്ടിന് ബലക്ഷയം വര്‍ദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു, മൂന്നിടത്ത് കൂടി ചോര്‍ച്ച കാണാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, പെരിയാറിന്റെ തീരത്തുള്ളവര്‍ക്ക് ജാഗ്രതാ നിര്‍ദ്ദേശം, എന്നുതുടങ്ങി ഭീതിജനകമായ വാര്‍ത്തകളാണ് ദിവസവും വന്നുകൊണ്ടിരുന്നത്.

സ്ഥലം ലാഭിക്കാം!

2010-08-28T07:25:00.001+05:30

വീട്ടില്‍ സ്ഥല പരിമിധിയുള്ളവര്‍ക്ക് ഇത്തരം ഫര്‍ണീച്ചറുകള്‍ പരീക്ഷിച്ചു നോക്കാവുന്നതാണ്,എത്രയാണ് സൌകര്യങ്ങള്‍?. ഒന്നു നോക്കൂ.

ഇനിയും വേറെയും

നാട്ടിന്‍പുറം നന്മകളാല്‍ സമൃദ്ധം.

2010-08-27T16:46:00.000+05:30

മാധ്യമം പത്രത്തില്‍ കണ്ടതാണ്. എന്തോ ,എല്ലാവരെയും കാണിക്കാമെന്നു തോന്നി. വായിച്ചവര്‍ ക്ഷമിക്കുക.
നാട്ടിന്‍പുറം നന്മകളാല്‍ സമൃദ്ധം
ലേഖകന്‍: ഖലീല്‍
Friday, August 27, 2010

വലിയ വലിയ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളില്‍ നിന്നല്ല ചെറിയ ചെറിയ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളില്‍ നിന്നാണ് പലപ്പോഴും പല വാര്‍ത്തകളും നമ്മളറിയുന്നത്. ചെറുതായിരിക്കുന്നതിന്റെ പ്രസക്തി ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്ന അത്തരം ഒരു പ്രസിദ്ധീകരണത്തില്‍ നിന്ന്- മലപ്പുറം ചുങ്കത്തറയില്‍ നിന്നിറങ്ങുന്ന ലിറ്റില്‍ മാസികയില്‍ നിന്ന്- ഒരുവാര്‍ത്ത.

ബ്രിട്ടനിലെ ഗ്രാമീണ പ്രദേശമായ ഡ്രോട്ടണില്‍ ടെലിഫോണ്‍ ബൂത്തുകള്‍ പലചരക്കു സാധനങ്ങള്‍ വില്‍ക്കുന്ന ഇടങ്ങളായി മാറ്റപ്പെട്ടു. സാന്‍വിച്ച്, പത്രങ്ങള്‍, ടിന്‍ഫുഡുകള്‍ തുടങ്ങിയ നിത്യോപയോഗ സാധനങ്ങള്‍ ആളുകള്‍ക്ക് യഥേഷ്ടം തിരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ ഇവിടെ സൗകര്യമുണ്ട്. സെയില്‍സ്മാനോ കാവല്‍ക്കാരനോ ഇല്ലാത്ത ഈ ബൂത്തുകളില്‍ ഹോണസ്റ്റി പ്രിന്‍സിപ്പ്ള്‍ പ്രകാരം ഓരോരുത്തരും അവരവര്‍ക്ക് വേണ്ട സാധനമെടുത്ത് അതിന്റെ വില ബൂത്തില്‍ നിക്ഷേപിക്കുന്നു. രാത്രികാലങ്ങളിലും തുറന്നുപ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഈ ഹോണസ്റ്റി ഷോപ്പുകള്‍ ഇവിടത്തെ ഗ്രാമീണരുടെ പ്രധാന ആശ്രയമാണ്.

സര്‍ക്കാറുകളുടെ ഗ്രാമീണ സേവനനയങ്ങളില്‍ അതൃപ്തരായ ജനം ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുന്ന ടെലിഫോണ്‍ ബൂത്തുകള്‍ ജനങ്ങളുടെ തന്നെ മുന്‍കൈയില്‍ പലചരക്ക് ബൂത്തുകളായി മാറ്റപ്പെടുമ്പോള്‍ സത്യസന്ധതയും വിശ്വസ്തതയും ഈ പുതിയകാലത്തും ഗ്രാമീണ ജനതക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്നതിന്റെ അടയാളങ്ങളാകുന്നു.

'സത്യസന്ധതയുടെ ടെലിഫോണ്‍ ബൂത്തുകള്‍' വായിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ എന്റെ നാടിനെയോര്‍ത്തു. 'നാട്ടിന്‍പുറം നന്മകളാല്‍ സമൃദ്ധം' എന്നുപാടിയ കവിയെയോര്‍ത്തു. ഇന്ന് നാട്ടിന്‍പുറവും നഗരവും തമ്മില്‍ വലിയ വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല. കേരളത്തില്‍ നാട്ടിന്‍പുറങ്ങള്‍ ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നന്മയും സത്യസന്ധതയും വെറും വാക്കുകള്‍ മാത്രമാണിന്ന്. എഴുതാനും പ്രസംഗിക്കാനും പറ്റുന്ന വാക്കുകള്‍.

കളഞ്ഞുകിട്ടിയ പഴ്‌സ് ഉടമയെ ഏല്‍പിച്ചാല്‍, വീണുകിട്ടിയ ചെറിയ സ്വര്‍ണാഭരണം ഉടമയെ കണ്ടെത്തി കൊടുക്കാന്‍ പൊലീസ് സ്‌റ്റേഷനില്‍ എത്തിച്ചാല്‍ ഇന്നത് പത്രങ്ങളിലെ പെട്ടിക്കോളം വാര്‍ത്തയാണ്. യാത്രക്കാരന്റെ മറന്നുപോയ പഴ്‌സ് തിരിച്ചേല്‍പിക്കുന്ന ഓട്ടോക്കാരനെ ഇന്ന് യോഗം ചേര്‍ന്ന് അഭിനന്ദിക്കുന്നു. ഇതൊക്കെ അപൂര്‍വമായി മാത്രം ഉണ്ടാകുന്നതുകൊണ്ടാണ് ഈ

അഭിനന്ദനങ്ങളും പാരിതോഷികങ്ങള്‍ കൊടുക്കലുമൊക്കെ.നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ഹോണസ്റ്റി ഷോപ്പുകള്‍ വന്നാല്‍ എന്തായിരിക്കും സ്ഥിതി?നമ്മുടെ നാടിന്റെ പാരമ്പര്യത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ ഇതുകൂടി ചിന്തിക്കുക.

ബ്ലോഗേഴ്സ് മീറ്റ് (AN EXCLUSIVE)

2010-08-19T07:48:00.004+05:30

ഇപ്പോ എല്ലാവരും ഇതിന്റെ തിരക്കിലാണല്ലോ, അപ്പോ ഞാനായിട്ട് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നതെങ്ങിനെ?. ഈ ബ്ലോഗേഴ്സ് മീറ്റെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ ഒന്നോ അതില്‍ കൂടുതലോ ബ്ലോഗര്‍മാരെ കാണുന്നതാണല്ലൊ?. അതിപ്പം ഒന്നിച്ചാവണമെന്നില്ലെന്നു സാരം!.

ഇനി കാര്യത്തിലേക്കു കടക്കാം. ഞാന്‍ കമന്റെഴുത്തില്‍ തുടങ്ങി പോസ്റ്റിങ്ങ് ആരംഭിച്ച് അധികം ആയിട്ടില്ല.അങ്ങിനെയിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഒരു ബ്ലോഗ് സിംഹത്തെ(പുലിയെ ) പരിചയപ്പെടുന്നത്. ഇടക്കൊക്കെ ഫോണില്‍ വിളിക്കും . വിളിച്ചാല്‍ ചെവി ചൂടാവുന്നത് വരെ സംസാരിക്കും. ഇതിനൊക്കെ കാശെവിടുന്നാണാവോ?. ഇപ്പോള്‍ ആളെ പിടി കിട്ടിക്കാണും, അതെ നമ്മുടെ ആ കൊട്ടോട്ടിക്കാരന്‍ തന്നെയാ.

മൂപ്പര്‍ ഒരു ദിവസം ഒരൊറ്റ വിളി. മൂപ്പരുടെ സിസ്റ്റം എന്തോ പണി മുടക്കിയിരിക്കുന്നു. അതും കൊണ്ട് എന്നെത്തേടി വരുന്നെന്ന്!. ഞാന്‍ അല്ലറ ചില്ലറ ഹിക്മത്തുകളൊക്കെ ചെയ്യുന്നത് മൂപ്പരെങ്ങിനെയൊ അറിഞ്ഞതാണ്. ശരി വരാന്‍ പറഞ്ഞു. ഞാനാണെങ്കില്‍ അന്നു വീട്ടില്‍ ആരുമില്ലാതെ തനിച്ച് ബോറടിച്ചിരിക്കുന്ന സമയവും. ശ്രീമതിയും കുഞ്ഞും വീട്ടില്‍ പോയതാ. നമ്മുടെ നളപാചകം കഴിഞ്ഞു അതും ശാപ്പിട്ടിരിക്കുന്ന സമയം.

കുറച്ചു നേരത്തെ കാത്തിരിപ്പിനു ശേഷം മൊബൈല്‍ അടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അദ്ദേഹത്തിനു വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. ഇടക്കിടെ വീണ്ടും വിളി. ഒടുവില്‍ സാക്ഷാല്‍ ഭീകരന്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഒരു ബൈക്കിന്മേല്‍ സി.പി.യുവും കെട്ടിവെച്ച നിലയില്‍!. പറമ്പില്‍ നാളികേരമിട്ട ദിവസമായിരുന്നതിനാല്‍ ഒരിളനീര്‍ കൊടുത്തു മൂപ്പരെ സല്‍ക്കരിച്ചു.

പിന്നെ എന്റെ മോണിറ്ററില്‍ ഘടിപ്പിച്ച് എന്തൊക്കെയോ തിരുപ്പിടിച്ച് സിസ്റ്റം ഒരു വിധത്തില്‍ ശരിയായപ്പോള്‍ മൂപ്പര്‍ സലാം പറഞ്ഞു. ഇതാണ് എന്റെ ആദ്യത്തെ ബ്ലോഗര്‍ മീറ്റ്.

ഇനി അടുത്തത്. ഇപ്രാവശ്യം ഒരു വനിതയാണ്. കമന്റിലൂടെ കയറിയിറങ്ങി പരിചയപ്പെട്ട ഒരയല്‍ ഗ്രാമക്കാരി ബ്ലോഗിണി. അതെ സൌദിയിലെ ജിദ്ദയില്‍ കുടുംബ സമേതം കഴിയുന്ന സാക്ഷാല്‍ സാബിയെന്ന സാബിറ സിദ്ദീഖ്. മൂപ്പത്തിയുടെ അനിയന്റെ കല്യാണമാണ്. അതിനു നാട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ തന്നെ അനിയനെയും അനിയത്തിയെയും കൂട്ടി, ഫോണ്‍ ചെയ്തറിയിച്ചു തന്നെ ,പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഞങ്ങളെ കല്യാണത്തിനു ക്ഷണിക്കാന്‍. ഈ ബ്ലോഗ്ഗറെ സല്‍ക്കരിക്കാന്‍ വീട്ടുകാരിയുമുണ്ടായിരുന്നു. പൂന്തോട്ടത്തില്‍ താല്പര്യമുള്ള ആളായതിനാല്‍ ശ്രീമതിക്കു അവളുടെ ഐറ്റംസ് പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാന്‍ ഒരാളെ കിട്ടി. കൂടാതെ അവളുടെ സ്പെഷ്യല്‍ ചുക്കപ്പവും!.

അങ്ങിനെ ആ മംഗള കര്‍മ്മത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാനും കഴിഞ്ഞു.

ഇനിയാണ് അടുത്ത മീറ്റ്. ബ്ലോഗിലെ കോലാഹലമായിത്തീര്‍ന്ന സാക്ഷാല്‍ കൂതറയെന്ന കുക്കൂതറ ഹാഷിം!‍. പുള്ളിക്കാരന്‍ അലപം വിത്യസ്തനാണ്. ആരെ പരിചയപ്പെട്ടാലും മൊബൈല്‍ നമ്പര്‍ വാങ്ങും . പിന്നീട് ദിവസവും മിസ് കാള്‍ അടിക്കും . നമ്മള്‍ തിരിച്ച് വിളിച്ചോളണം!. വിളിച്ചാലോ സംഭാഷണം നീട്ടിക്കൊണ്ടു പോവാന്‍ പ്രത്യേക കഴിവാണ്. എന്തെങ്കിലും ഒഴിവു കഴിവു പറഞ്ഞ് കട്ട് ചെയ്യേണ്ടി വരും!.

ആയിടെ എന്റെ ഗള്‍ഫിലുള്ള മകന്‍ നാട്ടില്‍ വരാനൊരുങ്ങിയപ്പോള്‍ അവനൊരു പെണ്ണന്വേഷിക്കുന്ന കാര്യം ഹാഷിമിനോടും പറഞ്ഞു. പെണ്ണു കെട്ടാത്ത കൂതറയോട് പെണ്ണന്വേഷിക്കാന്‍ പറഞ്ഞ എന്നെ വേണം തല്ലാന്‍! ( അവന്‍ ബൂലോകം മുഴുവന്‍ അനിയത്തിമാരെ തിരയുന്ന കാര്യമെല്ലാം പിന്നീടല്ലെ അറിയുന്നത്!). അങ്ങിനെ അവന്‍ മിസ് കാളിട്ടു തിരിച്ചു വിളിച്ചപ്പോള്‍ അവന്റെ ഒരു കൂട്ടുകാരന്റെ (അയല്‍വാസിയുമാണ്) പെങ്ങളുടെ കാര്യം പറഞ്ഞു. പിന്നെ അക്കാര്യത്തില്‍ തുടരെ മിസ് കാളുകള്‍ വരികയും (നമ്മുടെ കാര്യമായതിനാല്‍) ഞാന്‍ തിരിച്ചു വിളിക്കുകയുംചെയ്തു കൊണ്ടിരുന്നു.

മകന്‍ വരാന്‍ ദിവസം അടുത്തപ്പോള്‍ ആ കല്യാണക്കാര്യം ഒന്നു വിശദമായി അന്വേഷിക്കാനായി കൂതറയെത്തേടി മൂപ്പിലാന്റെ ആസ്ഥാനത്തെത്തി.അങ്ങിനെ ബ്ലോഗില്‍ വലിയ ടെറ റിസ്റ്റാണെന്നു കരുതിയിരുന്ന ആ എലിയെ കണ്ടു മുട്ടി. ഒരു പീറ പയ്യന്‍!. അങ്ങിനെ മൂന്നാമത്തെ ബ്ലോഗറെയും കണ്ടു. അന്നു പറഞ്ഞ പെണ്‍ കുട്ടിയെ ഞാന്‍ പോയി കണ്ടെങ്കിലും പിന്നീട് മകന്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ തീരെ ചെറിയ കുട്ടിയാണെന്നു പറഞ്ഞു അവന്‍ വേറെ കല്യാണം കഴിച്ചു. ഇല്ലെങ്കില്‍ കൂതറയുടെ മിസ് കാള്‍ ഇപ്പോഴും തുടരേണ്ടിയും വന്നേനെ!

ഉറക്കം തൂങ്ങി, പണിയായി!

2010-08-02T22:33:00.003+05:30

പുതിയതായി നിര്‍മ്മിക്കുന്ന വീടിന്റെ ചില രേഖകള്‍ ശരിയാക്കാന്‍ രാവിലെ തന്നെ വില്ലേജ് ഓഫീസില്‍ ചെന്നതാണ്. ഒരു സോപ്പെന്ന നിലയില്‍ തന്നാണ്ടത്തെ നികുതിയും അടച്ചു. അപ്പോഴാണ് ക്ലര്‍ക്ക് പറയുന്നത് ഈ കടലാസും കൊണ്ട് ഇന്നു തന്നെ താലൂക്കാപ്പീസില്‍ പോകണമെന്നു. സമയം 11 മണിയായിക്കാണും. അവിടെ ചെല്ലേണ്ട സമയവും 11 മണി തന്നെ. സാരമില്ല. ഇപ്പോള്‍ പുറപ്പെട്ടാല്‍ മതി.

വേഗം വീട്ടില്‍ പോയി പ്രമാണങ്ങളെല്ലാമെടുത്തു തിരൂരങ്ങാടിയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു. വണ്ടിയെടുത്താല്‍ ട്രാഫിക്കും പ്രശ്നങ്ങളുമൊക്കെയായി വൈകാനാണ് സാധ്യത. ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം വണ്ടി ബസ് സ്റ്റാന്റിന്റെ അടുത്തെവിടെയെങ്കിലുമിട്ട് ബസ്സില്‍ പോവാം.

മണല്‍ ശരിയാക്കിത്തരാമെന്നു പറഞ്ഞു ഒരു ഓട്ടോ ഡ്രൈവര്‍ പണം അഡ്വാന്‍സ് വാങ്ങിയിട്ട് 2 മാസത്തോളമായിരുന്നു. അവസാനം അത് ശരിയാവാതെ കൂടിയ വിലയ്ക്ക് ഏന്തോ വെളുത്ത പാറപ്പൊടി വാങ്ങിയാണ് പണി ഒരു വിധം നടത്തിയത്. ഇനി തരാനുള്ള കാശ് നേരിട്ടു മുഖം
കാണിക്കാനുള്ള വിഷമം കൊണ്ടൊ എന്തോ എന്റെ ബാങ്ക് അക്കൌണ്ടില്‍ ഇടാമെന്നു അയാള്‍ പറഞ്ഞിട്ട് രണ്ട് മൂന്നു ദിവസമായിരുന്നു. പോകുന്ന പോക്കില്‍ അതും ഒന്നു ചെക്കു ചെയ്യാമെന്ന് കരുതി എ.ടി.എം കാര്‍ഡുമെടുത്തു പോക്കറ്റിലിട്ടു. പെട്രോളടിക്കാന്‍ 200 രൂപയും.

ബസ് സ്റ്റാന്റ്റിനടുത്തു പാര്‍ക്കിങ്ങിനു പറ്റിയ സ്ഥലം കണ്ടപ്പോള്‍ പെട്ടെന്നു വണ്ടിയവിടെയിട്ട് നേരെ ബസ്സില്‍ കയറി. പെട്രൊളടിയും ഏടിയെമ്മുമെല്ലാം മടങ്ങി വന്നാവാമെന്നും കരുതി. തിരൂരങ്ങാടിയില്‍ ഇറങ്ങാറായപ്പോള്‍ ബസ്സില്‍ നല്ല തിരക്കായിരുന്നു. ഒരു വിധം താഴെയിറങ്ങി നേരെ ആഫീസന്വേഷിച്ച് നടന്നു. സ്റ്റാഫൊക്കെ ഉച്ചയൂണിനു പോവാനുള്ള തിരക്കിലായിരുന്നു. ഭാഗ്യത്തിനു തഹസില്‍ദാര്‍, അവര്‍ ഒരു വനിതയായതു കൊണ്ടോ എന്തോ ക്ഷമയോടെ കടലാസെല്ലാം ശരിയാക്കി തന്നു.

തെല്ലൊരാശ്വാസത്തോടെ തിരിച്ചുള്ള യാത്രക്ക് പുറപ്പെടാനിരിക്കുന്ന ഒരു ബസ്സില്‍ കയറി. ബാക്കില്‍ ഒരു മൂലയില്‍ സീറ്റും കിട്ടി. അതിന്നിടയില്‍ എപ്പോഴോ അല്പം മയങ്ങിയോ എന്നൊരു സശയം. എന്നാലും സ്ഥലകാല ബോധമെല്ലാമുണ്ടായിരുന്നു. സ്റ്റാന്റില്‍ എത്തിയതും വേഗം ബസ്സിറങ്ങി നേരെ വണ്ടിയില്‍ പോയി കയറി. പെട്രോള്‍ പമ്പിലേക്കു തിരിക്കാനൊരുങ്ങി. പോക്കറ്റില്‍ വെച്ചിരുന്ന 200 രൂപ കാണുന്നില്ല(?).അപ്പോഴാണ് എ.ടി.എം കാര്‍ഡിന്റെ ഓര്‍മ്മ. അതും കാണുന്നില്ല(?). സംശയമായി .

വീട്ടില്‍ വിളിച്ച് നോക്കി. അവിടെയൊന്നും മറന്നു വെച്ചതല്ല. പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും ഏതോ ബുദ്ധിമാന്‍ ഇസ്കിയതാണ്. ഭാഗ്യത്തിനു മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍പാന്റ്സിന്റെ പോക്കറ്റിലായിരുന്നു. ഇല്ലെങ്കില്‍ അതും!. നേരെ ബാങ്കിലേക്ക് വിട്ടു. നേരെ മാനേജരെ കണ്ട് വിവരം പറഞ്ഞു . കുഴപ്പമില്ല. എ .ടി. എം ബ്ലോക്കു ചെയ്താല്‍ മതി. ഒരു നമ്പര്‍ തന്നു. 1800112211. അക്കൌണ്ട് നമ്പര്‍ ഓര്‍മ്മയില്ലാത്തതിനാല്‍ നേരെ വീട്ടിലേക്ക് വിട്ടു. പെട്രോളടിക്കാന്‍ വേറെ 200 രൂപയും മുടക്കി.

വീട്ടിലെത്തിയതും വേഗം ആ നമ്പര്‍ കറക്കി. സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്കിന്റെ കസ്റ്റമര്‍ കെയര്‍ കൊള്ളാം, ഏതാനും നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ എ.ടി.എം കാര്‍ഡ് ബ്ലോക്കു ചെയ്തു. പിന്‍ നമ്പരില്ലാതെ പണം എടുക്കാന്‍ പറ്റില്ല. എന്നാലും റിസ്കെടുക്കണ്ടല്ലോ. ഇനി പുതിയ കാര്‍ഡ് കിട്ടണമെങ്കില്‍ 200രൂപ വേറെയും ചിലവാക്കണം. ചുരുക്കത്തില്‍ ആകെ ചിലവ് 400 രൂപ!. നേരെ വണ്ടിയില്‍ പോയാല്‍ മതിയായിരുന്നു.
ഗുണ പാഠം : ബസ്സില്‍ ഉറങ്ങിയാല്‍ ദ്രവ്യ നഷ്ടവും സംഭവിക്കാം.

ഫോറിന്‍ കുട!

2010-06-19T06:01:00.003+05:30

അവള്‍ക്കാ കുട ദുബായിലുള്ള ആങ്ങള കൊടുത്തതായിരുന്നു. പിന്നെന്നോ അതിന്റെ കാല്‍ കേടു വന്നു ഉപയോഗിക്കാതെ വെച്ചതാണ്. പലപ്പോഴും പറയും അതൊന്നു നന്നാക്കിക്കൊണ്ടു വരാന്‍. ശല്യം സഹിക്കാതായപ്പോള്‍ വണ്ടിയില്‍ എടുത്തിട്ടു. അങ്ങിനെ കുറെ കാലം കഴിഞ്ഞു. എന്നു വെച്ചാല്‍ ഒരു വര്‍ഷത്തിലധികം! പിന്നീടെപ്പോഴോ വണ്ടി വര്‍ക്ക് ഷാപ്പില്‍ കൊടുത്തപ്പോള്‍ അത് കാണുകയും വീട്ടില്‍ എടുത്തു വെക്കുകയും ചെയ്തു.

പിന്നീട് റൂമിലെന്തോ ക്ലീനിങ്ങിനിടയില്‍ വീണ്ടും സംഭവം മൂപ്പത്തിയുടെ ദൃഷ്ടിയില്‍ പെട്ടു. പിന്നെയും കുട വണ്ടിയിലെത്തി. ഇന്നേതായാലും ടയറിന്റെ പഞ്ചറടക്കാന്‍ കുറച്ച് നേരത്തെ തന്നെ ടൌണില്‍ പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. വെള്ളിയാഴ്ചയായതു കൊണ്ടു പള്ളിയും കഴിഞ്ഞേ വരികയുള്ളൂ, അതിനിടയില്‍ സമയം കിട്ടിയാല്‍ കുടയും നന്നാക്കാം. ശ്രീമതിക്കും സന്തോഷം!. ടയര്‍ പഞ്ചറായാലും ഗുണമുണ്ട് !.

സ്റ്റെപ്പിനി തലേന്നു തന്നെ മാറ്റിയിട്ടിരുന്നതിനാല്‍ സ്വല്പം നേരത്തേ തന്നെ പുറപ്പെടാറായി. പഞ്ചറടക്കല്‍ നേരത്തെ കഴിഞ്ഞു. ജുമുഅ തുടങ്ങാന്‍ ഇനിയും ധാരാളം സമയം. വണ്ടി സൌകര്യമുള്ള ഒരു സ്ഥലത്തിട്ടു മെല്ലെ കുട പുറത്തെടുത്തു. അതിന്റെ കാല്‍ മുഴുവന്‍ വെളിയിലാ. ആളുകളുടെ ഇടയില്‍ കൂടി കൊണ്ടു പോകാനൊരു മടി. പതുക്കെ ചുരുട്ടി പിടി പിടിച്ചു കാല്‍ ഉള്ളിലേക്കു തള്ളിപ്പിടിച്ച് റോഡിന്റെ ഓരം പറ്റി നടന്നു. അത്യാവശ്യം പണിയറിയാവുന്ന ആളിനെ കിട്ടിയാലെ കാര്യം നടക്കൂ. ബസ് സ്റ്റാന്റിന്റെ അടുത്ത് ഒരാളെ കണ്ടു. കാഴ്ചയില്‍ അത്ര എക്സ്പര്‍ട്ടായി തോന്നിയില്ല. കുറെ കൂടി താഴെ ഭാഗത്തേക്കു നടന്നു. പിന്നെയും ഒരാളെ കണ്ടു. അയാളെയും ബോധിച്ചില്ല. ഇടക്ക് സ്പ്രിങ്ങിന്റെ ശക്തിയില്‍ കാല്‍ വെളിയില്‍ വരുന്നുണ്ട്. വളരെ കഷ്ടടപ്പെട്ടു തള്ളിപ്പിടിച്ചാണ് നടത്തം.

അതിന്നിടയില്‍ എപ്പോഴോ ‘ടും’ എന്നൊരു ശബ്ദത്തോടെ കാല്‍ പുറത്തേക്കു വന്നതും അതിന്റെ ഹാന്റില്‍ റോഡിലേക്ക് തെറിച്ചതും ഒന്നിച്ചു കഴിഞ്ഞു. നോക്കുമ്പോള്‍ സാധനം റോഡിന്റെ ഒത്ത നടുക്കാണ്. റോഡ് മുറിച്ച് കടന്നു എങ്ങിനെ അതെടുക്കും?. വാഹനങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ടു മിങ്ങോട്ടും പോകുന്നത് അല്പ നേരം നോക്കി നിന്നു. ഓട്ടോ റിക്ഷയും കാറുമെല്ലാം വളരെ കൃത്യമായി അതില്‍ തൊടാതെ പോകുന്നുണ്ട് !. പതുക്കെ റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങാന്‍ നോക്കിയപ്പോഴേക്കും അതാ ഒരു ലോറി നേരെ അതിന്മേല്‍ക്കൂടി സുഖമായി പോയിക്കഴിഞ്ഞു. സംഗതി പീസ് പീസായി!.

വീണ്ടും തിരിച്ചു നടന്നു. ഇപ്പോള്‍ പിടിയില്ലാത്ത കുട ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചു നടക്കാന്‍ നാണക്കേടൊന്നും തോന്നിയില്ല. കുട നന്നാക്കുന്ന ഒരാളെ സമീപിച്ചു. അയാളൊരു കുട നന്നാക്കി കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഉടമസ്ത അടുത്തു തന്നെയുണ്ട്. അയാള്‍ ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി “ അതിന്റെ പാര്‍ട്ട്സൊന്നും കിട്ടില്ല” എന്നും പറഞ്ഞു പണി തുടര്‍ന്നു. പിന്നെ കണ്ട ആള്‍ പണിയൊന്നുമില്ലാതെ കിട്ടിയ കാശ് എണ്ണി ശരിയാക്കുന്ന സമയമാണ്. മെല്ലെ കുട വച്ചു നീട്ടി. അയാള്‍ വയ്യ എന്നു പറയുന്നതിനു മുമ്പ് അങ്ങോട്ടൊരു നിര്‍ദ്ദേശം വെച്ചു. ഇതിന്റെ കാല് മൊത്തമങ്ങു മാറ്റിയാല്‍ ഉപയോഗിക്കാമായിരുന്നു. ഞാനൊരു പിശുക്കനാണെന്നു അയാള്‍ക്ക് ബോധ്യമായിക്കാണും!. ഏതായാലും പിടിയില്ല. അപ്പോ പിന്നെ കാലങ്ങു മാറിയാല്‍ കാര്യം നടക്കും. അയാളും എന്റെ അഭിപ്രായം ശരി വെച്ചു. ചാര്‍ജ്ജും ഉറപ്പിച്ചു. 70 രൂപ. എന്നാലും പുതിയ കുടയുടെ കാശാവില്ലല്ലോ?. ഞാനും സമാധാനിച്ചു.

പള്ളിയില്‍ നിസ്ക്കാരം കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോഴേക്കും ശരിയാക്കാമെന്നു പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചു. വേറെ ഒന്നു രണ്ടു കടയില്‍ കയറി വന്നപ്പോഴേക്കും ജുമായുടെ സമയമായി. അതും കഴിഞ്ഞു കുട വാങ്ങാന്‍ പോയി. ദോഷം പറയരുതല്ലോ,സംഭവം ഉഗ്രന്‍!. പുത്തന്‍ പോലൊരു കുട.

നേരെ വീട്ടില്‍ ചെന്നു കുടയെടുത്തു ശ്രീമതി കാണാവുന്ന തരത്തില്‍ ഒരിടത്തു വെച്ചു. അവളതു കണ്ടതും പറഞ്ഞ കമന്റ് കേട്ടപ്പോള്‍ ചിരിക്കാതിരിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.
“ദേ നിങ്ങള്‍ പള്ളിയില്‍ പോയി വേറെ ആരുടെയോ പുതിയൊരു കുടയും കൊണ്ടു വന്നിരിക്കുന്നു!”
വാല്‍ക്കഷ്ണം :- പിന്നീടാണവള്‍ ആ രഹസ്യം പറഞ്ഞത്, ആ കുട മിന്നു മോള്‍ ജനിക്കുന്നതിനു മുമ്പു തന്നെ ഇക്കോലത്തില്‍ അവളുടെ പക്കലുണ്ടായിരുന്നുവത്രെ!. അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോള്‍ ഇപ്പോള്‍ ഒന്നാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുന്ന മോളെക്കാളും പ്രായമില്ലെ ആ പഴയ കുടയ്ക്ക്?
അപ്പോ ഞാന്‍ വല്ലാത്തൊരു മാജിക്കല്ലെ കാണിച്ചത്?

ടാറ്റയും ബിര്‍ളയും എന്റെ മോനും!

2010-06-15T15:33:00.000+05:30

മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ വന്നപ്പോള്‍ ലാന്റ് ഫോണ്‍ അങ്ങിനെ ഉപയോഗിക്കാറില്ല. എന്നാലും അതു കൊണ്ട് പല ഉപയോഗങ്ങളുമുണ്ടല്ലോ?.ബ്രോഡ് ബാന്റായപ്പോള്‍ സ്കീമൊന്നു മാറ്റി. ഇപ്പോള്‍ ലോക്കല്‍ ഫ്രീ കാള്‍ 50 മാത്രമേയുള്ളു. അതു കൊണ്ട് അതെപ്പോഴും പൂട്ടിക്കിടക്കും. പിന്നെ കാര്യമായി മക്കള്‍ (വലിയ ചെക്കന്മാരല്ലെ!) പുറത്ത് പോയി രാത്രി വൈകി വരുമ്പോള്‍ കാളിങ്ങ് ബെല്ലായി ഉപയോഗിക്കും, ഒരു മിസ് കാള്‍!. സംഭവം രഹസ്യമാണ്, ആര്‍ക്കും ചിലവില്ലാത്ത ഒരു പരിപാടി!.

ഉച്ചയൂണും കഴിഞ്ഞു മുറ്റത്തൊന്നു ഉലാത്തുമ്പോള്‍ ടെറസ്സിലൊന്നു കയറിയാലോ എന്നൊരു മോഹം. ശ്രീമതി കുറെ നാളായി പറയുന്നു: അവിടെ കോവലിന്റെ വള്ളിയെല്ലാം കേടായി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, നിങ്ങളിപ്പോള്‍ അതൊന്നും നോക്കാറേയില്ല. എന്നാ പ്പിന്നെ അതൊന്നു നോക്കിയേക്കാമെന്നും കരുതി പാതി വഴിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഫോണടിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ആ കുന്ത്രാണ്ടത്തിന്റെ ബെല്‍ ശബ്ദം പോരാത്തതിനു ഒരു എക്സ്റ്റേണല്‍ “കുണാപ്പി” ഫിറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അതു കൊണ്ട് അയല്പക്കത്തൊക്കെ കേള്‍ക്കും അതിന്റെ ശബ്ദം!.

കുഞ്ഞിനെ തൊട്ടിയില്‍ കിടത്തി മരുമകള്‍ കുളിമുറിയിലാണെന്നു തോന്നുന്നു. ശ്രീമതി അടുത്ത വീട്ടിലേക്കും മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു!. അധിക സമയം ഫോണടിച്ചാല്‍ കുഞ്ഞുണരും. അപ്പോള്‍ അതിലേറെ പൊല്ലാപ്പാവും. കയറിയ പകുതി ദൂരം വേഗം താഴോട്ടിറങ്ങി ഓടി വന്നു കാളര്‍ ഐഡിയില്‍ നോക്കി. ഏതോ പരിചയമില്ലാത്ത മൊബൈല്‍ നമ്പറാണ്. ഇളയ മകന്‍ ഗള്‍ഫില്‍ നിന്നും വന്നിട്ടുണ്ട്, അവനു പെണ്ണന്വേഷിക്കുന്നുമുണ്ട്. പക്ഷെ ആര്‍ക്കും ലാന്റ് ഫോണ്‍ നമ്പര്‍ കൊടുത്തിട്ടില്ല. അങ്ങേ തലക്കല്‍ നിന്നുമൊരു കിളി മൊഴി.

“ജംഷീദ് സാറിന്റെ വീടാണോ?”
“അതെ”
“സാറുണ്ടോ അവിടെ”
“ഇല്ല ,പുറത്തു പോയി”
“ഇതു ബിര്‍ലാ ഗ്രൂപ്പില്‍ നിന്നാ”
“ആര്?” ഞാന്‍ മനസ്സിലാവാത്ത പോലെ ചോദിച്ചു.
“സര്‍, ടാറ്റ ബിര്‍ല കേട്ടിട്ടില്ലെ?”
“അവരൊക്ക മരിച്ചു പോയില്ലെ?” അപ്പോള്‍ അങ്ങിനെ പറയാനാ തോന്നിയത്.
പെങ്കൊച്ച് വല്ലാതായി.
“അതല്ല സര്‍, അവിടെ ജംഷീദ് സര്‍ ഗള്‍ഫിലല്ലെ?,ബിര്‍ലാ ഗ്രൂപ്പില്‍ ഇന്‍ വെസ്റ്റു ചെയ്യുന്ന...”
മുഴുവനാക്കാന്‍ സമ്മതിച്ചില്ല അതിനു മുമ്പെ ഞാനിടക്കു കയറി.
“എവിടുന്നാ ഈ നമ്പരൊക്കെ തപ്പിപ്പിടിച്ച് വിളിക്കുന്നത്?, ഇന്‍ വെസ്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ താല്പര്യമുണ്ടങ്കില്‍ ഞങ്ങള്‍ ചെയ്തോളാം” അല്പം ഘനത്തില്‍ തന്നെ കാച്ചി.
“അല്ല,സാറിനു താല്പര്യമില്ലെങ്കില്‍ വിട്ടു കള”
“ആ വിട്ടു”. ഞാന്‍ റിസീവര്‍ താഴെ വച്ചു.

ഇവളുമാരെയൊക്കെ ശമ്പളം കൊടുത്തു കാന്‍ വാസ് ചെയ്യാന്‍ വെച്ചിരിക്കുകയാ. അതും ഫോണിലൂടെ. മനുഷ്യന്‍ എന്തെങ്കിലും ഒരു ഏടാ കൂടത്തില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോഴാവും ഈ സാധനം അടിക്കുന്നത് !. എടുത്തില്ലെങ്കില്‍ അത്യാവശ്യ സംഗതി വല്ലതുമാണെങ്കില്‍ കുഴഞ്ഞതു തന്നെ.

മൊബൈലിലുമുണ്ട് ഇതു പോലത്തെ കച്ചവടം. സ്ഥിരമായി മൊബൈല്‍ കമ്പനിയില്‍ നിന്ന് കാളര്‍ ട്യൂണായി പാട്ട് വേണോ എന്ന പ്രി റിക്കാര്‍ഡഡ് വോയ്സ് മെസ്സേജ് വന്ന് അവസാനം ആ നമ്പരിനു ഒരു ആമ്പുലന്‍സ് സൈറന്റെ റിങ്ങ് ടോണ്‍ വെച്ചു കൊടുത്തു. ഇപ്പോള്‍ ആ ശബ്ദം കേട്ടാല്‍ എടുക്കാറില്ല!.

ഒരു വര്‍ഷം പോയതറിയാതെ !.

2010-06-03T07:01:00.004+05:30

2009 മെയ് 14 നു ആദ്യത്തെ പോസ്റ്റെഴുതുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല ഒരു വര്‍ഷം തുടര്‍ച്ചയായി എന്തെങ്കിലും കുത്തിക്കുറിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്നും ഇത്രയും ആള്‍ക്കാരുമായി പരിചയപ്പെടുമെന്നും!.
ഈ ബൂലോകത്തേക്ക് ആദ്യമായി ഒരു കമന്റടിക്കാരനായി കടന്നു വന്ന എനിക്ക് പിന്നെ പിന്നെ പലരുടെയും ബ്ലോഗുകള്‍ വായിച്ച് ഒരു തരം ലഹരി കയറുകയായിരുന്നു. എന്നെ ആദ്യമായി ഇതിനു പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ച എന്റെ സുഹൃത്ത് അയര്‍ലന്റിലുള്ള ദീപക് രാജ് ധാരാളം ബ്ലോഗുകള്‍ എഴുതി ഈ പരിപാടി നിര്‍ത്തിയിരിക്കയാണ്.

പിന്നീട് പരിചയപ്പെട്ട പലരില്‍ നിന്നുമായി പലതരം സഹായങ്ങള്‍ ലഭിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നതിനാല്‍ എന്റെ ബ്ലോഗ് ഇന്നീ കാണുന്ന രൂപത്തിലായി. അതിനു മുള്ളൂക്കാരന്‍ പരോക്ഷമായി എന്നെ വളരെയധികം സഹായിച്ചു. ഹെഡറുണ്ടാക്കാന്‍ ഹാഷിമും ലേ ഔട്ടിനെപ്പറ്റി പറഞ്ഞു തന്ന ഭായിയും .

പിന്നീട് പരിചയപ്പെട്ട കൊട്ടോട്ടിക്കാരന്‍ സാബു നേരിട്ട് ഫോണ്‍ ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. തുടര്‍ന്നു അദ്ദേഹം നേരില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അതു പോലെ തന്നെ എന്റെ അടുത്ത നാട്ടുകാരി സാബിറ ബ്ലോഗിലൂടെ പരിചയപ്പെട്ട് പിന്നീട് കുടുംബ സുഹൃത്തായി മാറുകയും അവരുടെ വീട്ടില്‍ സഹോദരന്റെ കല്യാണത്തിനു ക്ഷണിക്കാന്‍ നേരിട്ടു വരികയും ഫാമിലിയോടു കൂടി ആ മംഗള കര്‍മ്മത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ എനിക്കു കഴിയുകയും ചെയ്തു.

പിന്നെ നമ്മുടെ നുറുങ്ങ് ( ഹാറൂണ്‍ സാഹിബ് )പരിചയപ്പെട്ട ശേഷം അവസരം കിട്ടുമ്പോഴെല്ലാം ഫോണില്‍ സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അതൊരു പതിവു തന്നെയായി. പല സുഹൃത്തുക്കളും ബ്ലോഗിലൂടെയുള്ള പരിചയം ഇ-മെയിലിലൂടെയും തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വളരെ വൈകി മാത്രം പരിചയപ്പെട്ട കൂതറ ഹാഷിം, യാതൊരു കൂതറ സ്വഭാവവുമില്ലാത്ത ഒരു കൊച്ചു പയ്യനാണെന്നു നേരില്‍ കണ്ടു ബോദ്ധ്യമായി!.

കോഴിക്കോട്ടുകാരന്‍ ജിത്തു എന്ന സുജിത് , പഴയസുഹൃത്തുക്കള്‍ കുഞ്ഞൂസ് , കാന്താരിക്കുട്ടി , തണല്‍ ഇസ്മയില്‍ , കൂട്ടുകാരന്‍ ഹംസ, സിനു , ആദില, സപ്ന ജോര്‍ജ്ജ് അങ്ങിനെ എണ്ണിയാലൊടുങ്ങാത്ത എത്രയോ പേര്‍ എന്നെ സ്വാധീനിച്ചിരിക്കുന്നു!.

ഇനിയും പേരെടുത്തു പറയാന്‍ വിട്ടു പോയ എന്റെ സകല സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കും കമന്റുകള്‍ നല്‍കി എന്നെ പ്രൊത്സാഹിപ്പിച്ച എന്റെ എല്ലാ വായനക്കാര്‍ക്കും ഈ അവസരത്തില്‍ എനിക്കുള്ള നന്ദി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

Sold: An MTV EXIT Special by Nirmala Nair.

2010-05-12T06:43:00.002+05:30

മനുഷ്യക്കടത്തിനെക്കുറിച്ച് ലോകത്തിനെ അറിയിച്ച നിര്‍മലാ നായരെപ്പറ്റിയുള്ള കേരള കൌമുദിയില്‍ വന്ന ഒരു ലേഖനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ നമ്മുടെ ബ്ലോഗര്‍ കുഞ്ഞൂസ് തയ്യാറാക്കിയ ലേഖനം മാണിക്യം പോസ്റ്റ് ചെയ്തത് ആല്‍ത്തറ യില്‍ വായിച്ചു.
ഹ്യുമന്‍ ട്രാഫിക്കിംഗ് നമുക്ക് അത്ര പരിചിതമല്ല. അതുകൊണ്ടാവണം, "സോള്‍ഡ്" എന്ന ഡോക്യുമെന്‍ററിക്ക് മലയാളത്തില്‍ പരിഭാഷയുണ്ടായിട്ടും പ്രചാരം കിട്ടാതെ പോയത്.
തന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി ഈ വിപത്തിനെക്കുറിച്ച് സമൂഹത്തിനുള്ള അഞ്ജതയാണെന്ന് നിര്‍മല പറയുന്നു. മനുഷ്യക്കടത്ത് എന്നത് പെണ്‍കുട്ടികളെ വേശ്യാവൃത്തിക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത് മാത്രമാണെന്നും സമൂഹത്തില്‍ ഒരു ധാരണയുണ്ട്. കെട്ടിട നിര്‍മാണത്തിനും ഫാക്ടറി ജോലിക്കും മറ്റുമായി കുട്ടികളും മുതിര്‍ന്നവരുമായ അനേകായിരം പേരെ കൊണ്ടുവന്ന് ഭക്ഷണവും വസ്ത്രവും നല്‍കാതെയും ഉറങ്ങാന്‍ അനുവദിക്കാതെയും പീഡിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യാവകാശം നിഷേധിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യരുടെ കദനകഥകള്‍ പുറംലോകത്തെ അറിയിക്കുകയും മനുഷ്യക്കടത്ത് എന്ന ആധുനിക അടിമത്ത വ്യവസായത്തിനെതിരെ ബോധവല്‍ക്കരണം നടത്തുകയുമാണ് എം.ടി.വി എക്സിറ്റിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനം.
ഇപ്പോള്‍ ഭര്‍ത്താവിനോടൊപ്പം മുംബയില്‍ താമസിക്കുന്ന നിര്‍മല, പാലക്കാടു സ്വദേശി ശശിധരന്റെയും ചന്ദ്രികയുടെയും ഏക മകളാണ്. വളര്‍ന്നതും പഠിച്ചതും ഡല്‍ഹിയിലാണെങ്കിലും മലയാളത്തനിമയോടെയുള്ള ജീവിതം. ചെറിയ വയസ്സില്‍ ആരംഭിച്ച കഥകളി പഠനം, ഡല്‍ഹി യൂണിവേഴ്സിറ്റിയില്‍ സോഷ്യോളജി വിദ്യാര്‍ത്ഥിനി ആയിരിക്കുമ്പോള്‍ സാമൂഹ്യ പ്രതിബദ്ധതയുള്ള തെരുവുനാടകങ്ങളിലേക്കുള്ള ചുവടുമാറ്റം, എല്ലാത്തിനും പിന്തുണയുമായി മാതാപിതാക്കളും. തുടര്‍ന്ന് അഹമ്മദാബാദിലെ നാഷണല്‍ ഇന്‍സ്റ്റിട്ട്യൂട്ട് ഓഫ് ഡിസൈനില്‍ ഫിലിം ആന്‍ഡ്‌ വീഡിയോ കമ്മ്യുണിക്കേഷനില്‍ ബിരുദാനന്തര ബിരുദം. ആ കാലഘട്ടത്തില്‍ നിര്‍മിച്ച പല ഷോര്‍ട്ട് ഫിലിമുകളും നിര്‍മലയിലെ പ്രതിഭയെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നവയായിരുന്നു.

ഈ വിവരം എത്രയും കൂടുതല്‍ ആളുകളിലേക്ക്‌ എത്തിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍,അവരെ ബോധവാന്മാരാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍...... .. ..

Sold: An MTV EXIT Special

from: Nirmala Nair

Synopsis: MTV EXIT present sold, a gripping documentary presented by Indian actress and UNFPA Ambassador, Lara Dutta. The Program introduces the tragedy of trafficking in South Asia where thousand of young girls and boys are sold into modern-day slavery. It features Pramila, an 18 year old girl who was trafficked from Nepal to a brothel in Pune ; Afsana, a 16 year old who was trafficked from her village in Bangladesh into forced domestic servitude in Kolkata; and Zakir who was just 11 when he was trafficked by his aunt into a zari factory. Their stories are told alongside those of other people from the trafficking chain including a middleman who preyed on young women in Mumbai before selling them brothels, a zari factory owner who has witnessed trafficking and exploitation and an inspirational trafficking survivors, Sarita who works as a border guard looking out for potential victims and traffickers. Sold provides a compelling look

into this dark, inhuman, and exploitative world and shows how each one of us can help to prevent modern-day slavery.

View this

movie at cultureunplugged.com

എന്റെ ലോക്കല്‍ ഗാര്‍ഡിയന്‍.

2010-05-04T07:55:00.003+05:30

ഞായറാഴ്ച (മെയ് 2) രാവിലെ യാദൃശ്ചികമായാണ് ആ ഫോണ്‍ കാള്‍ വന്നത്. ലാന്റ് ലൈനില്‍ ഈയിടെയായി ആരും അങ്ങിനെ വിളിക്കാറില്ല. കാളര്‍ ഐ.ഡി നോക്കിയേ സാധാരണ ഫോണെടുക്കാറുള്ളൂ. ധൃതില്‍ റിസീവറെടുത്തു.
അങ്ങേ തലക്കല്‍ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ “ പുളിക്കല്‍ കുഞ്ഞഹമ്മദ് കാക്ക ഇന്നു രാവിലെ മരിച്ചു, മയ്യത്ത് 4 മണിക്കെടുക്കും”. ആരാണ് സംസാരിക്കുന്നതെന്നു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ പയ്യന്‍ പരിചയപ്പെടുത്തി: “ അബു കാക്കാന്റെ മോനാണ്”. കുറെ സമയം കഴിഞ്ഞാണോര്‍ത്തത്, പഴയ സ്ഥലത്തു തന്നെയല്ലെ എന്നു ചോദിച്ചില്ല. കാളര്‍ ഐ.ഡിയില്‍ നോക്കി നമ്പര്‍ കണ്ടു പിടിച്ചു തിരിച്ചു വിളിച്ചു. “ഫറോക്കില്‍ തന്നെയല്ലെ?” . അതെയെന്നു മറുപടി കിട്ടി . 4 മണിക്കെന്നു വീണ്ടും ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു ആ പയ്യന്‍.

പെട്ടെന്ന് എന്തൊക്കെയോ ഓര്‍മ്മകള്‍ മനസ്സിലൂടെ കടന്നു പോയി. ഒരു 45 വര്‍ഷം പിന്നിലേക്ക് !.
*******************************************
പത്താം ക്ലാസ് പാസായി കോളേജില്‍ ചേര്‍ന്ന് വീട്ടില്‍ നിന്നകന്നു കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ലോഡ്ജിലും പിന്നെ ഹോസ്റ്റലിലും അങ്ങിനെ മാറി മാറി പരീക്ഷണം നടത്തി ഡിഗ്രി ഒന്നാം വര്‍ഷം വരെ തള്ളി നീക്കി. വീട്ടില്‍ ഉമ്മ തനിച്ചാണെന്ന സങ്കടം വല്ലാതെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അങ്ങിനെയാണ് ഉമ്മയെയും കൂടെ താമിസിപ്പിക്കുന്ന ചിന്ത വന്നത്.

കുഞ്ഞഹമ്മദ് സാഹിബ് എന്റെ നാട്ടുകാരനാണ്, അദ്ദേഹം അന്ന് വയനാട്ടില്‍ സപ്ലൈ ഓഫീസറാണ്. കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സൌകര്യം മാനിച്ചു ഫാറൂഖ് കോളേജിനടുത്തു ക്വാര്‍ട്ടേഴ്സില്‍ താമസിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം വേറെ വീട്ടിലേക്ക് അടുത്ത് താമസം മാറ്റുകയാണെന്നും ഇപ്പോള്‍ താമസിക്കുന്നത് ഉടനെ ഒഴിയുമെന്നും പറഞ്ഞു.

അങ്ങിനെയാണ് ഉമ്മയെയും കൂട്ടി നാട്ടിലെ വീടും പൂട്ടി എല്ലാം വാരി വലിച്ച് ഒരു 48 മോഡല്‍ ഹിന്ദുസ്ഥാന്‍ ടാക്സി കാറില്‍ ഫറോക്കിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടത്. വീട്ടിലെ വളര്‍ത്തു പൂച്ചയെ അടക്കം ഒരു പെട്ടിയില്‍ കൂടെ കയറ്റി. പോകുന്ന പോക്കില്‍ ചേളാരിയില്‍ വെച്ച് ഹിന്ദു പത്രക്കാരുടെ വിമാനവും കണ്ടു. അവിടത്തെ എയര്‍ സ്ട്രിപ്പിലായിരുന്നു വിമാനം വഴി അന്ന് പത്രം ഇറക്കിയിരുന്നത്.

കുഞ്ഞഹമ്മദ് സാഹിബിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ കൂടെ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞു. ഉമ്മാക്ക് അവിടം നല്ല ഇഷ്ടമായി. എല്ലാം ഒന്നു പരിചയമായ ശേഷം വീട് ഞങ്ങള്‍ക്കൊഴിഞ്ഞു തന്നു അവര്‍ കുറച്ചകലെ വേറെ വീട്ടിലേക്ക് മാറി. എന്നും എന്തിനും ഒരു സഹായമായി ആ കുടുംബം അവിടെയുള്ളതൊരു സമാധാനമായി. എന്ത് പ്രശ്നമുണ്ടായാലും ആദ്യം ഓടിച്ചെല്ലുക അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുത്തേക്കായിരുന്നു. ഒരിക്കല്‍ അബദ്ധത്തില്‍ പൂച്ചയെ ചവുട്ടിയ ഉമ്മായുടെ കാലില്‍ പൂച്ചയുടെ കടിയേറ്റ് മുറിവുണ്ടാവുകയും അപ്പോഴൊക്കെ ഉമ്മാനെ ശുശ്രൂഷിക്കാനും എനിക്ക് ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കാനുമൊക്കെ ആ കുടുംബം വല്ലാതെ സഹായിച്ചു. ഒരു പിതാവിനെപ്പോലെ എല്ലാ കാര്യത്തിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങല്‍ എന്നെ വല്ലാതെ സ്വാധീനിച്ചിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ പടി പടിയായുള്ള ഔദ്യോഗികമായുള്ള ഉയര്‍ച്ചകള്‍ എപ്പോഴും പറഞ്ഞു തരാറുണ്ടായിരുന്നു. എസ്.എസ്.എല്‍.സി പാസായി ഒരു ക്ലര്‍ക്കായി മുതലുള്ള സര്‍വ്വീസ് ഹിസ്റ്ററി എനിക്കു പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുണ്ട്. ഏറ്റവുമൊടുവില്‍ ഒരു ഡപ്യൂട്ടി കലക്റ്ററായാണ് അദ്ദേഹം ജോലിയില്‍ നിന്നു വിരമിച്ചത്. പഴയ വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രി ബീരാന്‍ സാഹിബും ഇദ്ദേഹവും സഹപാഠികളും കൂട്ടുകാരുമായിരുന്നു.

കോളേജില്‍ നിന്നും പോന്ന ശേഷവും പലപ്പോഴും അവരെ കാണാന്‍ പോവുകയും ആ ബന്ധം നില നിര്‍ത്തുകയും ചെയ്തിരുന്നു.അപ്പോഴേക്കും അദ്ദേഹം അവിടെ തന്നെ വീടുണ്ടാക്കി സെറ്റില്‍ ചെയ്തിരുന്നു. സ്വന്തം ബന്ധുക്കളേക്കാള്‍ ഒരു പ്രത്യേക അടുപ്പം ആ കുടുംബവുമായി നില നിന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ സൈനബ താത്തയും എന്റെ നാട്ടുകാരിയായതിനാല്‍ ഞങ്ങളുടെ കുടുംബകാര്യങ്ങളിലും അവര്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു പോന്നു. എന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ഞാനും ഭാര്യയും ഉമ്മയും കൂടി ഒരിക്കല്‍ അവരെ കാണാന്‍ പോയതും അന്നു ഞങ്ങള്‍ക്ക് സ്വതന്ത്രമായി ടൌണില്‍ പോയി സിനിമയും കണ്ട് കറങ്ങാന്‍ അവര്‍ അവസരമുണ്ടാക്കിയതും വളരെ രസകരമായിരുന്നു. “ഞങ്ങള്‍ക്ക് പല പഴയ കാര്യങ്ങളും സംസാരിക്കാനുണ്ട്, നിങ്ങള്‍ എവിടെയാച്ചാ പോയി പതുക്കെ വന്നാല്‍ മതി” എന്ന് പറഞ്ഞു ഉമ്മായെ കൂടെ പിടിച്ചിരുത്തി ഞങ്ങളെ ടൌണിലേക്ക് വിട്ടു. അന്ന് 2 സിനിമകളും കണ്ട് ലോഡ്ജില്‍ തങ്ങിയ ഞങ്ങള്‍ പിറ്റേന്നാണ് അവരുടെ വീട്ടില്‍ തിരിച്ചെത്തിയത്. ഇടക്ക് ഫോണില്‍ ബന്ധപ്പെട്ട് തങ്ങുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞിരുന്നുവെന്നു മാത്രം.

പിന്നീട് സൈനബ താത്തയുടെ മരണവിവരം അറിഞ്ഞു അവിടെ പോയിട്ടുണ്ട്. കാലം പിന്നെയും കടന്നു പോയി. കുഞ്ഞഹമ്മദ് സാഹിബ് വീണ്ടു വിവാഹിതനായി. നാട്ടില്‍ വരുമ്പോല്‍ അദ്ദേഹം ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലും വന്നിരുന്നു. പിന്നീട് എന്റെ ഉമ്മ മരിച്ചപ്പോഴും അദ്ദേഹം വീട്ടില്‍ വന്നിരുന്നു.
**************************************
ബസ് ഫറോക്ക് ചുങ്കത്തെത്തിയപ്പോഴാണ് ഓര്‍മ്മയില്‍ നിന്നുണര്‍ന്നത്. പഴയ കലാലയത്തിലേക്കുള്ള വഴി. റോഡൊക്കെ വീതി കൂടിയിരിക്കുന്നു. കോളേജ് ഭാഗത്തേക്ക് കുറച്ച് സമയം ബസ് കാത്തു നിന്നപ്പോഴേക്കും ഒരു ഓട്ടൊ കിട്ടി. എന്തെല്ലാം മാറ്റങ്ങള്‍ !.പണ്ട് സയാഹ്ന സവാരിക്കെന്നും പറഞ്ഞു കറങ്ങിയിരുന്ന സ്ഥലങ്ങളെല്ലാം കണ്‍ മുമ്പിലൂടെ മിന്നിപ്പാഞ്ഞു. ഇപ്പോള്‍ അതൊന്നും നോക്കാനുള്ള മൂഡിലല്ല. സമയം മൂന്നരയോടടുത്തിരിക്കുന്നു. ഓട്ടോക്കാരനോട് ഏകദേശ വഴി പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. വെക്കേഷനായിട്ടും കോളേജ് ഗയിറ്റ് മലര്‍ക്കെ തുറന്നു വെച്ചിരിക്കുന്നു. മരിച്ച വീട്ടിലേക്ക് വാഹനങ്ങള്‍ പോകാനുള്ള സൌകര്യമോര്‍ത്തായിരിക്കും!. അന്നത്തെ ആ രാജാ ഗേറ്റ് ഇന്നും പ്രൌഢ ഗംഭീര്യത്തോടെ നില്‍ക്കുന്നു. ഗേറ്റിലൂടെ പോകാവുന്നേടത്തോളം ദൂരം ഓട്ടോയില്‍ പോയി . പിന്നെ ഇറങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും പല വാഹനങ്ങളും അതു വഴി വരുന്നത് കണ്ടു. അങ്ങിനെ പഴയ സ്ഥലം ഒരു വിധം മനസ്സിലാക്കി. അങ്ങോട്ടു നടന്നു. നാട്ടുകാരും അല്ലാത്തവരുമൊക്കെയായി വന്‍ ജനക്കൂട്ടം.

മുമ്പു അദ്ദേഹം താമസിച്ചിരുന്ന വീട്ടിനു പുറകിലായി വലിയൊരു വീട്. ഒരു മകന്റെയാണ്. അവിടെയാണ് കിടത്തിയിരിക്കുന്നത്. പള്ളിയിലേക്കെടുക്കാന്‍ സമയമായി തുടങ്ങിയതിനാല്‍ മയ്യത്തിന്റെ മുഖം കാണാനൊത്തില്ല!. വെള്ളത്തുണിയില്‍ കഫം ചെയ്ത ശരീരം കണ്ടു, അല്ലെങ്കിലും ആ മുഖത്തേക്കു നോക്കാന്‍ കഴിയില്ല. മയ്യത്തിന്റെ കൂടെ നേരെ പള്ളിയിലേക്കു നടന്നു. പള്ളിയില്‍ വെച്ച് പഴയ പല മുഖങ്ങളും കണ്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൂന്നാണ്‍ മക്കളെയും.

അസര്‍ നമസ്ക്കാരത്തിനു ശേഷം ജനാസ നമസ്കാരവും കഴിഞ്ഞു. നേരെ ഖബര്‍ സ്ഥാനത്തേക്ക്.......എല്ലാവരും പല വഴി പിരിഞ്ഞു. വീണ്ടും പഴയ ഓര്‍മ്മകളുമായി നാട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു. ഇതു പോലെ ഒരു നാള്‍ എനിക്കും മടങ്ങേണ്ടി വരും!..........സവ്വശക്തന്‍ അതു വരെ നന്നായി ജീവിക്കാന്‍ ശക്തി തരട്ടെ!.

BROADEN YOUR MIND!

2010-04-11T08:03:00.001+05:30

ഒരു സുഹൃത്തില്‍ നിന്നും കിട്ടിയ മെയിലുപയോഗിച്ചുണ്ടാക്കിയ സ്ലൈഡ് ഷോ!. നമ്മള്‍ ഓരോ വസ്തുവേയും എങ്ങിനെ നോക്കിക്കാണുന്നു.
ഈ ചിത്രകാരന്റെ ഭാവന നോക്കുക. വളര ശ്രദ്ധാപൂര്‍വ്വം നോക്കിയാല്‍ പലതും മനസ്സിലാവും.
ഇതൊരു വീഡിയോ ആയും പോസ്റ്റിയിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെ നോക്കുക.

വീക്ഷണ വിശേഷം!

2010-04-10T19:38:00.010+05:30

സുഹൃത്തുക്കളെ ,നമ്മുടെ ബ്ലോഗര്‍ കുഞ്ഞൂസ് എനിക്കയച്ചു തന്ന ഒരു മെയില്‍ ഫോര്‍വാര്‍ഡില്‍ നിന്നു ഞാനുണ്ടാക്കിയ ഒരു വീഡിയോയാണിത്.
ഈ ചിത്രങ്ങള്‍ ഒന്നു സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയാല്‍ ഈ കലാകാരന്റെ ഭാവനയുടെ വ്യാപ്തി മനസ്സിലാവും. വീക്ഷണ കോണം അകലേക്കു നീങ്ങുന്തോറും അതിന്റെ വ്യാപ്തി വര്‍ദ്ധിച്ചു വരുന്നു!. ശ്രദ്ധിച്ചു കാണുക. ഇതിലെ പശ്ചാത്തല സംഗീതമായി ഞാനുപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് നമ്മുടെ കൊട്ടോട്ടിക്കാരന്റെ ഫ്ലൂട്ടാണ്.
ഇതിന്റെ ഒരു സ്ലൈഡ് ഷോ കാണാന്‍ ഇവിടെ നോക്കുക.

Ahmed Bukhatir - Forgive me nasheed

2010-03-07T20:42:00.004+05:30

Forgive Me English Nasheed Lyrics: Today, upon a bus, I saw a girl with golden hair. And wished
I was as fair. When suddenly she rose to leave, I saw her hobble down the aisle.
She had one leg
and............

എന്റെ കണ്ണട.

2010-03-04T21:51:00.009+05:30

സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞ് വെറുതെ ആലസ്യത്തിലൊന്നു കിടന്നപ്പോഴാണ് മിന്നു മോള്‍ ഹോം വര്‍ക്കും കൊണ്ട് വന്നത്. അല്ലെങ്കിലും ഈ യു.കെ.ജിക്കാര്‍ക്കൊക്കെ എന്തു ഹോം വര്‍ക്കാ?. അവള്‍ പുസ്തകം കൊണ്ടു വന്നപ്പോള്‍ കൂടെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചിരുന്ന എന്റെ കണ്ണടയുമുണ്ട്. അവള്‍ക്കറിയാം കണ്ണടയില്ലാതെ എനിക്കൊന്നും പറ്റില്ലെന്ന്.

നാലു വരി കോപി പുസ്തകത്തിലെ moon light-ഉം ,sun light-um രണ്ടു വരി കോപിയിലെ ഘടികാരവും ,ചവണയും എഴുതല്‍ കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും ഒന്നു ചെരിഞ്ഞു കിടന്നു. പിന്നെ എപ്പോഴാണൊന്നു മയങ്ങിയതെന്നോ കണ്ണട എവിടെയാണ് വെച്ചതെന്നോ ഓര്‍മ്മയുണ്ടായില്ല. പിന്നീടെപ്പോഴോ മൊബൈലടിച്ചപ്പോല്‍ ധൃതിയില്‍ എണീറ്റത് കണ്ണടമേല്‍ കൂടെയായിപ്പോയി! “ക്ടും” എന്നൊരു ശബ്ദം. നോക്കിയപ്പോല്‍ അതിന്റെ രണ്ട് കാലും വേറിട്ടിരിക്കുന്നു. ഇനിയിപ്പൊ എന്തു ചെയ്യും. വ്യക്തമായി എന്തെങ്കിലും കാണണമെങ്കില്‍ ഇവന്‍ വേണമല്ലോ?. വെള്ളെഴുത്തു തുടങ്ങിയ കാലം മുതല്‍ വെക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതാ. ഇടക്കൊക്കെ പവര്‍ വിത്യാസപ്പെടുമ്പോള്‍ മാറ്റുമെന്നല്ലാതെ ഇവനില്ലാതെ പറ്റില്ല. ഉറങ്ങുമ്പോഴും കുളിക്കുമ്പോഴും മാത്രമെ അഴിച്ചു വെക്കാറുള്ളു !.

ഇനി ടീവിയില്‍ വല്ലതും കാണണമെങ്കിലും ഭക്ഷണം കഴിക്കാനുമൊക്കെ കണ്ണടയില്ലാതെ പറ്റില്ലല്ലോ?. മേശപ്പുറത്ത് ഒരു റീഡിങ്ങ് ഗ്ലാസ്സുണ്ട്. പക്ഷെ അതിന്റെ പവര്‍ ശരിയാവില്ല. അത് കമ്പ്യൂട്ടര്‍ മോണിറ്ററില്‍ നോക്കാന്‍ മാത്രമേ ഉപയോഗിക്കാറുള്ളൂ. കണ്ണടയുടെ രണ്ടു കാലും കുറ്റിയില്‍ തന്നെ മുറിഞ്ഞതാ. ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ പറ്റുന്നില്ല. ഒരു എലാസ്റ്റിക്കിന്റെ കഷ്ണം വെച്ചു കെട്ടി നോക്കി. എന്നിട്ടത് തലയില്‍ കൂടിയിട്ടു. ഇപ്പോള്‍ ഒരു വിധം കാണാന്‍ പറ്റും, എന്നാല്‍ ഗ്ലാസ്സ് കണ്‍ പീലികളില്‍ തട്ടുന്നു. ഒരു പെന്‍സിലെടുത്ത് കണ്ണുകള്‍ക്ക് സമാന്തരമായി മുകളില്‍ വെച്ചു . ഇപ്പോള്‍ ഒരു വിധം തരക്കേടില്ല!. പക്ഷെ ശ്രീമതി നിന്നു ചിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അവളങ്ങിനെയാ. തള്ളക്കും മോള്‍ക്കും എന്നെ കളിയാക്കാനേ നേരമുള്ളു. ടീവി പരിപാടി തല്‍ക്കാലം വേണ്ടെന്നു വെച്ചു, അല്ലാതെ നിവൃത്തിയില്ല. ഭക്ഷണം പിന്നെ വായിലേക്ക് വഴിയറിയുന്നത് കൊണ്ട് വിഷമമില്ല !. രാത്രി കഞ്ഞിയേ കഴിക്കാറുള്ളൂ. അതു കൊണ്ടെളുപ്പമായി. ഇനി രാത്രി കുറച്ചു നേരം കമ്പ്യുട്ടറില്‍ ചിലവഴിക്കണം. അതിനു പക്ഷെ ആ റീഡിങ്ങ് ഗ്ലാസ്സ് ധാരാളം മതി. ഇനി ബാക്കി കാര്യങ്ങള്‍ രാവിലെ മതി.

പക്ഷെ രാവിലെ പുറത്തിറങ്ങി നടക്കാന്‍ അല്പം പ്രയാസം. ഈ റീഡിങ്ങ് ഗ്ലാസ്സും വെച്ചെന്തു ചെയ്യും. എല്ലാം കൂടി ഒരു പുക മൂടിയ പോലെ. ഇനി ടൌണില്‍ പോയി കണ്ണട ശരിയാക്കാതെ രക്ഷയില്ല. ലെന്‍സിന്നു കുഴപ്പമില്ലല്ലോ ,ആ കാശ് ലാഭിക്കാം. പൊതുവെ പിശുക്കനായ തനിക്ക് അതൊന്നും ആരും പറഞ്ഞു തരേണ്ട!. ടൌണിലേക്ക് മൂന്നു കിലോ മീറ്ററുണ്ട്. ഈയിടെയായി എല്ലാ യാത്രകളും വണ്ടിയിലാ. പക്ഷെ ഈ കണ്ണട പ്രശ്നം കൊണ്ടു വണ്ടിയോടിക്കാനും പറ്റില്ല. ബസ്സിലോ ഓട്ടോയിലോ പോവണമെങ്കിലും കവല വരെ നടക്കണം. കയറ്റവുമാണ്. ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം കവല വരെ വണ്ടി കൊണ്ടു പോകാം. അതവിടെയിട്ട് ബസ്സിലോ ഓട്ടോയിലോ പോകാം . പ്രശ്നമില്ല. അപ്പോഴേക്കും മറ്റൊരു പ്രശ്നം . മിന്നു മോള്‍ക്കിന്നു സ്കൂള്‍ വണ്ടിയില്‍ പോവണ്ട. ഉപ്പാന്റെ വണ്ടിയില്‍ പോയാല്‍ മതിയെന്നായി. അവള്‍ കരയാന്‍ തുടങ്ങി. സാധാരണ അവള്‍ സ്കൂളില്‍ പോയിട്ടെ എവിടെയെങ്കിലും പോവാറുള്ളു. ഇനിയിപ്പൊ എന്തു ചെയ്യും . പോവുക തന്നെ. വണ്ടി കവലയിലിട്ടു റോഡ് ക്രോസ്സു ചെയ്തു വേണം സ്കൂളിലെത്താന്‍. ഒരു കണ്ണട വരുത്തി വെച്ച വിന.
വണ്ടിയവിടെയിട്ടു മോളെയും കൊണ്ടു സ്കൂളിലേക്കു നടക്കുമ്പോഴതാ കസിന്‍ ബഷീര്‍ മൊബൈലില്‍ കുത്തി മേലോട്ടും താഴോട്ടും നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു.

അവനും ടൌണിലേക്കാ. അപ്പോ ഇനി വണ്ടി അവനോടിച്ചോളും . കണ്ണട നന്നാക്കി തിരിച്ച് പോരികയും ചെയ്യാം. മോളെ സ്കൂളിലാക്കി അവനെയും കൊണ്ടു ടൌണിലേക്കു പോയി. ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് പാര്‍ക്കു ചെയ്യിച്ച് ചാവിയും വാങ്ങി കണ്ണട ഷോപ്പും നോക്കി നടന്നു. അപ്പോഴും ഒരലങ്കാരത്തിനു മുഖത്ത് ആ റീഡിങ്ങ് ഗ്ലാസുണ്ടായിരുന്നു. ടൌണില്‍ ഓരം പറ്റി നടക്കാന്‍ നന്നേ കഷ്ടപ്പെട്ടു, കണ്ണട ഷോപ്പു കണ്ടെത്താനും!.

ഭാ‍ഗ്യത്തിനു എന്റെ പക്കലുള്ള ലെന്‍സിന്നു പറ്റിയ ഫ്രെയിം കിട്ടി. ഇല്ലെങ്കില്‍ ധന നഷ്ടവും സമയ നഷ്ടവും വേറെ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നേനെ. പുതിയ ഫ്രെയിമില്‍ പഴയ ഗ്ലാസ്സ് ഫിറ്റ് ചെയ്തു കിട്ടിയപ്പോള്‍ സമധാനമായി. ഇപ്പോള്‍ മാലോകരെ നന്നായി കാണാം. കുറച്ചു സമയം അനുഭവിച്ച പ്രയാസമോര്‍ക്കുമ്പോള്‍!........അപ്പോള്‍ ജന്മനാ അന്ധരായവരുടെ ഗതിയെന്തായിരിക്കും?.

A Guy who got into Google - Naresh Karutura

2010-03-03T00:08:00.000+05:30

This is an information received by E-mail and I would like to share it with my readers.

Naresh Karutura has just graduated from IIT Madras in Computer Science and has joined Google, Bangalore.

You may ask, what's so special about this 21-year-old when there are hundreds of students passing out from various IITs and joining big companies like Google?

Naresh is special. He has no legs and moves around in his powered wheel chair. (In fact, when I could not locate his lab, he told me over the mobile phone, 'I will come and pick you up'. And in no time, he was there to guide me). His parents are illiterate.

Ever smiling, optimistic and full of spirit; that is Naresh. He says, "God has always been planning things for me. That is why I feel I am lucky."

The Story: Read in His own Words Why Naresh Feels He is Lucky.

Childhood in a village

I spent the first seven years of my life in Teeparru, a small village in Andhra Pradesh, on the banks of the river Godavari. My father Prasad was a lorry driver and my mother Kumari, a house wife. Though they were illiterate, my parents instilled in me and my elder sister (Sirisha) the importance of studying.

Another memory that doesn't go away is the floods in the village and how I was carried on top of a buffalo by my uncle. I also remember plucking fruits from a tree that was full of thorns.

I used to be very naughty, running around and playing all the time with my friends.. I used to get a lot of scolding for disturbing the elders who slept in the afternoon.

I also remember finishing my school work fast in class.

January 11, 1993, the fateful day

On the January 11, 1993 when we had the Sankranti holidays, my mother took my sister and me to a nearby village for a family function. As there were no buses that day, my mother took a lift in my father's friend's lorry. As there were many people in the lorry, the driver made me sit next to him, close to the door.

It was my fault; I fiddled with the door latch and it opened wide throwing me out. As I fell, my legs got cut by the iron rods protruding from the lorry. Nothing happened to me except scratches on my legs.

The accident had happened just in front of a big private hospital but they refused to treat me saying it was an accident case. Then a police constable who was passing by took us to a government hospital.

First I underwent an operation as my small intestine got twisted. The doctors also bandaged my legs. I was there for a week. When the doctors found that gangrene had developed and it had reached up to my knees, they asked my father to take me to a district hospital.

There, the doctors scolded my parents a lot for neglecting the wounds and allowing the gangrene to develop. But what could my ignorant parents do? In no time, both my legs were amputated up to the hips. I remember waking up and asking my mother, where are my legs? I also remember that my mother cried when I asked the question. I was in the hospital for three months.

Life without legs

I don't think my life changed dramatically after I lost both my legs. Because all at home were doting on me, I was enjoying all the attention rather than pitying myself. I was happy that I got a lot of fruits and biscuits.

The day I reached back my village, my house was flooded with curious people. They wanted to know how a boy without legs looked! But I was not bothered; I was happy to see so many of them coming to see me, especially my friends! All my friends saw to it that I was part of all the games they played; they carried me everywhere.

God's hand

I believe in God. I feel he plans everything. If it was not for the accident, we would not have moved from the village to Tanuku, a town. There I joined a missionary school, and my father built a house next to the school. Until the tenth standard, I studied in that school.

My sister, my friend

When the school was about to reopen, my parents decided to put my sister also in the same class though she is two years older. They thought she could take care of me if both of us were in the same class. My sister never complained. She would be there for everything. Many of my friends used to tell me, you are so lucky to have such a loving sister. There are many who do not care for their siblings.

She carried me in the school for a few years and after a while, my friends took over the task. When I got the tricycle, my sister used to push me around in the school. My life, I would say, was normal, as everyone treated me like a normal kid. I never wallowed in self-pity. I was a happy boy and competed with others to be on top and the others also looked at me as a competitor.

Inspiration

I was inspired by two people when in school; my Maths teacher Pramod Lal who encouraged me to participate in various local talent tests, and a brilliant boy called Chowdhary, who was my senior. When I came to know that he had joined Gowtham Junior College to prepare for IIT-JEE, it became my dream too. I was school first in 10th scoring 542/600. Because I topped in the state exams, Gowtham Junior College waived the fee for me. Pramod Sir's recommendation also helped. The fee was around Rs 50,000 per year, which my parents could never afford.

Moving to a residential school

Living in a residential school was a big change for me because till then my life centred around home and school and I had my parents and sister to take care of all my needs. It was the first time that I was interacting with society. It took one year for me to adjust to the new life.

There, my inspiration was a boy called K K S Bhaskar who was in the top 10 in IIT-JEE exams. He used to come to our school to encourage us. Though my parents didn't know anything about Gowtham Junior School or IIT, they always saw to it that I was encouraged in whatever I wanted to do.. If the results were good, they would praise me to the skies and if bad, they would try to see something good in that. They did not want me to feel bad. They are such wonderful supportive parents.

Life at IIT- Madras

Though my overall rank in the IIT-JEE was not that great (992), I was 4th in the physically handicapped category. So, I joined IIT, Madras to study Computer Science. Here, my role model was Karthik who was also my senior in school. I looked up to him during my years at IIT- Madras. He had asked for attached bathrooms for those with special needs before I came here itself. So, when I came here, the room had attached bath. He used to help me and guide me a lot when I was here.

I evolved as a person in these four years, both academically and personally. It has been a great experience studying here. The people I was interacting with were so brilliant that I felt privileged to sit along with them in the class. Just by speaking to my lab mates, I gained a lot..

Words are inadequate to express my gratitude to Prof Pandurangan and all my lab mates; all were simply great. I was sent to Boston along with four others for our internship by Prof Pandurangan. It was a great experience.

Joining Google R&D

I did not want to pursue PhD as I wanted to help my parents now. Morgan Stanley selected me first but I preferred Google because I wanted to work in pure computer science, algorithms and game theory.

Why do I say I am lucky?

I get help from total strangers without me asking for it. Once after my second year at IIT, I with some of my friends was travelling in a train for a conference. We met a kind gentleman called Sundar in the train, and he has been taking care of my hostel fees from then on. I have to mention about "Jaipur foot." I was fitted with Jaipur foot when I was in 3rd standard. After two years, I stopped using them. As I had almost no stems on my legs, it was very tough to tie them to the body. I found walking with Jaipur foot very, very slow. Sitting also was a problem. I found my tricycle faster because I am one guy who wants to do things faster.

Surprise awaited me at IIT

After my first year, when I went home, two things happened here at the Institute without my knowledge. I got a letter from my department that they had arranged a lift and ramps at the department for me. It also said that if I came a bit early and checked whether it met with my requirements, it would be good.

Second surprise was, the Dean, Prof Idichandy and the Students General Secretary, Prasad had located a place that sold powered wheel chairs. The cost was Rs 55,000. What they did was, they did not buy the wheel chair; they gave me the money so that the wheel chair belonged to me and not the institute. My life changed after that. I felt free and independent.

That's why I say I am lucky. God has planned things for me and takes care of me at every step. I feel if you are motivated and show some initiative, people around you will always help you. I feel there are more good people in society than bad ones. I want all those who read this to feel that if Naresh can achieve something in life, you can too. (via : email)

The World is Good!!!

ഹാന്‍ഡികാപ് ഡ് !

2010-02-10T10:26:00.004+05:30

കുറെ നാളായി കോഴികളെ അടവെക്കാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. കാരണം, അവ വലുതായി വരുന്ന കാര്യം വലിയ പ്രയാസമായിരുന്നു.
കൂടാതെ കീരി,കാക്ക മുതലായവയുടെ ശല്യം വേറെയും. ഈയിടെ വീണ്ടും ഒരു മോഹം, കോഴികളെ ഒന്നു അടവെച്ചു നോക്കിയാലോ?. അവയുടെ അംഗ സംഖ്യ ഈയിടെയായി കുറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. വലിയ കോഴികളെ പട്ടികളും കീരികളും വല്ലാതെ ഉപദ്രവിച്ചതിനാല്‍ ദിവസം ചെല്ലും തോറും അവയുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിന്നു. അങ്ങിനെയാണ് രണ്ട് കോഴികള്‍ക്ക് മുട്ടകള്‍ അട വെച്ചത്.

ഒന്നിനു 7ഉം മറ്റൊന്നിനു 5ഉം വീതം മുട്ടകള്‍ വെച്ചു കൊടുത്തു. ഒന്നു വെച്ച് ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞിട്ടായിരുന്നു രണ്ടാമത്തേതിനു വെച്ചത്. കലണ്ടറില്‍ തിയതിയും കുറിച്ചു വെച്ചു. 22-ആം ദിവസം ഒന്നു ശ്രദ്ധിക്കണമല്ലോ?.

നാലു ദിവസം മുമ്പ് നമ്മുടെ സീനിയര്‍ കോഴിയുടെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ വിരിഞ്ഞു. എണ്ണം നോക്കുമ്പോള്‍ ഒമ്പത് !, ഇതെങ്ങനെ?. ഒരു പക്ഷെ അടയിരുന്ന ശേഷം വീണ്ടും മുട്ടയിട്ടു കാണും !.പതിവു പോലെ രാവിലെ നെറ്റില്‍ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് മൂത്ത മകള്‍ വന്ന് വിളിക്കുന്നത്. അവളും കുട്ടികളും വന്നിട്ടു രണ്ടു ദിവസമായി. പേരക്കുട്ടികളില്‍ ചെറിയവനു കോഴിക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാണണം. അവന്‍ ആളൊരു വാശിക്കാരനാ, ചെന്നില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ബഹളം വെക്കും. മിന്നു മോളാണെങ്കില്‍ ഉമ്മാന്റെ കൂടെ വീട്ടില്‍ പോയതാ. ഇവര്‍ വന്നപ്പോള്‍ 2 ദിവസത്തെ ലീവെടുത്തതാ !. ആരെങ്കിലും വരുമ്പോഴല്ലെ അവര്‍ക്കു മുങ്ങാന്‍ പറ്റുകയുള്ളൂ!.

അങ്ങിനെ പയ്യന്റെ കൂടെ കോഴിക്കൂടിന്റെ അടുത്തു ചെന്നപ്പോള്‍ അവിടെ കോഴികള്‍ ബഹളം വെക്കുന്നു. വലിയവര്‍ക്കു പുറത്തു ചാടണം. ചെറിയ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് തീറ്റയും വെള്ളവും കൊടുക്കണം. തള്ളക്കോഴി വലിയ ബഹളത്തില്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഓടി നടക്കുന്നു. നമ്മുടെ സുഖമില്ലാത്ത കുഞ്ഞിനെ എല്ലാവരും ചവിട്ടി മെതിക്കുന്നു. അതിനു മറ്റുള്ളവരുടെ കൂടെ നില്‍ക്കാന്‍ പറ്റില്ല.

പതുക്കെ അതിനെ കയ്യിലെടുത്തു. ആകെ ഒരു തണുപ്പ്. തള്ളക്കോഴി തീരെ ചൂടു കൊടുത്തു കാണില്ല. അതിനെ കുറച്ചു നേരം വെയിലത്തു വെച്ചു , അപ്പോള്‍ കണ്ണു മിഴിക്കാനും ചെറിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാനും തുടങ്ങി. കുറേശ്ശെ വെള്ളം കൊടുത്തപ്പോള്‍ കഴിച്ചു. പിന്നെയും കുറെ നേരം അതിനെ കയ്യില്‍ തന്നെ വെച്ചിരുന്നു. ശരീരത്തിന്റെ ചൂടില്‍ അത് തള്ളയുടെ അടുത്തെന്നപോലെ ഇരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കൂടിന്റെ അടുത്തുള്ള മറ്റൊരു അറയില്‍ അതിനെ വെച്ചു. തള്ളയുടെയും മറ്റു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെയും ശബ്ദം കേള്‍ക്കാമല്ലോ.

ഇനി ചോറു വേവുമ്പോള്‍ കുറച്ചു കഞ്ഞി വെള്ളം ഒരു സ്പൂണിലെടുത്തു കൊടുത്തു നോക്കണം. അങ്ങിനെ കഞ്ഞിവെള്ളം കൊടുക്കാമെന്നു കരുതി ചെന്നു നോക്കുമ്പോള്‍ അനക്കമില്ല, അതു മരിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു.

നമ്മുടെ പകല്‍ക്കിനാവന്‍!

2010-02-08T06:00:00.001+05:30

പകല്‍ക്കിനാവന്റെ ഫോട്ടോഗ്രാഫിയെപ്പറ്റി ഏഷ്യാനെറ്റില്‍ വന്നത്.

ഇലക്ട്രിക് ബൈക്കും സൈക്കിളും!

2010-02-01T13:43:00.002+05:30

ഇലക്ട്രിക്ക് ബൈക്കും സൈക്കിളും- എന്റെ പേരക്കുട്ടികള്‍ അന്‍ഫാസ് നാസറും റിസാന്‍ നാസറും കളികളില്‍ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു.

റിസാന്‍ എന്ന വികൃതി!

2010-01-26T21:03:00.004+05:30

എന്റെ പേരക്കുട്ടി റിസാന്‍ നാസര്‍ എന്ന വികൃതിക്കുട്ടന്റെ കുളി സീന്‍!. അവന്‍ ആളൊരു പുലിയാ!

ധൈര്യശാലി മരംക്കൊത്തി!

2010-01-25T21:09:00.004+05:30

ഈ മരം കൊത്തിയുടെ ധൈര്യം സമ്മതിക്കണം!.
അന്ത്യം എന്തായാവോ?

ഇന്നു ഞാന്‍ നാളെ നീ!

2010-01-19T12:04:00.003+05:30

മനുഷ്യ മനസ്സാക്ഷി മരവിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇന്നു ഞാന്‍ നാളെ നീ!.
ഈ ഗതി എല്ലാവര്‍ക്കും വരാം.

TO READ CLICK ON IMAGE

അര്‍ത്ഥ വിത്യാസം!

2010-01-18T19:55:00.001+05:30

ഒരു വാക്കിനു തന്നെ പല അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ ! കുട്ടികള്‍ സംശയം ചോദിച്ചാല്‍ എന്തു ചെയ്യും. കുടുങ്ങിയതു തന്നെ!

അവസാന ശ്വാസം!

2010-01-17T07:45:00.001+05:30

മിനിക്കഥ : മ്യൂസിക് തെറാപ്പി!

2010-01-12T19:44:00.002+05:30

ബസ്റ്റാന്റിന്റെ സൈഡില്‍ ചെറിയ ആള്‍ക്കൂട്ടം. വെറുതെ ഒന്നെത്തി നോക്കി. ഒരാള്‍ കുറെ കുപ്പികള്‍ നിരത്തി വെച്ചിരിക്കുന്നു. അയാള്‍ അതിലൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ ഒരു കട്ടിങ്ങ് പ്ലയര്‍ കാലിന്നിന്റെ രണ്ടു വിരലുകള്‍ക്കിടയില്‍ വെച്ചിരിക്കുന്നു. തലയില്‍ ഒരു സാധാ ഹെഡ് ഫോണ്‍ വെച്ചിരിക്കുന്നു. നമ്മള്‍ പാട്ടു കേള്‍ക്കാന്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ആ വലിയെ ടൈപ്. അതിന്റെ വയര്‍ എവിടെയാണ് വെച്ചതെന്നു വ്യക്തമല്ല.

ഇലക്ട്രോണിക്സില്‍ താല്പര്യമുള്ള ആളായതിനാലും ഇതു വരെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സംഭവമായതിനാലും അയാളെ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഇപ്പോള്‍ അയാളുടെ കയ്യില്‍ ഒരു ഓഡിയോ കാസറ്റുണ്ട്. ഒരു

കടലാസു പെന്‍സില്‍ അതിന്റെ ഒരു ദ്വാരത്തില്‍ കടത്തി അയാള്‍ കറക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്താണ് കേള്‍ക്കുന്നതെന്നു അയാള്‍ക്കു മാത്രമേ അറിയൂ.

ആളുകള്‍ കൂടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എല്ല്ലാവരും അയാളെത്തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുകയാണ്. ഇപ്പോള്‍ പത്തിരുപതു പേര്‍ അയള്‍ക്കു ചുറ്റും കാണും. പെട്ടെന്നാണ് അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. അയാള്‍ ആ ഉപകരണങ്ങളെല്ലാം താഴെ വെച്ച് മരുന്നു വില്പനയാരംഭിച്ചിരിക്കുന്നു. അതുവരെ മിണ്ടാതിരുന്ന അയാള്‍ വാ തോരാതെ തന്റെ മരുന്നിന്റെ സിദ്ധിയെപ്പറ്റി പ്രസംഗിക്കുന്നു.

ആളുകളെ കൂട്ടുവാന്‍ അയാള്‍ പയറ്റിയ തന്ത്രമോര്‍ത്തും തനിക്കു പറ്റിയ അമളിയോര്‍ത്തും പതുക്കെ സ്ഥലം വിട്ടു.

മരം മുറിക്കല്‍ !

2010-01-12T06:38:00.004+05:30

മരം മുറിക്കല്‍ പുതിയ രീതിയില്‍. കണ്ടതാവാം എന്നാലും ഒന്നു കൂടി കണ്ടോളൂ.

മീന്‍ പിടുത്തം

2010-01-11T07:04:00.004+05:30

വളരെ രസകരമായ ഒരു മീന്‍ പിടുത്ത രീതിയാണ്. നമ്മുടെ നാട്ടിലും പരീക്ഷിച്ചു നോക്കാവുന്നതാണ്.

ഒരു പരസ്യ ചിത്രം-ഗിന്നസ്

2010-01-09T07:10:00.004+05:30

ഇതൊരു പരസ്യ ചിത്രമാണെങ്കിലും കണ്ടിരിക്കാന്‍ കൌതുകം തോന്നും! അത്രക്കു രസമാണ്.

കുപ്പികള്‍ കൊണ്ടൊരു കളി.

2010-01-08T07:40:00.005+05:30

ഇതു കുപ്പികള്‍ കൊണ്ടൊരു കളിയാണ്.

കണ്ടിരിക്കാന്‍ നല്ല രസമാണ് !

Amazing Animated Drawings

2010-01-08T06:41:00.005+05:30

This is wonderful video using animated drawings .Very interesting one.

വളരെയധികം രസകരമായ ഒരു വീഡിയോയാണ്.